Tufan’ın ağzından;
Havaalanının cam kapıları ardımda kapandı. Dışarıdaki hafif esinti yüzüme vurunca, uzun zamandır hissetmediğim bir tanıdıklık çöktü içime. Sırt çantam omzumda, elimde küçük bir valiz… Yurt dışında geçen o uzun aylar boyunca hep bir hareket vardı ama ruhum dinlenmemişti. Adımlarımı hızlandırdım.
Otopark tarafına bakarken tanıdık bir siluet gördüm; Aslan, arabasının önünde, bana doğru el sallıyordu. Dudaklarımda hafif bir gülümseme belirdi.
“Hoş geldin, kardeşim,” dedi Aslan, sarılarak. O güçlü omuzları, insanı olduğu yere sabitleyen bir ağırlık gibi geldi.
“Hoş bulduk be Aslan. Dayanamadım, döndüm işte,” dedim, valizi arabanın bagajına koyarken.
“Yurtdışında işin bitmemişti, değil mi? Ne oldu?” diye sordu, direksiyon başına geçerken.
Kapıyı kapatıp koltuğa yaslandım
