PERFECTLY IMPERFECT

CARLA VALLERIA TANGULAN AKA PENELOPE Isang babaeng lubos na nagmamahal kay Sean. Gagawin niya ang lahat para lamang mahalin siya ng binatang si Sean. Hanggang sa isang tagahanga ang biglang lumitaw — isang babaeng obsessed kay Sean. Matagal na siyang nakatutok kay Penelope at determinado siyang alisin ito — ang karibal niya sa pagmamahal kay Sean. " Aah...........! " daing ni Carla sa sakit na naramdaman niya sa kanyang mukha nang biglang may ibinuhos na kumukulong likido dito. " Aaarraaay!!! Ano bang kasalanan ko sa'yo?! " daing ni Carla habang umiiyak sa matinding sakit. " ‘Yan lang naman ang meron ka! Kasalanan mong maganda ka. Mukha mo ang gusto ni Sean — wala nang iba. Kaya dapat lang na mabura ‘yan. " Ano pa nga ba? Maaari pa kayang mahalin siya ni Sean sa kabila ng nangyari sa kanya — at sa kanyang mukha? Nakakatakot at nakakasuklam itong makita. Habang nanginginig sa sakit at takot, bumagsak si Carla sa malamig na sahig ng ospital. Dala-dala ng mga nurse at doktor ang kagamitang kailangan para maisalba ang kanyang mukha, ngunit higit pa roon ang dapat iligtas—ang kanyang puso na unti-unting nadudurog. Ilang araw siyang walang malay, at sa bawat oras na lumilipas, mas lalong lumalalim ang tanong sa kanyang isipan: "Babalik pa kaya si Sean? Makikita pa kaya niya ako bilang ako—at hindi bilang isang nilikhang wasak at iniwan?" Sa labas ng silid, naroon si Sean, tahimik na nakaupo, hawak ang isang bulaklak na nalanta na sa tagal ng paghihintay. Gulo ang kanyang isip, puno ng pagsisisi at galit sa sarili sa hindi niya pagkakaalam ng tunay na nangyari. Nang dumilat si Penelope, unti-unting bumalik ang alaala ng gabi ng pananakit. Sa kabila ng hapdi ng sugat at kirot ng pagkawasak, ang apoy sa kanyang dibdib ay muling sumiklab—isang bagong Carla aka Penelope ang isinilang. Hindi na siya ang babaeng maghihintay lamang ng pag-ibig, kundi isang babaeng lalaban para sa sarili niya. "Hindi dito matatapos ang kwento ko," bulong niya sa sarili habang pinagmamasdan ang kanyang repleksyon sa salamin—hindi na kagaya ng dati, pero mas matatag, mas matapang. At nang muli silang magharap ni Sean, hindi ang luha ni Penelope ang bumagsak, kundi ang katahimikan ng isang babae na nagdesisyong piliin ang sarili... kahit pa hindi na siya ang babaeng minahal ni Sean noon. Tahimik lamang si Sean habang pinagmamasdan si Carla. Hindi niya alam kung paano sisimulan ang mga salitang matagal na niyang gustong sabihin—mga salitang puno ng panghihinayang, paghingi ng tawad, at pag-ibig na huli nang naipakita. "Penelope..." mahina niyang tawag, na para bang ang bawat titik ay may bigat ng mundo. Hindi agad tumingin si Penelope. Naramdaman niya ang panginginig ng boses ni Sean, pero mas malakas ang t***k ng kanyang dibdib—hindi sa pag-ibig, kundi sa takot na muling masaktan. "Andito ako hindi para humingi ng awa. Gusto ko lang malaman mo... hindi nagbago ang nararamdaman ko." Sa wakas, lumingon si Penelope. Ang isang mata niya’y may benda pa, at ang balat niya’y patuloy na ginagamot, ngunit ang tingin niya kay Sean—matatag, puno ng determinasyon. "Hindi na ako ‘yung Penelope na kilala mo noon," sagot niya. "Nasaktan ako, Sean. Hindi lang sa mukha... kundi dito." sabay turo sa kanyang puso. Napayuko si Sean, tila tinanggap ang bigat ng mga salitang iyon. "Alam ko. At kung pagbibigyan mo pa ako ng kahit kaunting pagkakataon, gusto kong bumawi. Hindi dahil naaawa ako, kundi dahil mahal pa rin kita. Buo ka para sa’kin, Penelope... kahit sa lahat ng nawala." May katahimikan. Tila huminto ang oras sa pagitan nila. "Hindi ko alam kung kaya ko pang maniwala, Sean..." mahina niyang sabi. "Pero hindi ibig sabihin na hindi ko na kayang magmahal muli—baka nga mas mahalin ko pa ang sarili ko ngayon." Lumapit si Sean, dahan-dahan, at hinawakan ang kamay ni Penelope. "Kung kailan ka handa, narito lang ako. Hindi ko ipipilit ang sarili ko. Basta ang mahalaga... buhay ka, matapang ka, at mas pinili mong bumangon." At doon, sa katahimikan ng silid, sa pagitan ng sakit at paghilom, ay may liwanag na unti-unting sumilip. Hindi pa tapos ang laban ni Penelope. Hindi pa ito ang wakas—bagkus simula ng isang bagong yugto. Isang babaeng sinunog ng sakit, pero mulíng isinilang sa apoy ng pagbangon.