BLOODFEUD 2

Kabanata 5

Kabanata 5

Hattie continued sharing her random thoughts about life. Some are bothering me but I didn't mind to interrupt her. I listened to all her words. Just a calm talk. I missed it.

Especially when we are complete... a thought that will never happen again.

I just listened at her until she was done. We talked a bit before we decided to go outside where Wyatt is waiting.

Tinanguan ko siya nang magsalubong ang tingin.

"It's about Azea right?" Hattie asked, almost whispering.

"Oo, sabi ni Wyatt," bumuntong hininga ako. "Wala akong ideya kung ano 'yon."

Hattie just nod at me before we get inside the car.

Tahimik lang kami sa gitna ng byahe pabalik sa mansion. Minsan ay tinitingnan ko si Hattie sa salamin dahil sa pag-aalala.

Nanatili lang siyang nakatulala sa labas ng bintana at mukahang malalim ang iniisip. Iniwas ko ang tingin at huminga nang malalim

Ilang araw na ang lumipas pero ganoon pa rin yung sakit. Mas lumalala lalo na't hindi ko nailalabas. Hindi ko alam kung paano.

"Ikaw lang ba ang pumunta rito?" basag ko sa katahimikan.

Nilingon ko si Wyatt sa tanong. Umiling siya habang nakatingin sa gitna ng kalsada.

"I'm with your sister and Almiro," Wyatt answered and transfixed his gaze to me for a while.

"Si Ate?" bahagyang gulat na tanong ko.

Hindi ko alam pero nakaramdam ako ng iba. Parang siya lang ang malalabasan ko ng galit dahil pareho kami ng sitwasyon.

Napalapit na rin siya kay Azea. At ngayon, alam niya na ring kapatid namin siya.

"Yeah, they are waiting for us," Wyatt nodded. "I just got a message, Atasha was already there."

Tumango ako at natulala sa labas. Tahimik pa rin si Hattie sa likod hanggang sa makarating kami ng mansion.

Bumungad sa amin ang pamilyar na sasakyan nila tuwing biglaang pumupunta rito.

"Ate," I called her when I saw Levior Alexia standing and looking around.

She smiled a bit. I can see the pain she's almost hiding.

Nagtagal ang tingin niya kay Hattie bago lumapit sa amin tuluyan.

"Bakit narito ka sa labas?" takang tanong ko.

"Akala ko maabutan ko si Vielle. Halos kakalabas lang," she answered coldly.

"Bakit?" kunot-noong tanong ko.

She let out a deep sigh. My brows furrowed as I looked around too confusedly. I also can't see Vielle.

"Dahil may nabasa siya..." ani Levior Alexia at marahang umiling.

Kunot-noo at salubong ang kilay kong nakatingin sa kaniya dahil sa pagtataka. Sinenyasan niya akong pumasok kaya sumunod nalang ako.

Nakaramdam ako ng kakaibang kaba. Gulong-gulong nakatingin sa likod ni Ate Alexia habang nakasunod.

Katabi kong naglalakad si Hattie. Hawak ko ang palapulsuhan niya para umalalay.

Lalo akong nagtaka nang makita si Atasha na nakayuko sa mesa. Gumagalaw ang balikat niya, halatang umiiyak.

"Tasha..." Hattie called worriedly.

Pinigilan ko siyang lumapit. Nanatiling nakayuko si Atasha at umiiyak doon. Palipat-lipat ang tingin ko sa kanila na nagtataka.

"Anong meron?" mabilis na tanong ko.

Levior Alexia turned her back. She's taking something from a gray small box. It's plain, nothing special.

My brows furrowed at the two black envelopes she's holding.

Ibinigay niya ang isa sa 'kin at kay Hattie ang isa pa. Hindi ko iyon tiningnan, nanatili ang mga matang nagtataka sa kaniya.

"A letter from Azariah Dione..." Levior Alexia smiled painfully.

Agad na nanlaki ang mga mata ko sa narinig. Napaawang ang bibig ko bago ibinaba ang tingin doon.

Narinig ko agad ang paghikbi ni Hattie.

A black envelope. A farewell letter.

I looked down upon it. I slowly turned it around and opened it. At first line, I saw how painful words slapping me.

To my friend... my sister, Avior Leuxia,

Mabilis ko iyong ibinalik sa sobre bago tumalikod at inakyat ang kwarto. Marahan akong napailing nang marinig ang sigaw ni Ate.

Huminga ako nang malalim para pigilan ang sarili. Alam niya? Tangina. Pabagsak akong naupo sa kama at itinukod ang siko sa tuhod.

