Azagül'e doğru tüm korkumla koşmaya başladım. Yanına vardığımda, "baba Burçak!" dediğinde bir an dizlerimin bağı çözülür gibi oldu ama şimdi kendimi salmanın, bırakmanın zamanı değildi. Hızla beni diğer kızıma ulaştıracak yola girdim ve klanın iç bahçesinde koşmaya devam ettim.
Annesi ile kaldığı odanın önüne geldiğimde zaten uzaktan duymaya başladığım çığlıkları yeri göğü inletir oldu. O kapıyı açıp içeri nasıl girdim hiç bilmiyorum.
"kızım benim annen yavruum... Bendi'yim annem, ne olur annem, bırak yanına geleyim!" diye yalvaran annesini gördüm ilk önce. Bendi'nin, durduğu yerde titrediğini açık açık görebiliyordum. Onun yanına gittiğimde ise camın kenarında, divanla diğer divanın arasına kendisini sıkıştırmış olan kızımı gördüğümde ise gözlerime inanamadım. "alın bunları üstümdeen
