ก่อกๆๆ ก่อกๆๆๆ “ป่าน คุยกันหน่อย” ก่อกๆๆ ก่อกๆๆ “ป่าน ออกมาคุยกันผมมีเรื่องจะบอก”
แกร่ก!!! แอ้ด สายป่านเดินออกมาจากในห้องและรีบปิดประตูทันทีราวกับว่าไม่อยากให้เขาเข้าไปในห้องของตัวเอง
“อะไรคะ?” เรื่องที่เธอวางยาเฟบบริก้าถูกลืมไปเมื่อไม่ได้พูดคุยกันนานนับเดือนแต่ตอนนี้มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วในเมื่อ
“เฟบท้องกับผม” นรุติเอ่ยออกมาอย่างไม่สะทกสะท้านเพราะมันคือเรื่องจริงและเขาพร้อมที่จะยอมรับมัน
สองขาคนฟังถอยหลังไปพิงกับประตูพร้อมกับอ้าปากคราง “ไม่จริง”
“เรื่องจริง หมอกานดาเป็นคนตรวจให้เองเมื่อตอนบ่ายคุณอยู่บ้านคุณไม่รู้เลยเหรอว่าเฟบบริก้าอาเจียนและไม่สบาย”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงคะ?” มองสามีด้วยสายตาไม่พอใจ “เฟบบริก้าก็อยู่ที่ห้องพักของเธอ ฉันก็อยู่บนตึกใครจะไปรู้” นอกจากออกไปย้ำถึงเรื่องบุญคุณเกือบทุกวันนอกนั้นเธอก็ไม่รู้อะไรไม่สนใจอะไร ยิ่งเห็นเฟบไม่สบายเธอก็ยิ่งด่าว่าเด็กสาวแรงๆ…สามีไ
