~ BÖLÜM 10 ~

1164 Words

Odama vuran sokak lambasının ışıgı gözümü alıyordu..Yattıgı yerden kalkıp perdeyi kapatmaya üşenir mi insan..? Ben şu anda üşeniyordum.. Vucüdum sanki iki tonluk bir tırın altında kalmış gibiydi... Kalbimden bahsetmiycem..Çünkü kalbim hep yitikti benim.. Burak beni eve bıraktıktan sonra son gaz basıp gitmişti.. Bu adamın ne yapmaya çalıştıgını anladıgım gün, tüm izmire lokum dagıtmazsam ne olayım... Hayır madem konuşuyosun bi açıklama yap hödük, dimi ama.. Yatakta bir saga bir sola dönmekten şavkım kaymak üzereyken dış kapının kapanma sesini duydum... Ali gelmiş olmalıydı... Sinirinin geçip geçmedigini bilmiyordum ama onunla konuşmaya ihtiyacım vardı.. O benim sahip oldugum en iyi abi, en iyi ve tek dostumdu... Bacaklarımı yataktan sarkıtıp ayaga kalktım... Çıplak ayaklarımla odamın

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD