1 YIL SONRA:
Bir yıl… Ne kadar uzun, ne kadar sessiz geçmişti.
Zaman ağır ağır akmış, hayat beni bambaşka bir düzene taşımıştı. Şimdi, annemin evinde, çocukluğumun odasında yaşıyordum. Babamla annemin ayrılığı yıllar önce olmuştu ama bu eve dönmek, sanki yarım kalmış bir hikâyeye dönmek gibiydi.
Sabahın erken saatleriydi. Pencereden içeri giren hafif rüzgâr, ince tülleri dalgalandırıyordu. Güneş, duvardaki solmuş çiçek desenli halının üzerine vuruyor, odaya tatlı bir sıcaklık yayıyordu. Elimde paspas vardı. Tüm evi baştan aşağı temizlemeye karar vermiştim. Belki hareket etmek, içimdeki yorgunluğu dağıtırdı.
Salonun ortasında eski sehpayı çekip halının üzerine dizlerimin üstüne oturdum, tozları silmeye başladım. Ellerim işteydi ama aklım başka yerdeydi. Uzun zamandır böyleydi zaten; düş
