Emir’in evine doğru sürdüm arabayı. Direksiyonun her dönüşünde kalbim daha hızlı çarpıyordu. İçimde fırtınalar vardı ama yüzümde soğukkanlı bir ifade tuttum. Arabayı evin önüne çekip kapıyı sertçe kapattım. Emir dışarıdaydı. Yüzündeki şaşkınlık ifadesi gözümden kaçmadı. Yanına doğru yürüdüm, sesim kararlıydı.
“Emir, konuşmamız lazım.”
O da bana sert baktı. “Ne var Tufan, ne diyeceksen açık söyle.”
Derin bir nefes aldım ve hiç kıvırmadan söyledim. “Nişanı boz. Ömer Ağa, benimle Evin’i evlendirmeye karar verdi. Haberim olsun diye sana söylüyorum.”
Emir’in gözleri büyüdü, adeta dondu kaldı. “Ne dedin sen?”
“Duydun,” dedim, sesimi yükselterek. “Ben Evin’le evleneceğim. Bu mesele burada kapanacak.”
Bir anda siniri patladı. “Sen mi onunla evleneceksin? Başından beri bana ağabey diye yaklaş
