Valhala İçin

Kuzeyin kadim ve hırçın suları, dalgaların dövdüğü kayalıklara çarparak köpürürken, Alva kıtasının kuzey sınırını devasa zirveleriyle Jotunfiell dağları koruyordu; sanki tanrılar tarafından örülmüş bir sur gibiydi. Burada kuzeyin soğuğunda hayatta kalmayı bilen, boyları neredeyse üç metreyi bulan uzun insanlar yaşardı. Bu dağların koynunda saklanan, buz tutmuş sularıyla bilinen Hvitrlakr gölü, kıtanın can damarlarını besliyordu; oradan doğan hırçın akıntılar, dağların dik yamaçlarından güneye doğru amansızca akardı. Batıda köpürerek ve gürleyerek akan Froá ile Fjolla nehirleri sarp arazileri yararak ilerlerken, merkezde Strim ve Midgarstrim’in soğuk suları krallıkların topraklarına hayat taşırdı. En batıdaysa batının hırçın rüzgarlarını göğüsleyen Nordsaen kıyıları, gidenlerin nadiren döndüğü efsanelerle dolu Draugvic Koyu'na ev sahipliği yapmaktaydı. Burada savaşmaktan asla korkmayan, zalim insanlar yaşardı; yıllar boyunca güneye inerek, güney krallıklarını yağmalamış, öldürdükleri kralların ve büyük savaşçıların kafalarını keserek, kendileriyle götürmüş, kendi kalelerinin önünde kazıklara geçirmişlerdi. Bu şekilde tüm kıtaya korku salarlardı. Kıtanın tam ortasında, bereketli topraklarıyla Grenheim ovaları uzanırdı; bu topraklarda kıtanın en verimli tarım alanları vardı. Oradan tüm krallıklara doğru uzanan ticaret kervanları olurdu. Bu yeşil ovalardan güneybatıya doğru ilerledikçe toprak giderek sertleşir ve dik yamaçların ardında tekinsiz sisleriyle bilinen Gothrik Tepeleri sizi karşılardı. Bu tepelerde kendilerini tanrılara adayan ve en zayıflarını tanrılara kurban eden bir halk yaşamaktaydı; çoğu tüccar ve gezgin oradan geçmez, uzak dururdu. Zaten onların da, dış dünyayla ve diğer krallıklarla pek ilişkisi olmazdı. O, tepelerin hemen güneyindeyse demircileriyle ünlü bir krallık olan, Vellirkon toprakları vardı. Burası en güçlü kılıçların ve baltaların dövüldüğü bir yerdi; en iyi demirciler burada yaşardı. Doğuda ise bambaşka bir karanlık hüküm sürmekteydi. Güneş ışığının bile girmeye cesaret edemediği, göğe uzanan sık ağaçlarıyla Skogvord ormanları, Vindheim sınırından güneye doğru yeşil bir zırh gibi uzanırdı. Bu ormanlardan daha da izole, kıtanın en doğusunda kalmış, kurtların ve kadim gölgelerin hükmettiği derin köşesine ise halk arasında Myrkvidr denirdi. Fakat Alva'nın asıl görkemi, adanın kalbine doğru saplanan devasa iç denizde, yani Solfjord’da saklıydı. Valkyrheim ve Hafnjarl krallıkları tarafından korunan bu sakin ve güneşli körfez, kıtanın güneydeki koruyucusu olan Fjalheim’ın sarp burnuna kadar uzanırdı. Kıtanın en görkemli limanları bu körfezdeydi; krallıklardan buraya büyük ticaret gemileri gelir, çok sayıda ticaret yapılırdı; büyük deniz balıkları, Fjalheim'den gelen kurt postları, kaliteli Jotunfiell demirleri, Vellirkon'da yapılmış zırhlar, kalkanlar ve silahlar, Grenheim'den gelen arpa ve bira dolu fıçılar burada