Bir an çığlık atmak istedim ama korkudan boğazım anında kurudu. Sımsıkı kapadığım gözlerimi açtığımda, annemin ayak ucunda elinde ahşaptan oyma bir bardakla durduğunu gördüm. Korkarak başımı yana çevirdiğimde hiç kimse yoktu. Titreyen elimi tıpkı küçük bir kız çocuğu gibi anneme uzatınca ve, "annem ne olur yanıma gel," diye hıçkırarak ağlamaya başlayınca, annemde telaşla yanıma geldi. Getirdiği o şey her neyse, deli gibi titreyen dudaklarıma götürdü ve, "iç bakayım annecim bunu," dediğinde, tam ağzımı açıp içecektim ki durdum. Annem bana hiç annecim demezdi ki. Ya kızım, ya annem, yada kurban olduğum derdi. Bana içirmeye çalıştığı şeye elimle vurdum ve o bardak bizden uzağa yuvarlanırken, tüm korkumla geriye kaçmaya başladım. Bana şaşkın gözlerle bakan kişi gerçekten annem miydi hiç emin o
