Married to a Stranger for One Year

CHAPTER 3

Theo POV

Pag-ibig…

Ang salitang iyon ay nakalaan lang para sa aking anak, ang aking prinsesa, ang aking lahat – si Yna.

Ang aking Lolo Anton ay kumakapit pa sa buhay para lamang sa kanya. Nababahala siya na sa paglipas ng mga taon, hindi ko maibigay kay Yna ang isang ina. Pero wala ni isang babae ang karapat-dapat na hawakan ang titulong iyon.

Ilang beses na ring ipinaintindi iyon sa akin ng aking ina.

“Kailangan niya ng ina, anak. Tulad noong bata ka pa, nangailangan ka ng ama. Alam kong iba ang mga pagkakataon… Pero pakiusap, magsikap ka na makahanap ng mabuting babae para kay Yna.”

Iyan ang aking karma. Batid kong nasaktan ko ang isang mabuting babae tulad ni Lía. At mabigat ang kabayaran ng pagkakamaling iyon. Ang kumakain sa akin ngayon ay ang pag-aalala para sa aking anak. Hindi siya nagsasalita.

Ilang araw na ang nakalipas, dinala ko siya sa London para makita si Rafa Salcedo, kaibigan ng aking ama, at isang kilalang neurologist sa buong mundo. Matapos siyang suriin ni Rafa, sinabi niyang wala namang mali sa kanya.

Nang biglang nagkaroon ng nakababahalang lagnat ang aking anak. Nagbabaga ang kanyang maliit na katawan, at sa loob lamang ng ilang oras ay tuluyang tumaas ang temperatura. Napilitan akong dalhin siya sa ospital. Doon, isang batang doktor na may mahinahong tinig ang nagpaliwanag na mahina ang kanyang immune system.

Halos hindi ko siya pinansin. Pero nainis ako kung gaano siya naging komportable sa mga bisig ng doktor na iyon habang ikinukuwento nito sa kanya ang isang nakakatawang istorya tungkol sa mga giraffe.

–---

Nasa waiting room ako ng pinakamahusay na child psychologist, naghihintay na masuri ang aking anak. Inirekomenda ni Rafa ang therapy at sinunod ko ang kanyang payo.

Biglang bumukas ang pinto.

“Mr. Cervantes, pumasok na po kayo,” sabi ng psychologist, habang ang kanyang assistant ay dinala si Yna na may pangakong may matatanggap na isang treat.

Pumasok ako habang may bahagyang kaba.

“Diretso na tayo. Sabihin mo sa akin kung ano ang nangyayari sa anak ko.”

Humarap siya sa akin na may propesyonal na katahimikan—isang katahimikan na lalo lamang akong nainis.

“Dahil tinanong mo… kailangan ng anak mo ng isang maternal figure. Sa kindergarten, inoobserbahan niya ang kanyang mga kaklase at may kinalaman ang kawalan niya ng ina sa katahimikan. Hindi dahil hindi siya makapagsalita, Mr. Cervantes. Ayaw lang talaga niya.”

Eto na naman tayo. Palaging iisa ang konklusyon nila. Na kailangan niya ng ina.

“Meron akong mga kapatid na babae, ang aking Mama… Hindi ba sapat na iyon bilang maternal figure?” maigting ang panga na tanong ko.

“Nasa papel sila ng tiyahin, ng lola. Dapat mong maunawaan na bawat tao ay may iba’t ibang paraan ng pagproseso ng kanilang pangangailangan. Kailangan ni Yna na malaman ang kanyang pinagmulan. Kailangan niyang punan ang kawalan na iyon.”

Hindi ko kailanman itinanggi ang kanyang pinagmulan. Pero kung kinakailangan kong imbentuhin ang isang ina para sa kanya, gagawin ko. Unti-unting nabuo sa aking isipan ang isang malamig at kalkuladong plano.

“Naiintindihan ko, doktora. Umaasa ako na matutulungan mo ang anak ko.”

“Oo naman, Mr. Cervantes. Dahan-dahan nating haharapin ang sitwasyon ng anak mo. Pero aaminin ko na medyo reserved ang anak mo.”

Bigla akong nakaramdam ng inis.

“Huwag mong isisi sa anak ko ang kakulangan mo!” mariin kong sigaw.

Umalis ako nang hindi siya binigyan ng pagkakataong sumagot. Kinuha ko ang aking prinsesa sa kanyang mga bisig at dinala siya pauwi.

“Okay ka lang ba, prinsesa ko?” tanong ko sa kanya.

Bahagya lang siyang tumango habang itinatago ang mukha sa aking leeg.

Pagod na pagod na ako. Ang paghihirap ng aking anak ay mas masakit kaysa sa sarili kong sakit.

Pagdating ko sa bahay, nadatnan ko ang mga magulang at si Lolo Anton na bumisita. Sa edad na nobenta, patuloy pa ring naglalakbay si Lolo—lahat para kay Yna.

Naramdaman ko na nasasakal ako. Kailangan kong takasan ang mga tingin nila na puno ng awa at pagkadismaya. Alam kong tatlumpu’t anim na ako, pero hindi naman ako nag-iisa sa mundong ito na walang matatag na kapareha.

“Dad, kailangan ko lang lumabas. Pakiusap, ikaw na muna ang bahala kay Yna.”

Tahimik na tumango ang aking ama. Wala nang kailangang sabihin pa.

