Married to a Stranger for One Year

CHAPTER 2

At sa gitna ng puso kong durog at sa dangal kong abo na lamang ang natitira, naglakad ako nang walang patutunguhan. Nakulong ako sa alingawngaw ng sarili kong mga pagkakamali.

Hindi ko matukoy kung kailan tuluyang nadurog ang mga pangarap ko. Iniwan ko ang London, ang tahanan ko. Iniwan ko ang aking pamilya, ang aking pagmamalaki, lahat ng bagay na nagbigay-kahulugan sa akin. Para lamang sa isang lalaking may asawa na pala. At natuklasan kong hindi niya ako kailanman minahal. Ginamit niya lang ako bilang hagdan para makaakyat sa lipunan.

Ang pinakamasakit ay tama ang aking ama. At binalaan niya ako.

“Hindi mo kilala ang lalaking iyon, Luna. Wala kang alam tungkol sa kanya.”

At ako, sa unang pagkakataon, ay hindi nakinig. O, mas tamang sabihin na hindi ko ginustong makinig.

Nag-check in ako sa isang simpleng hotel sa karatig na lugar. Walang karangyaan, sapat lang para hindi mahalata. Nagbayad ako ng cash. Kilala ko nang husto ang aking ama. Kung gagamitin ko ang alinman sa aking mga card, madali niya akong matutunton.

At sa sandaling ito, ang huling bagay na kailangan ko ay ang paglitaw ni Damian Salcedo, dala ang malamig niyang katiyakan para sabihin sa akin na - “Sabi ko na sa’yo.”

Iyon lang ang aking tanging ginhawa sa ngayon. Na hindi pa niya alam kung nasaan ako.

Hindi nagtagal, nanaig ang gutom ko kaysa sa pagmamalaki. Pinilit kong lumabas sa kalsada at walang malinaw na direksyon. Wala akong tiyak na hinahanap. Wala akong alam… maliban sa isang bagay. Kung hindi ako makakakain agad, mahihimatay ako at mauuwi sa isang ospital dito—ang huling lugar na gusto kong puntahan.

Gabi na ngayon. Kaya sa aking paglalakad nang walang direksyon, natagpuan ko ang isang restawran na may bar service; eksakto sa kailangan ko. Dahil ang tanging makapagpapagaan ng loob ko ay isang masarap na pagkain.

Pumasok ako sa restawran at naupo sa isang mesa para sa dalawa, katabi ng isang magandang bintana. Inabot ng waiter ang menu habang may bahid ng pag-aalala sa kanyang tingin.

Nagtanong siya sa akin kung maayos ba ang pakiramdam ko. Tinitigan ko siya, ngumiti… at sumagot.

“Oo, perfect na perfect!” pagsisinungaling ko.

Tumango siya at kinuha ang aking order.

Masarap ang pagkain. Pagkatapos, inimbitahan ako ng waiter na lumipat sa bar area. Tumango ako. Naisip ko, hindi naman makakasama ang isang inumin.

Tinanggap ko at sumunod sa kanya.

Marangya ang bar at walang kapantay ang cocktail. Sa totoo lang, nagsisimula nang gumaan ang pakiramdam ko.

Nang biglang bumigat ang hangin. Isang tila hindi nakikitang puwersa ang nagtulak sa akin para lingunin ang taong papasok.

Isa iyong matangkad na lalaking blond ang buhok ang lumapit. Matindi ang kanyang mga mata at ang presensya niya ay hindi maitatanggi. Hindi ko alam kung bakit tila pamilyar siya… hanggang sa lumingon siya patungo sa bar at tumama ang liwanag sa kanyang mga kamay.

Oo. Ang kanyang mga kamay.

Nakilala ko ang mga iyon bago ko pa nakilala ang kanyang mukha. Nakita ko na sila ilang araw lamang ang nakalipas. Sa London. Sa isang pribadong ospital kung saan ako nagsasanay bilang residente.

Noong madaling-araw na iyon. Sa emergency room, sa huling shift ko bago sumakay ng eroplano, isang lalaki ang pumasok. May karga siyang batang babae na may limang taong gulang. May lagnat, natatakot… at and mga mata ay kasing lalim ng sa kanya.

Mahigpit na kumapit ang batang babae sa kanyang leeg, kumbinsidong siya lamang ang matatag na bagay sa mundong gumuho sa paligid niya.

