Maagang nagmulat ng mata si Georgie habang ang sinag ng araw ay banayad na lumusot sa mga puting kurtina ng kanilang silid. Tahimik ang paligid, tila ba ayaw gambalain ang katahimikan ng umagang iyon. Ngunit higit sa lahat ng kanyang nadarama ay ang kakaibang kabog ng kanyang dibdib—at hindi niya alam kung dahil lang ba sa darating na okasyon o dahil sa lalaking natutulog sa kanyang tabi.
Dahan-dahan siyang humarap, at doon siya biglang napatigil.
Si Adam.
Nakahiga ito sa gilid ng kama, ang isang braso ay nakapatong sa kanyang tiyan habang bahagyang nakanganga, tila isang batang mahimbing ang tulog. Ngunit hindi iyon ang umagaw ng atensyon ni Georgie. Kundi ang mukha nito—mapayapa, banayad ang mga guhit, matangos ang ilong, at ang maamong mata na ngayo’y nakapikit ngunit tila kay lalim
