PERFECTLY IMPERFECT

CHAPTER 1 - PUNO NG MANGA

Katirikan ng Araw nang nag bubungkal nanaman ng lupa si Mang Cardo Tangulan. Hirap man siya ay maligaya pa rin siyang patuloy sa pagbubungkal, alam niya na mamayang gabi ay mag kikita nanaman siya ng kanyang iniirog niya sa buong buhay niya.

Tagak-tak Ang mga butil ng mga pawis niya , nag desisyon siya na huminto na nang natapos niya ang mga pag bubungkal sa lupa na tataniman niya ng palay. Sumilong siya sa payag ( payag ay Isang maliit na barong barong na walang ding ding at puro bubung lamang at mahabang upuan). Nandun ang thermos na may kape. Umupo siya at nag pupunas ng pawis sa mukha ng bimpo na naging krema ang puti sa dahilan na narumihan ito. Nag salin siya ng kape sa baso at uminom. Malamig na kape na Ang nalasahan niya, pero bale Wala lamang sa kanya ito, Basta masaya siya.

Sumapit ang hating-gabi......

Nag bihis si Mang Cardo Tanggulan ng magarang damit na nakatago sa lumang baul niya, ginawa niya ito pag katapos niyang maligo at mag sabon ng paulit ulit ng mabangong sabon at nag suklay ng paitaas, brush up Ang pagkasuklay niya sa buhok niya. Ang kuwelyo niya ay naka Tayo, Hindi niya tinupi. Gwapong gwapo si Mang Cardo Tanggulan. Ang bango ng sabon na nabili niya sa tindahan ni Aling Iska ay nanuot sa balat niya Ang bango. Hindi siya mahihiyang yakapin Ang kanyang iniirog sa amoy niya sapagkat mabango na siya. Nag simula na siyang mag lakad at nag tungo sa kanilang tagpuan. Sa ilalim ng puno ng manga. Malayo pa lamang ay natatanaw na niya ang kanyang sinta. Ang kaisa-isang iniirog niya sa buong buhay niya.

" Psst! Cardo, nandito ako." pabulong na wika ni Miss Victoria Kay Mang Cardo. Nakita ni Cardo Ang kanyang iniirog na na sa likod at nakatago sa likod ng manga. Napakanda ni Victoria sa damit na manipis na kulay puti. At ang mahabang tuwid na buhok nito na itim na itim ay lumugay at nadala ng hanging sa pag ihip nito at kasama ang samyo ng natural na bango at pabango na pinag halo, nasamyo niya ang mga ito galing sa malamig at mabangong hanging. Nagyakap Ang mag kasintahan ng magkalapit na sila at nag kubli sa likod ng puno. Idinampi ni Cardo Ang mga labi niya sa malaporselanang kulay Rosas na pisngi ni Victoria habang nag sasalita ito.

" Mahal ko, Hanggang kailan Tayo ganito? Gusto na kitang makasama at masolo sa ating tahanan." malambing na winika ni Cardo Tanggulan.

" Mahal, sandali na lang ang pag hihintay mo at mag kakasama na rin tayo. May maganda akong balita sayo." Masaya at masiglang Sabi ni Victoria na humarap kanyang kasintahan.

" Ano Yun Mahal ko? " Hindi makapag hintay na tanong agad ni Cardo Tanggulan.

" Nag dadalang tao ako Mahal ko! Mag kaka anak na Tayo Mahal ko!" Masayang balita niya sa kasintahan.

" Talaga Mahal? Totoong totoo? Napakasaya ko Mahal. Hindi mo alam kung paano mo ako pinasaya!" nag nining ning na binuhat niya si Victoria at inikot ito at saka binaba at hinalikan sa labi.

" Yuhuuu!!! Magiging Tatay na ako!" napasigaw na wika nito na ikinagulat naman ni Victoria.

" Hoy! Huwag Kang maingay marinig Ka ng mga tao Dito sa paligid!" tapik ni Victoria Kay Cardo habang nakayakap pa ito sa kanya at sinasaway niya ito sa pag sigaw ng malakas.

" Mahal, Hindi ko mapigilan na mapasigaw. Maligaya ako na magiging Ama na ako. Mahal na Mahal ko kayong mag ina ko. Hindi ko kayo pababayaan." maligaya at pangakong wika pa nito sa kasintahan.

" Hindi na ako papayag na Hindi kayo makasamang mag ina. Kailangan humarap ako sa mga magulang mo Mahal. Sasabihin ko sa kanila na handa akong panagutan Ang pag dadalang tao mo at pagiging Ama ko sa magiging anak natin." matatag na sabi ni Cardo Kay Victoria na niyakap pa nito Ang kasintahan at hinimas Ang Hindi pa halatang umbok sa puson.

" Mahal, natatakot ako. Baka Hindi Tayo matanggap ni Papa. Anong gagawin natin? Baka pag hiwalayin tayo." may pangamba sa mga matang wika ni Victoria sa kasintahan .

" Makakaya natin ito Mahal. Haharap ako sa Papa mo at pananagutan ko Ang pag dadalang tao mo Mahal. Hindi ako makakapayag na mag kahiwalay Tayo lalo pa't mag kaka anak na Tayo." matatag na wika naman ni Cardo.