At siya…

Hawak niya ito, gamit ang mga kamay na ngayon ay nakapalibot sa isang baso ng alak. Malalaki, matatag, halos magaspang na mga kamay… at gayon pa man, may kakayahang magpakita ng lambing na lubos na sumasalungat sa lamig ng kanyang ekspresyon.

Hindi nakalampas sa akin ang detalyeng iyon. Dahil ako ang nag-alaga sa batang iyon.

“Yna…” mahina kong bulong sa kanyang pangalan.

Narinig ko na iyon noon nang sinuri ng nurse ang kanyang mga rekord. At habang sinusubukan kong pababain ang kanyang lagnat gamit ang malamig na bimpo, nanatili akong nasa tabi niya. Ikinuwento ko ang isang katawa-tawang alamat tungkol sa mga giraffe na hindi makatulog hangga't hindi nila nakikita ang mga bituin. Ngayon, sa muli kong pag-alala, bumalik sa akin ang sandaling iyon na may banayad, halos mainit na liwanag.

Ipinakilala niya ang sarili niya bilang ama nung bata. Tahimik siyang nakinig sa aking pagsusuri, tumango nang minsan, at umalis nang walang pasasalamat.

Karaniwan, hindi ko natatandaan ang mga mukha. Sa emergency room, nagiging malabo ang lahat, parang alon ng mga anyo na walang pagkakakilanlan. Pero noong gabing iyon… hindi ang kanyang mukha ang nanatili sa akin.

Kundi ang kanyang mga kamay.

At ang paraan ng pagyakap niya sa kanyang anak na para bang gawa ito sa salamin.

Wala siyang suot na singsing. Wala ring bakas sa kanyang balat na nagpapahiwatig na minsan ay mayroon.

Ngayon, naroon siya; tatlong upuan ang layo sa akin. Umiinom nang dahan-dahan, nakatitig sa kawalan at tila may iniisip na hindi kabilang sa bar na iyon.

Bago ko pa masyadong maisip ang lalaki, tumayo na ako. Pero hinila ako ng bugso ng damdamin ko papalapit sa kanya.

“Excuse me…” sabi ko nang huminto ako sa kanyang tabi.

Dahan-dahan niyang ibinaling ang ulo sa akin. Tila bawat pagkaabala sa kanya ay isang pang-iistorbo na kanyang sinusuri bago niya pahintulutan. Tumutok ang kanyang mga mata sa akin—walang pagkilala, walang init, tanging malamig na pagsusuri.

“Yes?” bigkas niya nang walang emosyon.

Wala. Walang kislap. Walang bakas ng alaala.

Naramdaman ko ang kakaibang kawalan sa aking dibdib. Nakakatawa, dahil ilang salita lang naman ang naibahagi namin ilang araw na ang nakalipas. Gayunpaman, binuka ko ang aking bibig, handang ipaalala sa kanya na tanungin siya tungkol sa kalagayan ng kanyang anak na babae.

“Ako iyong doktor na tumingin sa anak mo…”

Hindi ko natapos ang sasabihin ko. Dahil bumukas uli ang pintuan. At sa pagkakataong ito, pumasok siya. Ang asawa ni Adrian.

Agad ko siyang nakilala. Ngayon ay nakasuot siya ng pulang bestida na halos perpekto at akmang-akma sa kanyang katawan. Naka-make-up siya na para bang isa siyang modelong kakalabas lang sa pabalat ng magasin.

Ano ang ginagawa niya rito?

Hindi ko alam. Pero narito siya kasama ang isa pang babae.

Napansin niya ang aking presensya, at lumapit sa akin nang may matitibay na hakbang, habang ang mga mata niya ay naglalagablab.

“Talaga bang iniisip mong puwede kang pumunta sa bahay ko?” Ang boses niya ay naglalabas ng lason. “Sa tingin mo, puwede kang pumunta lang basta dito sa lugar ko at subukang agawin ang asawa ko?”

Naglaho ang waiter. Tumigil ang ingay sa paligid. Maging ang lalaking nasa tabi ko ay nanatiling hindi gumagalaw. Nagtagumpay siyang makuha ang atensyon ng lahat.

Ako man ay nanatiling nakapako sa kinatatayuan ko. Baliw ang babaeng ito!

“Alam mo ba kung gaano ka kaawa-awa?” patuloy na sabi ng asawa ni Adrian. Lumapit pa siya para sakupin ang espasyo ko. “Fyi, ginamit ka lang ng asawa ko.”

