CHAPTER 12
242 Words
"Aya?! Muntik na kitang mapatay alam mo ba iyon?!" I shouted at aya
"It's not my fault kung pumapana ka! At isa pa bakit ganun mo pinapatakbo yung kabayo ng ganun ka bilis?! Paano kung may na bungo ka?! O kaya naman may matataman ng panang gamit mo?!" sermon niya
"Excuse me! Hacienda ko toh! So I can do whatever I want! And why are you shouting at me?!" sigaw ko
"Because you are shouting at me first?! Wag mo nga akong sigawan! Nakakarindi kang babae ka!" sigaw niya
"Wow! Baka nakaklimutan mo! Hawak ko grades mo! Dapat nandun kanagtratrabaho! Pero naglalakwatiya ka!" sigaw ko din sa kaniya
"I'm rich! I wasn't suppose to do that kind of thing! Ano na lang sasabihin sa akin ng ibang tao?! Na naghihirap na ako?!" sigaw niya
"Grades! O ang sasabihin ng ibang tao?! Mamili ka! Kung hindi papatayin kita dito!" pagbabanta ko
"Then go ahead and kill me! I know you can't do it!" sigaw niya bahagyang lumapit
"Di na kailangan! Dahil mas masakit yung 74 na grade kesa ang mamatay?" sigaw ko
"You can't be serious!" sigaw niya at sinabunutan ang sarili
"Oh yes! I'm dead serious! So I f I were you gagawin ko na ang trabaho ko!" sigaw ko at sumakay na ng kabayo pinatakbo ito ng sobrnag bilis ulit pabalik sa bahay-bahayan ng kabayo.
Hindi porket kaibigan ko siya ay exempted na siya ay pwede na siyang maging tamad forever!
- Writer
