MAMA JULIA
“Ping!” napalingon ako sa likuran ng tricycle na sinasakyan ko. Balak kong magpahatid patungong sakayan ng mga Jeep, nang marinig ko ang tawag ni Ping-ping. Hindi ako maaaring magkamali ang anak ko iyon.
“Josephine!?” masayang usal ko.
Lumingon ako sabay nanlaki ang mata ko nakita ko ang anak ko, umiiyak tinatawag ako ni Ping-ping.
Mabilis kong inutusan ang tricycle driver upang tumigil muna at baba ako. Binigay ko ang bayad. Tama lang nang makababa ako sa tricycle ng meron rumagasa papalapit na kotse.
“Ping! Ping!” halos maputol ang litid ko sa pagtawag sa kaniya. “Anak!” takot na takot akong nataranta palapit sa pinagbagsakan niyang semento.
Dumami ang mga tao natagalan pa ako makalapit dahil sa mga tsismosa at tsismoso. Mga marites talaga.
Kahit hindi ko na makita ang