Ngayong gabi, ayaw ko ng club o babae na panandalian lang na magpapagaan ng bigat sa akin. Nauwi ako sa restaurant at bar ng kaibigan kong si Jeremy. Makakatulong siguro sa akin ang isang baso ng alak.

Pagpasok ko, kusa nang dumulas ang aking paningin sa isang pigura ng babae. Magaan, mahaba ang buhok, may elegansyang akma sa lugar. Oo, aaminin ko na ako’y isang hangal, dahil ang una kong napansin ay ang kanyang balakang, ang hubog ng kanyang likuran, at ang paraan ng kanyang paggalaw na may natural na ganda na nang-aakit lampas sa panlabas na anyo.

Umupo ako sa bar, ilang metro ang layo mula sa kanya.

Inilapag ng bartender ang karaniwang iniinom ko. Nang biglang sumagi sa isip ko ang mukha ni Yna, kaya muling sumikip ang dibdib ko sa pagkadismaya.

Maya-maya, tumayo ang babae at naglakad papalapit sa akin.

Hindi ako nakahanda para sa isang one-night stand ngayong gabi, pero siguro… gagawa ako ng exception ngayon.

Binalot ng ilaw ng bar ang kanyang mukha, at tila naubos ang hangin sa aking baga. Nakilala ko siya.

Siya ang doktor mula sa London. Ang nagkuwento ng istorya tungkol sa giraffe.

Tinitigan ko siya nang malamig, kunwari ay walang pakialam. Pero nakilala niya ako at sinubukang magsalita.

Nagpanggap akong hindi ko siya natatandaan. Malinaw na ipinapakita ko na wala akong interest sa kanya.

Pero ang sumunod na nangyari ay sobrang ikinagulat ko. Isang babae ang biglang sumugod, sumisigaw ng mga pang-iinsultong hindi ko lubos na maunawaan.

Tinawag siyang kaawa-awa ng babae at isinisi pa sa kanya ang diumano ay pakikipagrelasyon niya sa kanyang asawa. Isang kakaibang damdamin ang gumising sa loob ko. Hindi ko alam kung bakit ako labis na nabahala sa mga insultong iyon laban sa isang estranghero. Pero ganoon nga ang nangyari.

At sa isang desperadong hakbang, biglang nagsalita ang doktor na iyon.

“Siya ang boyfriend ko… ang lalaking pakakasalan ko.”

Napatigil ako. Hindi dahil sa kasinungalingan, kundi dahil sa kanyang tapang. Sa paraan ng panginginig ng kanyang mga daliri habang mahigpit niyang hinahawakan ang aking kamay.

Puwede ko siyang itulak palayo. Iyon ang lohikal kong gawin. Pero sa halip, tumayo ako at hinawakan ang kanyang kamay.

Malambot at maliit ang kanyang palad, akmang-akma sa akin na para bang doon talaga ito nakalaan.

Hanggang sa inakay ko siya palabas. Hindi ko siya pinahintulutang magsalita, habang ramdam ang nagngangalit na titig ng kabilang babae sa aming likuran. Ipinuwesto ko siya sa aking sasakyan.

Unti-unting nagkakabit-kabit ang mga piraso sa aking isipan, malinaw at nakakatakot. Ang babaeng ito ang puwedeng maging sagot sa problema ko. Hindi siya basta babae. Nandoon na siya kay Yna at nakita kong naging komportable ang aking anak sa kanya.

Isa siyang doktor. Matalino, pero tila desperado. Tunay na perpekto siya sa naisip ko.

Nagsinungaling siya para iligtas ang sarili. Pero gagawin kong totoo ang kanyang kasinungalingan.

Umupo ako sa driver’s seat at walang salita na pinaandar ang makina. Mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan, puno ng mga tanong na hindi niya magawang itanong.

Hindi ako dumiretso sa bahay—hindi doon kung saan naroon ang aking pamilya. Dinala ko siya sa apartment na ginagamit ko para sa mga panandaliang pagkikita. Pribado, lihim, at perpekto para sa isang kasunduan.

Huminto ako at mahigpit na hinawakan ang manibela. Namuti ang aking mga kamao. Tinitigan niya ako, at unti-unting lumitaw ang takot sa kanyang mga mata. Sa wakas, nagsalita ako, mababa ang tinig, halos pabulong.

“Sinabi mong boyfriend mo ako at ikakasal tayo.”

Binuka niya ang kanyang bibig para magpaliwanag, pero hindi ko siya binigyan ng pagkakataon. Lumingon ako sa kanyang upuan at ikinulong siya laban sa pinto.

“For your info, hindi ako lalaking basta-basta ginagamit ang kanyang pangalan. Kung gagamitin mo ang aking apelyido, gawin nating totoo.”

Ibinaling ko ang paningin sa kanyang mga labi. Bahagyang nanginginig iyon. At pagkatapos ay sa kanyang mga mata. Buo na ang aking pasya. Hindi ito kabaliwan. Ito ang pinakalohikal na solusyon na naisip ko sa loob ng maraming taon.

“Ikakasal tayo,” mariin kong pahayag, walang puwang para sa pagtutol. “At ikaw ang magiging ina ng aking anak.”

Namutla ang kanyang mukha. Nakita ko ang takot na sumasalamin sa kanyang mga mata, pero may isa pang bagay… may konting inis na lumalabas mula roon.

Pero sa aking isipan, iisa lamang ang tinig na paulit-ulit na umuukit, parang isang madilim na panalangin na paulit-ulit na dinadasal.

“Yna, anak… sa wakas ay ibibigay na ni Daddy sa’yo ang isang ina.”