Hate Me Not

Chapter 18 Park

Jacko

After the emcee declared that i won the bid. I immediately took Cadley away from the stage, hold her hands tight. Di siya nagsasalita kundi napapasunod lang sa akin. I look for Adric and Rabi para magpaalam na. When I see them we head to their spot.

Rabi looks at our hands that entangled together. She was shocked, maybe she was thinking of different thing but Adric’s face saying different. Nakangiti at may malisya ang tingin.

“I told you;” bulong niya kay Rabi pero rinig parin namin.

“Jacko, i am so sorry. I didn’t know, sabi naman niya walang magagalit.” Alanganing wika ni Rabi, she is really sorry.

"It’s okay Rabi, I will just send the check to your office.” Kung ano man ang nasa isipan niya di ko na kinorect.

“No wag na lang, okay na yun. Pacensya na talaga, di ko kasi alam ang ugnayan niyo.”

No, I'll still send the check. She wants to be part of your foundation and so do I. It will help a lot to some people who are the beneficiaries.

“Thank you Jacko and Cadley punta ka sa bahay anytime you want, okay. Our house is open for you at mag eenjoy ka dun kasi alam mo na magulo kami.” Wika ni sa malumanay na boses. I know why Adric falls for her, she have a good heart and very angelic.

“Man, Rabi mauna na kami and by the way Happy Anniversary to the both of you uli. It’s a pleasure to be part of this celebration.” Wika ko pa while nagbiso kami para umuwi na.

Ang samahan namin ni Adric will always go beyond friends, it’s a brotherhood for life.

“Thanks Man sa pagpunta” saad niya after patting my shoulder. “Bantayan mo ng maigi, marami ng fans, baka masalisihan ka;” pahabol pa niyang sabi na may nakakalukong ngiti. Walang hiya talaga ang lalaki yun. Itulad ba ako sa kanya.

Di na masyadong marami ang media sa labas pag out namin but I still hold her hands at dumeretso kami sa sasakyan.

“Kuya, nagalit ka ba na sumama ako dun?” Wika niya agad ng makapasok kami sa sasakyan. I know di siya mapakali kasi kita niya ang seryoso kong aura kanina.

“Bakit ka nagbid, malaking pera yun.” Dagdag pa niyang sabi ng di ako nagsasalita.

“And what do you want me to do Cadley, pabayaan ka dun? Alam mo ba ang pinasok mo? Alam mo ba ang likaw ng bituka ng mga lalaking yun? Di ko mapigilang magtaas ng boses sa kanya as i drive the car away from the place.

“Date lang naman yun Kuya eh, isang gabi lang.” As i heard her reason mas nagalit ako sa kanya.

“Date lang? Do you even know what it is? Nakapagdate ka na ba, tell me?” Di ko mapigilan sigawan siya.

“Di pa po;” sagot niya na parang naiiyak na.

“Then why you volunteered yourself in there?” Di parin nawala ang galit ko.

“Gusto ko lang makatulog Kuya, alam ko kasi kung gaano kahirap mag-aral na walang pera. Ang ginawa ni Ate Rabi ay isang opportunity sa iba na makapag-aral ng libre at chance na maabot ang pangarap nila.” She said it while sobbing. She's trying to contend her emotion na di lumakas ang iyak niya.

Upon hearing her reason, biglang binuhusan ng tubig ang nagliliyab kong damdamin. I understand her point. She just want to help kaya lang di niya alam na ikakapahamak niya yun, lalo na that guys are really into her.

“I am sorry if pinagtaasan kita ng boses. I was trying to protect you, sa ginawa mo pwede kang mapahamak dun. Those guys are veteran in dating. They can do nasty things na di mo alam. They will not spend millions na walang kapalit and for sure alam mo yan.” Mahinahon kong wika. Rinig ko parin ang hikbi niya.

“Kalimutan mo na yun, okay but this serve as your lesson. You should consult me first before agreeing coz i know better Cadley.” I see her nodding but still not looking at me, she is wiping her tears away. Bigla akong naawa sa kanya.

“Kuya paano yun, ang laki ng perang mawawala sayo? Kakausapin ko lang si Ate Rabi na wag ka lang magbayad, meron naman sigurong ibang paraan to help in her foundation.”