satılıyor ve tüm kıtaya buradan gidiyordu. Bu korunaklı suların hemen kıyısındaysa, güneyin sert ama bereketli topraklarına hükmeden, dik yamaçları ve köklü kalesiyle Hjaldaland Krallığı yer alırdı. Hjaldaland, Alva'ya ayak basan ilk insanların kurduğu, kıtanın en kadim krallıklarındandı. Bu toprakların harcı, ilk insanların burayı ev bellemesini sağlayan Büyük Kral Hakon tarafından karılmıştı. Ve nihayet, en güneyde, hırçın akıntıların girdaplar yarattığı Vargstrum boğazının ardında, Vargborg adası vardı. Bu ada eskiden beri balıkçılıkla uğraşan denizcilere ev sahipliği yapmıştı. Burası Alva'dır. Her bir kalesinde farklı bir hikeyenin yazıldığı, nehirleri kanla ve köpükle çağlayan, kargaların gölgesinde yükselen krallıkların yurdudur... Beklenmedik Misafirler Hjaldaland krallığının kuzey sınırlarında, Erik'in demirhanesi sessizce duman salıyordu. Gecenin kararmasıyla birlikte, soğuk rüzgarlar köyün üzerinden esip geçiyordu. Erik, demir çelikle dans edercesine bir kılıcı döverken, kızıl saçları alev alev parlamaktaydı. O, krallığın en bilge demircilerinden birinin oğluydu ve her silahı, her zırhı, ustaca şekillendiriyordu. Gecenin sessizliği, Erik'in düşüncelerine derinlik katmıştı. Son zamanlarda rüyalarında artan görüler bir türlü peşini bırakmıyordu. Onları görmezden gelemiyor, uykusuz geçen geceler için demirhanesine sığınıyordu. Ateşin karşısında dururken, kılıcın yansımasında kendi yüzünü gördü. Gözlerindeki endişe ve kararlılık, geleceğin belirsizliğinin yansımasıydı sanki. Bu sırada demirhanenin kapısında, yaşlı bir adam belirdi. Gri saçları ve yıpranmış yüz hatları, yılların ağırlığını taşıyan bir bilgelik barındırıyordu. Erik'in babası, Ragnar, sessiz adımlarla oğlunun yanına yaklaştı. Elleri sırtında, yılların yorgunluğunu taşıyan bir savaşçı gibi oğlunun çalışmasını bir süre sessizce izledi. Sonra, derin bir soluk alarak, “Gecenin bu saatinde hala demir dövüyorsun,” dedi. Erik, babasının sesini duyduğunda bir anlık duraksadı ve “Bu kılıçlar savaş zamanında krallığımızın gücünü temsil ediyordu. Ama şimdi...” dedi. Babası ona doğru yaklaştı. “Hala öyle. Ama krallığımızın geleceği, sadece kılıçların veya baltaların keskinliği ile değil, aynı zamanda içimizdeki korkusuz ve cesaretle dolu yüreklerimizle şekilleniyor." Erik, babasının sözlerini düşündü ve sonra ateşin önüne geri dönerek, kılıcı dövmeye devam etdi. Onun annesi bir zamanlar krallığının en korkusuz savaşçılarından biriydi. Kral soyundan gelen annesi Ingrid, halk arasında cesareti ve kılıç kullanma konusundaki usatalığıyla tanınırdı. O, "Kuzey Katliamı" olarak bilinen büyük savaşta krallığını korumak için savaşmış ve sonunda büyük bir fedakarlıkla ölmüştü. Savaşın ardından, Erik'in babası Ragnar, demircilik mesleğine odaklanarak krallığa hizmet etmeye devam etmiş, Erik'de, babasının yanında kalarak usta bir demirci olmayı öğrenmişti. Ragnar, Erik'in omzuna dokunarak, “Neden bu kadar