Married to a Stranger for One Year

CHAPTER 4

Luna POV

Grabe! Puno talaga ng mga baliw ang mundo. At sa malas ko, nakatagpo ako ng dalawa sa mga pinaka‑delikado sa loob lang ng isang araw.

Una, ang asawa ni Adrian—ang lalaking pinuntahan ko rito sa bansang ito. Iniwan ko ang London at sinuway ang galit ng aking ama—para lang matuklasan na ang pagiging “single” niya ay may kasamang galít na asawa na handang sabunutan ako.

At ngayon, siya.

Ang lalaking naglalakad sa tabi ko papunta sa elevator. Hindi ko alam ang pangalan niya; ang alam ko lang ay may anak siya na may pinakamalungkot na mga mata at isang alok ng kasal na parang kabaliwan.

Diretso nang bumukas ang elevator sa isang penthouse na halatang puno ng yaman, kapangyarihan, at kapansin-pansing kulang sa haplos ng isang babae. Kahanga-hanga, hindi ko maitatanggi.

Tipikal itong lungga ng isang mayamang bachelor.

Alam ko, dahil ang apartment ng kapatid kong si Leon sa London ay may parehong “hunting ground” na aura. Ginagamit niya iyon para lang maka-impress ng mga babae, at ang kasunod ay alam na ang kuwento.

Nagising ang instinct ko, kaya agad akong nag-ingat. Unti-unting humupa ang adrenaline na nagpatatag sa akin sa gulo sa restaurant, at napalitan ng malamig na pag-iingat.

Kung iniisip ng lalaking ito na dahil iniligtas niya ako mula sa nakakahiyang eksena kanina, ay nakahanda rin akong magbayad ng isang “makasalanang” pabor, nagkakamali siya. Mas pipiliin kong mamatay kaysa maging tropeo ng isang estranghero.

Naglakad siya papunta sa built‑in wall minibar. May galaw siyang parang ibong mandaragit, bawat hakbang ay puno ng kumpiyansa na lalo lang kumakain sa loob ko.

“Gusto mo ba ng inumin?” tanong niya, malalim ang boses, ni hindi man lang ako tinitingnan.

“Never mind, thank you. Gusto ko lang malaman kung ano ba talaga ang ginagawa ko rito,” sagot ko, habang naka-cross arms. Pilit kong ipinapakita ang kumpiyansa na hindi ko naman lubos na nararamdaman.

Hindi siya agad sumagot. Pinanood ko siyang nagbuhos ng kulay amber na alak—malamang sobrang mahal na malt whisky—sa isang cut crystal glass.

Palaisipan ang lalaking ito. Ang bersyon niya na nakita ko sa ospital, nakaluhod sa harap ng anak niyang si Yna, basag ang tinig sa pagdurusa, ay tila isang ilusyon kumpara sa malamig at aroganteng pigura na nakatayo ngayon sa harapan ko.

Lumingon siya at lumapit sa akin. Ang ilaw sa paligid ay nagbigay-diin sa matalim na hugis ng kanyang mukha—isang mukha na kung sa ibang pagkakataon, ay baka nakita kong nakakaakit.

Umupo siya sa leather sofa sa tapat ng inuupuan ko, nakapatong ang isang paa sa isa pa, may elegansyang halos nakaka-insulto sa kaguluhan ng emosyon ko.

Dahan-dahan siyang uminom, tinititigan ako gamit ang malalim at hindi mabasang mga mata.

“Tingnan mo, Dr. Giraffe…”

Ano raw? Mabilis na sumiklab ang inis sa akin na parang kuryente.

“Giraffe”? Niligtas niya ba ako mula sa kahihiyan para lang insultuhin ako ulit? “Ano ang tawag mo sa akin?”

Nagpakita siya ng maliit, halos hindi makita na ngiti. Ngiting hindi man lang umabot sa kanyang mga mata. May kalupitan sa ngiting iyon, parang sinasadya niyang asarin ako.

“Tinawag kitang gano’n dahil sa ospital sa London, narinig kong ikinuwento mo sa anak ko ang isang istorya. Tungkol iyon sa mga giraffe. Hindi ko alam ang tunay mong pangalan, kaya sa ngayon, Dr. Giraffe ang bagay sa iyo. Matangkad ka, blonde, at may banayad pero maingat na ugali, gaya ng mga hayop na iyon. Bukod pa riyan…” dagdag niya, tapos ay uminom uli ng whisky at tinitigan ako nang matindi na nakapagpa-ilang sa aking upuan, “nakakaintriga kung paanong muli tayong pinagtagpo ng tadhana.”

