Arabamın kapısını kapatmış, kontağı çevirmek üzereydim. Direksiyona elim daha yeni değmişti ki gözüm kapının önünde belirdi. Elinde bir buket çiçekle öylece duruyordu. Emir. Nerden çıktı bu herif yine? Çiçekleri elinde tutuşu bile sinirimi bozuyordu. Kendi evinde gibi rahat, kendi hakkıymış gibi sahiplenmiş tavırlarla dolaşıyordu.
Camı biraz indirdim.
“Lan sen ne yavşak adamsın ha?” dedim, sesim kısık ama öfkeden titreyen bir tonla. “Bu evden çıkmıyorsun, bir gün kapının önünde, bir gün bahçede, elinde çiçek… Sırf fırsat kolluyorsun be.”
Bir an bana baktı. Dudakları kıpırdadı, belli ki kendini savunmaya kalkışacaktı. Ama daha ağzını açmasına izin vermedim.
“Elinde çiçeklerle kime gidiyorsun? Sana ne bu evden, sana ne bu kapıdan? Senin yerin değil burası. Ben sana çoktan söyledim, yolun