düşüncelisin?" diye sordu. Erik, elinde tuttuğu çekici masanın üzerine bırakarak, “Sorun yok, sadece uyuyamıyorum,” dedi. “Hala aynı rüyalarımı görüyorsun?” “Evet, hala annemi görüyorum. Sanki bana bir şeyler anlatmak istiyor.” “Seni Valhala'dan izliyor. Rüyada görme nedenin bu.” Erik kafasını kaldırarak babasına baktı. Gözleri ateşin ışığıyla parlıyordu. Ragnar, oğluna sarılarak, “O, Valhala da bizi bekliyor. Zamanı geldiğinde tekrar onu göreceğiz,” dedi ve kısık bir sesle bir şarkı mırıldanmaya başladı. Bu şarkı, savaş alanında ölen cesur savaşçıları Valhala'ya, tanrıların salonuna götüren Valkyrie'lerle ilgili söylenen bir halk şarkısıydı. Erik, şarkıya katıldı ve birlikte söylemeye başladılar. Şarkı, savaşın acısından ve Valhala'nın büyük kapılarından bahsediyordu. Sesleri, demirhanenin içinde yankılanırken, kılıçları dövmeye devam ettiler. Gece boyunca demir dövdükleri, şarkı söyledikleri ve anılarını paylaştıkları saatlerin ardından sabahın ilk ışıkları doğmaya başladı. Ragnar, ahşap bir sandalyede uyuyakalmıştı. Erik, demirhaneden ayrılarak sahile doğru yürümeye başladı. Yumuşak çimenlerin üzerinden geçip, kasabadan aşağı doğru indi. Sahile yaklaştıkça denizin tuzlu kokusu ve güneşin parlak ışığı gelmeye başladı. Sahil, geniş ve kıvrımlı kumsallarla doluydu. Uzakta, deniz kuşlarının gagalaması ve dalgalardaki hafif çalkantılar duyuluyordu. Güneşin parlaklığı, denizin üzerindeki Hjaldaland coğrafyasının tüm güzelliklerini ortaya çıkarıyordu. Erik, balık pazarının kalabalığına doğru ilerledi. Renkli balık tezgahları ve taze deniz ürünleri ve pazarın canlılığı, sahil kasabasının günlük yaşamının bir parçasıydı. Erik, balık pazarında gezerken, iki balıkçının aralarında sert bir şekilde konuştuklarını duydu. Biri yüksek sesle konuşurken, diğeri bir yandan onu dinliyor, bir yandan da, balık satıyordu. Erik, ne konuştuklarını merak ederek, yavaş adımlarla onlara doğru yaklaştı. Dikkatle onları dinlemeye başlarken, gözleriyle balıkları inceliyormuş gibi yaptı. Balıkçılardan biri, “Kesin bir şeyler yaklaşıyor. Kaç senedir bu işi yaparım ilk kez böyle oluyor,” dedi. Diğer balıkçı, “Havalardan dolayıdır. Boşuna ortalığı karıştırma,” dedi ve ardından Erik'e bakarak, “ Hoş geldin Erik. Her türden balığım var. Hangisinden istersin?” diye sordu. Erik, "Şu, büyük olanlardan bir tane ver," dedi. Adam, arkada duran büyük balıklardan birini alarak Erik'e uzattı ve “1 gümüş” dedi. Erik, balığı alarak bir gümüş uzattı. Yüzünde oluşan hafif şaşırmış bir ifadeyle, “Fiyatlar yükselmiş. Galiba durumlar eskisi kadar iyi değil. Yoksa bir sorunmu var?” diye sordu. Adam, “Bu büyük bir balık. Çekisi ağırdır o yüzden,” dedi. Erik, adamın bir şeyler anlatmayacağını anlayarak başını olumlu yönde salladı ve tam arkasını dönerek gitmek isterken, adamın yanında duran diğer balıkçı dayanamayarak, “Aslında bir sorun var,” dedi. Bunu söylediğnde diğer adam koluyla onu hafifçe