Halos hindi ako kumukurap habang deretsong nakatingin sa isang sisidlan na nakapatong sa lamesa na malapit kung saan ako nakahiga.
Isang maliit na kahon at nakabalot na ng tela.
Narito na naman ako sa isang pribadong silid ng isang ospital.
Pilit akong umupo ngunit lipad ang utak.
"Sorry for your loss, Miss."
Paulit-ulit kong naririnig sa aking tenga ang mga salitang iyon na galing sa doktor na tumingin sa akin kanina.
Paulit-ulit at naririndi na akong marinig. Tinakpan ko na ang dalawa kong tenga ng aking dalawang kamay ngunit tumatagos pa rin ang tinig.
Pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin lubos na maunawaan kung bakit.
Bakit?
Bakit ayaw pumasok sa isipan ko.
Bakit ayaw tanggapin ng buong sistema ng katawang lupa ko ang katotohanan na paulit-ulit ng sinasabi ng utak ko.
Par