Sunod-sunod akong napamura at napailing habang nakatakip ang mga kamay sa mukha, pinipigilang umiyak.

I took a deep breath as I transfixed my gaze upon the envelope. I know I have the courage to open it... but it f*****g hurts.

Mariin akong napapikit bago tinuluyang binuksan iyon.

Siguro ngayon, alam mo na ring magkapatid talaga tayo? Itinago ko 'yon, simula noong oras na magkakilala tayo.

Hindi ko napigilan ang luhang tuloy-tuloy na lumandas sa mukha nang mabasa iyon.

Alam niya...

Bata palang kami, alam na niya. Putangina.

Kaya pala iba ang tuwa niya nang malaman ang ibinigay kong kwintas noon galing kay Papa. Dahil alam niyang tatay niya rin iyon.

The little Azea lowkey got a gift from her Dad.

Una palang alam ko na. Iyon talaga ang dahilan kaya may pagkakapareho tayo. Hindi lang basta pareho ng hilig at sa ibang bagay. Tama yung mga nakapaligid sa atin, hindi lang tayo magkaibigan.

I remembered those people around us telling about it. I cried painfully reminiscing it.

"You two are look alike," Trevan suddenly blurt out.

I ignored him that time in adrenaline rush. The mission for D'Or Black Pearl.

"And you two really looked alike," he asked again. "Are you related to each other aside from being friends?"

I looked at him at the side mirror. He's not the only one who's telling me like that. All of them almost thought that we are sisters by blood.

And I guess it's normal. And heck, that's the main reason why we are so close to each other. Because we are same.

"We are not blood related," I answered him.

All of those are lies. The painful truth is just in front me now. It's like a dagger... a written dagger.

Alam ko na rin delikado yung buhay ko dahil gaya ni Vielle, anak din ako ni Alivor Levesque. Gaya ng buhay niyo ni Alexia,l. Kaya sumang-ayon ako kay Mama at Lucien na itago iyon.

She sacrificed. She sacrificed her own whole life just.

Sakripisyo dahil sa banta ng mga buhay namin. Kahit iba kami ng ina, nagawa niya 'yon para sa amin ni Ate Alexia.

I suddenly remember those people joking, saying that we looked like sisters. I secretly smiled, because it's true.

I cried harder reading it. Somehow, their jokes and opinions about us makes me happy for unknown reason.

Like her, I always secretly smiles.

And that unknown reason is because we are really sisters. Genuine pain.

Sunod-sunod na luha ang naramdaman kong lumandas. Bakit kasi huli ko na nalaman?

Mahina akong napamura at marahas na napailing dahil sa pagkalugmok.

I'll see you when the road decides its time to cross our paths again. I love you and be happy my friend, my sister...

Nanatiling ako nakatulala sa dulo ng liham na iyon habang umiiyak pa rin. Nakatitig ako sa mga salitang tumagos sa akin.

Hindi ko matanggap.

Malalim akong napabuntong-hininga at binitawan iyon. Yumuko ulit at nagpalipas habang inaalala ang huli niyang mga sinabi.

Ikinuyom ko ang kamao sa galit na nararamdaman sa may gawa noon sa kaniya. Mabilis ang paghinga ko at halos manginig sa galit.

"Our last goodbye was never said..." I whispered with distorted face in pain. "I love you too, my friend... my sister..."

Oras ang lumipas nang matigil ako. Matalim ang tingin at lalong nag-alab sa galit. Mahigpit ang pagkakuyom ng mga kamao.

Nalipat ang tingin ko sa pintuan biglang bumukas. Diretsong naglakad si Ate palapit sa akin. Umiwas ako ng tingin at yumuko.

"We can go through to this," she said slowly. "Just rembered what she said last."

Be happy? I'll be happy of taking a payback.

"Magiging masaya lang ako kung mapapatay ko ang may gawa noon sa kaniya..." mariing sabi ko.

I heard my sister sniffed. I know she's in pain too.

"Alam ko..." halos bulong na tugon ni Levior Alexia. "Sabihin mo lang kung kailangan mo ng tulong... kahit na alam kong gusto mong sarilinin 'yan."

"I want to feel the pleasure of killing..." I smirked devilishly, without humor.

We stayed like that for hours. Parehong tulala at inaalala si Azea.

"Parang ate ako kay Azea. Lagi kayong pinapagalitan tuwing nagcu-cutting..." bahagyang napangiti si Ate. "'Yon pala siya pa ang Ate ko."

Napangisi ako nang maalala iyon. Mga panahon na hindi pa magulo ang lahat.