itti. Sanki anlatmasını istemiyordu. Erik, adama doğru yaklaştı. “Nasıl bir sorun?” “Balıklar eskisi kadar olmuyor artık. Yani eskiden iki gemiyi ağzına kadar doldurarak dönerdik. Şimdi bir tanesi anca doluyor.” “Denizde balık bitti mi diyorsun? Sence böyle bir şey olabilir mi?” “Tabii ki, denizde balık bitmez. Ama sanki bir şeyler onların azalmasına neden olmuş.” Erik hafif gülümseyerek, “Eminim kısa sürelik bir durumdur. Havalar düzelince eskisi gibi olur,” dedi ve oradan uzaklaşmaya başladı. Balıkçı arkasından bağırarak, “Deniz, o da, eskisi gibi değil,” dedi. Fakat Erik, durmadı ve yürümeye devam etti. Balık pazarından ayrılıp, patikadan yokuş yukarı yürümeye başladı. Demirhaneye doğru dönmek isterken, uzaklardan gelen iki geminin yelkenlerinin gözüktüğünü fark etti. Kıyıdaki insanlar, gemilerin kimin olduğunu anlamaya çalışırken, gemiler yavaşça kıyıya doğru yaklaşmaya başladı. Gemiler yaklaştıkça, insanların arasında tedirginlik ve merak arttı. Gemiler, Fjallheim krallığının bayraklarını taşıyordu. Fjalheim'den iki geminin habersizce Hjaldaland'a doğru gelmesi her gün karşılaşılan bir durum değildi. Erik, elindeki balıkla beraber hızlı adımlarla, sahil kıyısına doğru indi. Gemiler nihayet kıyıya yaklaştığında, içlerinden on beş veya yirmi kişi indi. Bu grup arasında çoğunlukla kadınlar, çocuklar ve yaşlılar vardı. Ancak dikkat çeken, daha iri yarı ve savaşçı bir duruşu olan, yüzü kanlar içerisinde bir adamdı. En son gemiden o indi ve çok yorgun görünüyordu. Erik, adamın yanına yaklaştı ve sakin bir şekilde durumu anlamak için bekledi. Adam,"Hemen kralınızla görüşmem gerek," dedi. Erik, "Kimsin ve neden kralla görüşmek istersin?" diye sordu. Adam, Erik'e doğru adım attı ve ciddi bir ifadeyle, "Ben Gunnar. Fjallheim krallığının kral muhafızlarından biriyim. Daha doğrusu biriydim,” dedi ve yutkundu. “Ancak artık bir anlamı kalmadı. Topraklarımız yağmalandı ve halkım kılıçtan geçirildi." Erik, Gunnar'ın sözleri karşısında şaşkınlığını gizleyemedi ve balığı elinden kumun üzerine düşürdü. Fjallheim gibi güçlü bir krallığın düştüğünü duymak pek inandırıcı gelmiyordu ama Gunnar'ın yalan söylemediği yüz ifadesinden belli oluyordu. Bu konunun kralın huzurunda detaylıca konuşulması gerekliydi. "Gelin, sizi kralın huzuruna götüreyim. Durumu kralımıza doğrudan anlatabilirsiniz," dedi ve saraya doğru yürümeye başladı. Saraya doğru yürürken kafasında birçok soru dolaşıyordu. Saldıranların kim olduğunu merak ediyordu. Fjallheim krallığını düşürecek kadar güçlü bir orduya sahip oldukları ortadaydı. Ama tüm kıtada barış ilan edilmiş ve tüm krallıklar bu konuda yemin etmişti. Erik, beraberindeki grupla birlikte sarayın kapısına geldiklerinde, kapıda duran muhafıza acilen içeri girmeleri ve kralla konuşmaları gerektiğini söyledi. Muhafız adamların üzerini aradıktan sonra kapıyı açtı ve kralın huzuruna çıkmak için taht odasına doğru yürüdüler. Taht odasına girdiklerinde