Napakalaking kayabangan. Pero huminga ako nang malalim at nilunok ang aking pride. Tinulungan niya akong makalabas sa restaurant nang walang kahihiyan at iniligtas ako mula sa galit ng asawa ni Adrian at sa mga mapanghusgang tingin ng mga tao.

Utang ko iyon sa kanya.

“Dinala mo ba ako rito para lang bigyan ng katawa-tawang palayaw at ipagyabang ang matalas mong memorya?” sagot ko, malamig ang tono.

Kung iniisip niyang matatakot ako sa kanyang yaman at matalim na titig, nagkakamali siya. Nakaharap na ako sa mas malulupit na lalaki. Nakaharap na ako sa aking ama.

“Sige. Diretso na tayo,” wika niya sa wakas. Seryoso na ang ekspresyon niya, iniwan ang anumang biro para sa matalim na propesyonal na tindig.

Para bang nakakita ako ng mandaragit na biglang nagpalit mula sa paglalaro patungo sa tunay na panghuhuli.

“Habang nasa restaurant tayo kanina, malinaw ang nakita ko. Isa kang matalinong babae na gumawa ng maling desisyon para sa lalaking hindi karapat-dapat. Ngayon, desperado kang kailangan mo ng proteksyon. Kailangan mo ng boyfriend, ng asawa, ng commitment… isang bagay na magpapatahimik sa asawa ng lalaking iyon at magbabalik ng dignidad na nawala sa’yo.”

Ang mga salita niya, kahit pa banayad ang tono nito, tumama sa akin na parang matalim na kutsilyo. Masakit ang katotohanan at ginagamit niya ito para hiwain ang sitwasyon ko.

Hindi ko alam na may asawa si Adrian. Oo, nagmahal ako sa kanya. Pinaniwalaan ko ang mga salita niya at nagkamali akong iwan ang lahat—ang career ko, pamilya ko, at bansa ko—para sa kanya. Pero hindi ako kabit. Naging tanga ako, pero hindi ako kasabwat.

Dahan-dahan siyang tumango, hindi dahil sa simpatya, kundi para bang may sinusuri lang sa isip niya.

“Gusto kong linawin na hindi ko hinuhusgahan ang moralidad mo o ang pagiging inosente mo. Hindi iyon ang mahalaga sa akin. Ang mahalaga ay gaya ng kailangan mo ako ngayon para hindi ka lamunin ng lipunan ng bansang ito at ng galít na asawa, kailangan din kita.”

“Ano ang ibig mong sabihin?” tanong ko, halos pabulong, nanginginig ang boses.

Ibinaba niya ang baso ng whisky sa mesa nang may matigas at tiyak na tunog. Yumuko siya; halos ilang pulgada na lang ang layo ng mukha niya sa akin. Naamoy ko ang halimuyak ng alak na hinalo sa mamahaling pabangong panlalaki. Nakapako ang kanyang mga mata sa akin, puno ng determinasyon na nagpalamig ng dugo ko.

“Gusto kong ialok sa’yo ang isang marriage contract.”

Parang tumigil ang mundo sa loob ng isang segundo.

Ang salitang iyon. Ang lolo ko ay pinilit ang lola kong magpakasal sa pamamagitan ng kontrata. Ang sarili kong ama, iginapos ang ina ko sa parehong paraan. At ngayon, ang lalaking ito—isang estranghero na tinawag akong ‘Dr. Giraffe’, ay gusto rin ng ganoin? Hindi katanggap-tanggap.

“At ano naman ang nagbigay sa’yo ng ideya na tatanggapin ko ‘yan? Ano ang nagbigay sa’yo ng lakas ng loob na isipin na desperado akong ipagbili ang kalayaan ko sa isang estranghero?”

Ngumiti siyang muli, pero ngayon walang halong biro. Lamang ang malamig at kalkuladong kasiyahan.

Umayos siya ng upo, puno ng tapang at kumpiyansa.

“Magaling akong magbasa ng tao. Trabaho ko ‘yan. Doon ko itinayo ang aking imperyo. At ngayong araw, nakita ko kung paano mo pinilit ipagtanggol ang sarili mo sa restaurant. Nakita ko ang apoy sa mga mata mo, pero nakita ko rin ang pagkatalo. Kung sabi mo iniwan mo ang lahat para sa isang lalaki, ibig sabihin, nandito ka ngayon nang walang trabaho, walang kinikilalang pag-aaral sa bansang ito, walang kaibigang mapagkakatiwalaan, at malamang… walang pera. O nagkakamali ba ako?”