Tuwing may kabalastugan kami ni Azea, lagi kaming pinapagalitan ni Levior Alexia. Parang kapatid niya rin si Azea kung sermonan.

I smirked imagining Azea mocking Alexia inside her head in every situations like that.

I sighed heavily, remembering what happened again.

Patuloy kami sa pag-uusap ni Ate tungkol sa mga pangyayari dati kasama siya. Tungkol sa mga bagay naming ginagawa.

Kusa rin kami huminto, masakit na.

Dumiretso ako ng tayo kaya napatingin siya na salubong ang mga kilay.

"Wala pa rin ba si Vielle?" tanong ko at nilingon siya.

Umiling siya. "Wala, kanina pa."

"Do you think she's already moving against them immediately?" I asked again.

Levior Alexia shrugged.

"It's not impossible because of rage..." she nodded. "Pero iba ang ugali ni Vielle. Iniisip niyang maigi ang mga susunod na gagawin."

Tumango sa pagsang-ayon. Iyon din ang iniisip kong dahilan kaya nagtanong.

Pero may posibilidad pa rin, lalo na't kahit ako na ganoon ay malapit nang kumilos basta-basta

Sumandal ako sa unan nang makalabas si Ate. Tahimik akong nag-isip ng mga susunod na gagawin.

I took my phone and dialed a number.

"Hello? How are you? You are at home already?" Trevan asked immediately as he answered the call.

"Oo," tipid na sagot ko.

"Just right now? What took you so long?" he asked again.

"Kanina pa."

Nalipat ang tingin ko sa sulat ni Azea habang hawak ang telepono.

"Okay..." he paused for a while, waiting me to talk again.

I didn't say a word. Thinking hard about it.

"So why did you call? Don't tell that it's accidentally," I can him leered irritatedly. "Did y-"

"I need you..." I interrupted. "To help me catching them immediately. Can you?"

Tumikhim ako at nanatili ang tingin sa kawalan.

Bukod sa kaniya, si Giusteo pa ang pwede kong pagkatiwalaan sa bagay na ito tungkol kay Azea.

"What happened?" he asked worriedly.

"Don't ask me back. I want an answer."

"Of course I will..." he answered quickly. "We'll conquer them both."

I smirked hearing it.

"Thank you," I said in a monotone.

Tiningnan ko pa ang linya kung naputol ba dahil walang narinig na tugon. Nagsalubong ang kilay ko nang makitang hindi.

"I'll drop it," I said.

"Wait, tss," he said in annoyed voice. "The flashdrives are with you right?"

Natigilan ako nang maalala iyon. Agad kong kinapa ang bulsa kung saan inilagay ang mga flashdrive.

"Oo," I said as I took it out.

"Okay, just keep it," he said before hanging up.

Nagtaka pa ko pero binaliwala nalang iyon dahil sa mga flashdrive. Nanatili akong nakatitig sa mga iyon.

I stood immediately to get my laptop. I wanted to try those because of curiousity.

Mabilis kong binuksan iyon at sinalpak. Mahina akong napamura nang makitang walang laman iyon.

Hinagis ko iyon sa pagkainis.

Pumili ako ng sunod pa at sinubukan buksan ulit. Pero ganoon din ang kinalabasan.

What the f**k. Useless.

I sighed as I attached the last flashdrive. I looked at the other four. Walang kwenta.

I was nervous upon unknown reason. What the f**k? It's just, I'm hoping for an evidence. A f*****g evidence or the truth about traitors.

I really wanted to know. About the shadows. And to the mannequin

Nanlaki ang mata ko nang may makita folder.

C...

Is Allison part of cruor? Or they are just saving her from us. But how could she just let her nieces.

I opened it and saw a f*****g link. I immediately entered it.

Mahina akong napamura nang makita ang iba't ibang numero at letra.

Letters. Binary Codes. Symbols. I can see those clearly.

I know the basic hacking. Pero hindi ko alam kung gagana ba

Sinubukan kong gawin iyon pero hindi pa natatapos ay kusa itong bumukas. Nagsalubong ang kilay ko. Is this a...?

Three pictures of three people without identity flashed. Blank face. It's a built of the three of them from shoulder up to head.

After it, a video suddenly played. Aninong nagmamasid sa tuwing may ginagawa kami.

Evidences are flashing. I shook my head. It's f*****g impossible.

Ikinuyom ko ang kamao sa galit na lalong naramdaman. Tangina.

Three shadows, the real traitors.

At the end of video, the faces were revealed.

Three shadows from three people whom I trusted to... Vielle, Atasha, and Giusteo...

-

LIV