kral içeride yoktu. Muhafızla beraber beklemeye başladıktan kısa bir süre sonra Kral Fjorn, en yakın muhafızı ve oğluyla beraber içeri girdi. Kral Fjorn, içeri girdiği andan itibaren şaşkın gözlerle gelenleri incelemeye başladı ve tahtına doğru geçerek oturdu. Kısa bir sessizliğin ardından kral Fjorn, “Biriniz durumu anlatsın,” dedi. Gunnar, gruptakilerin lideri olarak öne çıktı ve sakin ses tonuyla, "Sayın Kral Fjorn, biz Fjallheim krallığından son kalanlarız," dedi. Sesindeki titremeyi kontrol altına almaya çalışıyordu. "İki gün önce, gece vakti ansızın saldırıya uğradık. Topraklarımızı yağmaladılar, her yanı ateşe verdiler. Çok azımız hayatta kaldı. Çoğu kadın, çocuk ve yaşlı. Adamlar acımasızdı, kimseyi bağışlamadılar." Kral elini beyaz sakalına götürerek, öne doğru eğildi. “Bu kabul edilemez. Tüm krallıklar arasında barış antlaşması imazalandı. Tüm büyük krallar bir daha savaş olmayacağına dair yemin etti. Bu antlaşmaya uymayan bir krallık varsa eğer o, tüm tanrıların ve krallıkların gazabına uğrayacaktır. Size saldıran hangi krallıktı?” “Bilmiyorum. Bayrakları çok farklıydı. Siyah üzerinde kızıl karga sembolü vardı. Bu sembolü daha önce görmedim.” Kral elini yumruk yaparak arkaya yaslandı. “Bu saçmalık. Öyle bir krallık yok. Söylediklerin tamamen uydurma. Eğer böyle bir krallık olsaydı, benim bundan haberim olurdu.” Gunnar kralın ona inanmamasından dolayı hayal kırklığına uğramıştı. Ses tonunu biraz yükselterek, “Kral Fjorn, tanrıların üzerine yemin ederim, söylediklerim yalan değil...” “Yeter!” diye Kral Fjorn, Gunnar'ın cümlesini bitirmesine izin vermeden konuşmaya girdi. “Fjallheim için çok üzüldüm, ama belli ki, basit bir korsan çetesinin saldırısına uğramışsınız. Artık burada güvendesiniz ve korkucak bir şey yok. Artık bizim misafirlerimizsiniz. Şimdi gidin ve dinlenin.” Kral, gelenlerin karınlarının doyurulmasını ve kalacak yer temin edilmesini emreder. Gunnar, kralın bu cömertliği karşısında derin bir saygıyla eğilir ve diğerleriyle birlikte salondan ayrılır. Ama Erik, büyük salonda, kralın huzurunda kalır. Salondan herkes çıktıktan sonra, Kral Fjorn, Erik'e bakarak, "Nasılsın yeğenim?" diye sorar. Erik'in annesi Ingrid, Kral Fjorn'nun kız kardeşidir. Erik, “İyiyim kralım. Teşekkür ederim. Bu olanları düşünüyordum” diye cevap verir ve sessizce onun konuşmasını bekler. Sonunda kral, hafif bir baş hareketiyle Erik'e döner. “Adamın anlattıkları çok inandırıcı gelmedi. Anlattığı gibi bayrağa sahip bir krallık yok. Fakat Fjallheim, basit bir korsan çetesi tarafından düşürülecek kadar zayıf bir krallık değildi. Belli ki, bilmediğimiz bazı şeyler yaşanmış.” “Aklınızı kurcalayan bir şeyler mi var?” “Birileri kim oldukları belli olmaması için farklı bir bayrak altında bu saldırıyı yapmış.” “O zaman kim olduklarını öğrenmemiz gerek. Bu saldırılar karşısında sessiz kalamayız. Yoksa sıradaki hedefleri Hjaldaland ola bilir.” “Erik, seni çok iyi