Bawat salita ay tumama nang sapul sa akin. At sa sandaling iyon, narinig ko ang mga salitang iyon nang hayagan at lantad sa harap ng mga estranghero. Parang hinuhubaran ang aking balat, isa-isang pinupunit.

Alam kong inaasahan niya na iiyak ako at tatakbo palayo. Pero may kung anong bagay sa loob ko—isang bagay na sawang-sawa nang matalo—ang tumanggi.

Ang kamay kong nakakapit sa gilid ng bar ay bumitaw. At bago ko pa mapigilan ang sarili ko, kumapit ito sa pulsuhan ng lalaking nasa tabi ko.

Mainit ang kanyang balat. Matatag at pantay ang t***k ng kanyang pulso. Gayunpaman, naramdaman ko na bigla siyang nanigas sa aking paghawak.

Bahagya niyang iniikot ang mukha patungo sa akin, mukhang nagulat sa panghihimasok ko… sa aking kapangahasan.

At saka ako nagsalita. “Kung ginamit niya ako…” malinaw kong bigkas, kahit nanginginig sa loob, “…hindi ko hahayaang gamitin mo rin ako para sa iyong galit.”

“Sa tingin ko, isang malaking hindi pagkakaunawaan ang iniisip mo,” sabi ko habang nakatitig nang diretso sa asawa ni Adrian. Matatag at payapa ang tinig ko, kahit pilit kong itinatago ang pagguho sa loob ko.

“Para malinaw lang sa ‘yo, hindi si Adrian ang dahilan kung bakit ako narito sa bansang ito.”

Bahagya kong hinigpitan ang pagkakahawak sa pulsuhan ng lalaki. Hindi ko alam kung nahulaan niya ang ibig kong ipaintindi sa kanya.

“Ang tunay na dahilan ng pagpunta ko rito ay siya,” sabi ko, sabay tingin sa estranghero. “Siya ang boyfriend ko… ang lalaking pakakasalan ko.”

Isang ganap na katahimikan ang bumalot sa paligid.

Naramdaman kong nanatiling hindi gumalaw ang estranghero. Tila nahati siya sa sandaling iyon kung tatanggi siya sa sinabi ko… o makikisabay sa agos.

Napakurap ang asawa ni Adrian, litong-lito.

“Siya?” Itinuro pa niya ang lalaki, hindi makapaniwala. “Pakakasalan mo ang isang ganap na estranghero para lang iligtas ka sa kahihiyan? Ano bang ipinagmamalaki mo?” Pagkatapos ay tumawa siya nang maikli. Pero malupit at puno ng pangungutya.

“Hindi ako pagmamalaki. Pag-ibig ang tawag dun,” sagot ko.

Sa sandaling narinig nung lalaki ang tinig ko, agad siyang tumayo nang tuwid, sapat para ipakita ang kanyang awtoridad nang walang kahirap-hirap.

“Misis,” aniya, at bawat pantig ay bumagsak na parang hatol. “Ang katotohanang ang asawa mo ay isang pathological liar ay hindi nagbibigay sa iyo ng karapatang magpakitang-gilas dito habang sinisiraan ang aking fiancée.”

Hindi niya ako itinatwa. Bahagya pa siyang lumingon sa akin. Muling sinuri ng kanyang mga mata ang aking anyo, pero sa pagkakataong ito may kakaiba.

Interes.

Bahagya niyang itinaas ang isang kilay, halos hindi mahahalata. At sa isang natural na paraan na higit pang nagpawala ng aking depensa, ay nang muli siyang nagsalita.

“Let’s go, love.” Inalok niya ang kanyang kamay sa akin. “May kasal pa tayong dapat pagplanuhan,” dagdag pa niya.

Nakatayo sa harapan ko ang asawa ni Adrian, nakabuka ang bibig sa pagkagulat. Nabitiwan din ng waiter ang isang baso. Napasinghap naman nang mahina ang may-ari ng lugar.

Ang kanyang mga daliri ay mahigpit na pumisil sa akin—hindi iyon lambing. Isa itong kasunduan.

Hindi ko alam noon, pero pipirma ako sa pinakamapanganib na kontrata ng aking buhay.

Hindi sa isang lalaking magsisinungaling sa akin, kundi sa isang lalaking magpapalimot sa akin kung ano ang pakiramdam ng mabasag.