“Cadley, i already given my words to her. Kung di ako nagbid, those guys bidding for you will give their money to the foundation so dapat lang I will do my part.”

“Pero malaki yun, paano ko yun mababayaran?” Wika niya sa namomoblemang tinig.

“Bakit mo naman babayaran?” Nagtataka ako sa sinabi niya.

“Di ba kung ano man ang nagasto mo sa akin, sisingilin mo yun pagdating ng panahon? 5 million yun, sobrang laki. Maging matanda na siguro ako di ko pa yun mababayaran lahat.” She looks so problematic.

I smiled at her words. So iniisip niya na pagbabayarin ko siya dun katulad ng lagi kong sinasabi na lahat ng nagasto ko babayaran niya. She didn't even think na those words ay sabi ko lang, I didn’t really meant it but it seems lahat ng sinasabi ko nakatatak na sa kanyang isipan.

“Forget about it. You will not pay on it. Just relax your mind.” Bawi ko na lang baka di na makatulog sa kakaisip kapag di ko binawi.

She looks at me na may pagtataka, di makapaniwala sa sinasabi ko. I can still see some marks of tears in her face. I just give her smile and i see her blushing.

Bata pa talaga kasi madaling magblush ng kaunting gestures ko lang, napapangiti lang ako. It feels great.

Biglang nawala ang antok ko. Suddenly i don’t feel like going home yet. I just want to cherish this moment and have fun.

“Are you tired or feeling sleepy perhaps?” Inquire ko sa kanya if same ba kami ng iniisip. It's just 10 past 11 in the evening.

“Di pa naman po.” nahihiya niyang wika at biglang di ko nagustuhan ang word na po.

"Do you want to walk around the park? Pampaantok lang before heading home.” Invite ko sa kanya.

“Sige po namiss ko ang park bigla;” masayang sagot naman niya pero naalibadbaran ako sa palaging po ang tawag niya sa akin or Kuya.

Though i have been used to her calling me that word, bakit ngayon biglang naasiwa ako? Feeling ko masyado na akong matanda every time she utters the word po and opo. Kuya is still okay, parang di lang magkalayo ang idad namin.

“C-can you not address me as po or opo anymore, I feel so old.” Alanganin kong sabi, baka anong iisipin niya.

“Eh anong sabihin ko na lang?” Inosente niyang tanong.

“Just Jacko or if you still want to call me as Kuya.” I see her nodding.

I see a park. I stop the car, the place is empty, sobrang tahimik.

Matagal na din na di ako nakapunta sa ganitong lugar, coz i buried that phase already.

“You want to go out for a walk?” She nods.

I get one of my spared Jacket dito sa sasakyan para isuot sa kanya. Her dress is thin and her skin is so expose, kaya giginawin siya. I went out of the car at ganun din siya. Naglakad lakad lang kami. Walang tao sa lugar.

“Cadley, do you have a memory ng isang park?” Tanong ko sa kanya. I don’t even know kung na enjoy ba niya ang pagiging bata.

“Ah oo, matagal na nun nong bata pa ako, kasama ko si papa, palagi niya akong dinadala sa park. Ay sorry Kuya.” She looks so apologetic. She knows na ayaw kong pag-usapn si papa.

Yeah i also had the same experience, park is always our bonding place. Kaya those parts i preferred to bury kasi masasaktan ako every time I remembered it. That was the best of my memory back then.

“Okay lang, it seems same tayo ng karanasan.” Ngumiti lang ako sa kanya na may pait sa labi.

“Kuya di mo ba talaga siya mapapatawad? For me siya ang pinaka the best papa sa buong mundo.”

“You don’t know what i have been through Cadley dahil sa pag-iwan niya sa amin ni mama.” Nagtagis uli ang bagang ko sa galit upon remembering those moment.

Cadley suddenly holds my arms, i look at her. She gets what i am feeling at the moment. She suddenly hugs me, making me feel better.

"Andito lang ako Kuya, di kita iiwan;” sabi niya habang nakayakap sa akin. Di ako makapagsalita. I was rooted on the spot i stand. Biglang nilukob ang puso ko ng kasayahan. Her hugs is comforting me, feeling ko di ako nag-iisa, karamay ko siya.