anlıyorum. İçindeki ateş, kor gibi yaniyor. Ama şu anda sabırlı olmamız gerek. Kim olduğunu dahi bilmediğimiz bir düşmana savaş açamam. Bu konuda yapabileceğim pek bir şey yok.” "Kralım, haklısınız, ama en azından kim olduklarını öğrenmemiz gerek." "Bu konuda yapılması gereken bir şey olursa, ben söylerim. Şimdi çıkabilirsin." Erik başını eğerek, "Anlaşıldı kralım," dedi ve kralın huzurundan ayrıldı. Dışarı çıktığında, içindeki endişe kralın sakinliği karşısında daha da artmıştı. Gunnar sarayın dışında Erik'i bekliyordu. Erik dışarı çıktığında ona doğru yaklaşarak, "Sana teşekkür etmek istedim," dedi. "Bizi kralın huzuruna çıkardığın için." "Ben yapılması gerekeni yaptım. Senin şimdi dinlenmen ve kendini toparlaman gerek." Gunnar elini kılıcının kabzasına koyarak, "Tüm halkım ölmüş, krallığım yok edilmişken dinlenmek doğru gelmiyor," dedi. "Benden bir köşede sessizce oturmamı ve bir şey yapmamamı bekleyemezsiniz." Erik, "Peki ne yapmak istiyorsun?" -diye sordu. Gunnar kılıcını çekerek, "İntikam," diye cevap verdi. "Krallığımı ve halkımı koruyacağıma dair bu kılıcın üzerine yemin ettim. Gerekirse ölürüm, ama onurumla Valhala"ya giderim." Gunnar"ın intikam hırsı Erik için anlamlıdır. Bu yolda onun yanında savaşmayı dahi düşünür. Fakat kralın izni olmadan bir şey yapamazlardı. Erik elini Gunnar'ın kılıcına uzatarak, "Kral izin vermeden bir şey yapamayız. Seninde yalnız başına gitmen intihar olur," dedi. "En iyisi benimle gel, bu konuyu bana detaylıca anlat." Gunnar, kılıcını kabzasına geri koyarak, Erik'le beraber yürümeye başladı. Beraber kasabanın merkezine doğru indiler. Erik, Gunnar'ı kasaba merkezinden biraz ilerideki bir hana götürdü. Hana girdiklerinde, içeride gürültülü bir atmosfer vardı ve insanlar keyifli bir şekilde vakit geçirmekteydi. Erik ve Gunnar, birlikte bir masaya doğru geçti. Diğer masalar arasında neşeli sohbetler ve kahkahalar yankılanırken, bir kadın elinde içi bira dolu iki bardak getirerek, masanın üzerine bıraktı. Önce Erik bardağı kaldırarak birasından yudum aldı. Ardından Gunnar kendi bardağını kaldırarak birasından büyük bir yudum aldı ve biranın bir kısmı sakallarına döküldü. Eliyle sakallarına dökülen birayı silerek, "Oh, iyi geldi," dedi. Erik hafif bir güsülmeyle, "Bu biralar Grenheim'den gelir. En iyisidir," diyerek bir yudum daha aldı. "Şimdi anlat bana. Nasıl oldu da, Fjalheim direnemedi." Gunnar bardağını masaya bırakarak, "Fjalheim direnemedi mi?! Ne sanıyorsun sen?!" dedi yüksek bir sesle. Ardından handa oturan her kes bir anda kafasını çevirerek onlara baktı. Bunu görünce Erik, adamlara, "Sorun yok. Önünüze dönün," dedi ve adamlar bakışlarını başka bir tarafa çevirdi. Gunnar kaşlarını çatarak adamlara baktıktan sonra, "Erik, o geceyi asla unutamam," diyerek, anlatmaya başladı. "Gece çöktüğünde, uyumadan önce son bir kez şehir muhafızlarını kontrol etmek için sur duvarlarına çıktım. Savaşların hepsi bittiğinden ve düşman