Napayakap na lamang si Victoria sa kasintahan kahit na mayroong pangamba sa dibdib niya para sa anak at kasintahan niya.

Sa ilalim ng puno ng manga, tila nag-uumapaw ang saya at pag-asa nina Mang Cardo at Victoria. Matapos ang mga hirap at pagod, narito na ang sagot sa kanilang mga pangarap—ang magiging anak na simbolo ng kanilang pag-iibigan.

"Alam mo, Mahal, ang mga magulang mo, hindi sila dapat mag-alala sa akin," sabi ni Cardo, habang nakatingin siya sa mga mata ni Victoria.

"Handa akong ipaglaban ang ating pamilya."Ngunit hindi maikaila ni Victoria ang pangamba sa kanyang puso.

"Sana nga, Cardo. Pero alam mo naman ang Papa ko, mahigpit siya."

"Alam kong mahirap, pero kailangan nating maging matatag. Para sa anak natin," sagot ni Cardo, na nagbigay ng isang matibay na yakap sa kanyang sinta.

Habang nag-uusap sila, unti-unting bumaba ang mga bituin mula sa langit, tila nagdiriwang ng kanilang pagmamahalan. Ang hangin ay may dalang amoy ng mga bulaklak na pumapaligid sa kanila, nagdadala ng mga pangarap at pag-asa.

"Mahal," sabi ni Victoria na may ngiti, "Ang hirap na pinagdaanan natin, lahat ng ito ay para sa ating kinabukasan."

"Oo, at hindi ko ito ipagpapalit sa kahit ano," tugon ni Cardo, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa pagmamahal at pangako.

"Tayo ang magkakaroon ng masayang pamilya. Kaya naman, sama-sama tayong haharap sa lahat ng hamon."Nakatayo sila sa ilalim ng puno, sabay na nag-iisip ng mga plano para sa kanilang hinaharap. Hindi nila alam kung ano ang mangyayari, pero sa dami ng pagmamahal na nararamdaman nila sa isa't isa, handa silang harapin ang kahit anong pagsubok.

"Magiging maayos ang lahat, Cardo," sabi ni Victoria, mas may kumpiyansa na.

"Basta't andiyan ka, kaya ko ang lahat."

"Nandito lang ako, Mahal ko," wika ni Cardo na tila isang pangako.

"Hanggang sa huli." Sabay silang nagpunta sa kanilang mga pangarap, handang ipaglaban ang kanilang pag-ibig at ang kanilang magiging pamilya.

Sa ilalim ng lilim ng puno ng manga, nagpatuloy ang kanilang pag-uusap, habang ang hangin ay tila nagdadala ng mga pangako mula sa nakaraan at hinaharap. "Alam mo, Mahal," sabi ni Victoria, "naisip ko lang, ano ang magiging pangalan ng ating anak?"

"Isang magandang pangalan, tiyak," sagot ni Cardo, kanyang hinahaplos ang buhok ni Victoria. "Baka gusto mo si Ligaya, simbolo ng ating saya."

"Ligaya..." ulit niya, para bang sinisikap ang pangalan sa kanyang isip. "Bagay na bagay. Pero gusto ko ring pag-isipan ang tungkol sa iyong pangalan."

Ngumiti si Cardo, "Sige, ikaw na ang bahala. Gusto kong makita ang ngiti sa iyong mga labi habang pinag-uusapan natin ang mga pangarap natin."

Minsan, ang mga pangarap ay tila abot-kamay na, ngunit alam nilang hindi madali ang daan. Nagpasya si Victoria na ipakita ang kanyang lakas, "Kaya naman, Cardo, kahit ano pa ang sabihin ng Papa ko, ipaglaban natin ang ating pamilya. Kapag nandoon na tayo sa puntong iyon, sabay natin siyang kausapin."

"Oo, mahal. Nandito ako para sa iyo. Basta't sama-sama tayo, walang makakapigil sa atin," tugon ni Cardo, ang determinasyon ay makikita sa kanyang mga mata.

Habang umuusad ang gabi, ang mga bituin ay nagsimulang sumiklab, nagbibigay ng liwanag sa kanilang mga pangarap. "Minsan naiisip ko, ano kaya ang magiging mukha ng ating anak?" tanong ni Victoria, habang unti-unting nahihimbing ang mga alalahanin.

"Siguradong maganda," sagot ni Cardo, "dahil nagmula siya sa pagmamahalan natin. At sino ang hindi magnanais ng isang batang puno ng ligaya at pag-asa?"

Nang sumiklab ang mga damdamin, tumayo si Victoria at niyakap si Cardo. "Alam mo, sa bawat hakbang na ating tatahakin, hindi ko na kailangan pang isipin ang mga pagsubok. Basta't kasama kita, handa akong harapin ang lahat."

Dahil sa pag-ibig na bumabalot sa kanila, napagtanto nilang sa kabila ng lahat ng hirap, nariyan ang pag-asa at saya na dala ng kanilang pagsasama. "Hanggang sa huli, Mahal," sabi ni Cardo, habang pinagmamasdan ang mga bituin na tila nagdiriwang ng kanilang pag-ibig.