kalmadığından, bazıları ciddiyetini kaybetmiş ve uyuya kalmıştı. Uyuyanların kafalarını kale duvarına vurarak uyandırdım Bu sırada kurt postu giyenler kaleden ayrılarak, ormana doğru gitti. Onlar her gece ormana giderek, orada sabaha kadar nöbet tutar ve avlanırlardı. Onlara bakarken doğuda bir gölge gördüm, ama gecenin karanlığından ne olduğunu anlayamadım. Gölge giderek yaklaştığında, büyüyerek bir deve benzedi. Hızla surun doğu kısmına doğru koştum. O an büyük bir ordunun hızla yaklaştığını fark ettim. Hemen muhafızları uyardım ve herkesin toplanması için surun borusuna üflemelerini emrettim. Fakat çok geçti, düşman aynı anda güney surlarını sessizce aşmıştı. Ellerinde meşalelerle şehrin içlerine doğru ilerliyorlardı. Her yerden dumanlar yükseliyor, çığlıklar yankılanıyordu." Gunnar bir an duraksadı ve kalan tüm birasını dikerek, tek yudumda bitirdi. "Doğu duvarını savunmaları için okçuları yerleştirdikten sonra kendim bir kaç savaşçımla beraber güneyden gelen saldırıyı püskürtmek için gittim. Güneye yaklaştıkça alevler artmaya başladı. İnsanlar akın akın kaçıyordu. Aralarından hızla geçerek düşmanla çarpışmaya başladım. Bizden daha kalabalıklardı. Amacım halkın kurtulması için olabildiğince zaman kazanmaktı. Adamlarımla beraber ölümüne savaşıyorduk, fakat teker teker düşüyorduk. Son adamıma kadar direndim ve en son ayakta kalan tek bem vardım. O sırada bir darbe aldım ve dengemi kaybederek yere devrildim. Düşman hemen etrafımı çevirdi. Son darbeyi indirmek isterlerken, adamların üzerine ok yağdı. Kral Tohan, savaşcılarıyla gelerek, düşmanı biçmeye başladı. Beni ayağa kaldırarak halkı kurtarmamı ve şehri terk etmemizi söyledi. Krallığın düştüğünü ve geride kalan halkı kurtarmamı istedi. O ve yakın savaşçıları bizim kaçışımız için düşmanı oyalayacaktı. İlk başta kabul etmek istemesemde, söylediklerinde halklıydı, kale düşmüştü. Halkın çoğu öldürülmüş, bir kısmı kurtulmak için ormana doğru kaçmıştı. Geride kalanlarla beraber sahile doğru indim ve iki tane gemi bularak, insanları onlara bindirdim. Bulabildiğim kadar insanı alarak denize açıldım ve aklıma bir tek buraya gelmek geldi. Kralımı geride bırakmıştım. O gece gözlerinde ölüm korkusu olmadan, yüreği krallığı için atarak savaşıyordu. Büyük ihtimalle de cesurca ölmüştür." Erik, Gunnar'ın anlatımını dikkatle dinledikten sonra, "Kral Tahon, gerçek bir kral gibi halkı için savaşarak ölmüş o zaman," dedi. “Ayrıca, sen de yapılması gerekeni yaparak, geride kalanları kurtarmışsın. Kimse seni korkaklık ve hainlikle suçlayamaz.” Gunnar, “Daha fazlasını da yapabilirdim. Bu kılıca ve Valhala'ya layık olmam gerek,” diyerek boş bardağını kaldırdı ve bir tane daha bira getirilmesini istedi. “ Düşmanın neden saldırdığını ya da kim olduklarını bilmiyorum. Ama, onları bir daha gördüğüm de ne yapacağımı iyi biliyorum. Kılıcımı onların pis kanlarıyla yıkayacağım ve o gün geldiğinde, toprak kana doymuş olacak.”