เมียคนโปรด

5

ร่างสูงเดินตรงไปที่บาร์เครื่องดื่มพร้อมกับหยิบเบียร์กระป๋องที่เขาแช่เอาไว้เย็นเจี๊ยบขึ้นมาเปิดจิบก่อนจะนั่งลงสบาย ๆ สายตาคู่คมมองตามเรือนร่างระหงที่เดินตัวตรงขึ้นบันไดพร้อมกระเป๋าเดินทางราวกับมันไร้น้ำหนัก.......

เท่าที่ตาเห็นเธอแข็งแรงใช้ได้คงจะใช้แรงกายเป็นประจำ...จนถึงป่านนี้โปรดปรานแทบไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเจ้าสาวของเขาด้วยซ้ำ รู้แค่ว่าเธอชื่อณิรินอายุยี่สิบหกเท่ากันหลังเข้าใจผิดคิดว่าเป็นนิหน่าตั้งหลายวันแต่เด็กคนนั้นดูเหมือนจะควบคุมง่ายกว่าเธอคนนี้ที่แลดูลึกลับซับซ้อนซ่อนเขี้ยวเล็บ...ไม่น่าไว้ใจ...

ณิรินรู้สึกว่ามีสายตาที่คอยจับจ้องมองมาแต่ใครสน เขาอยากจะทำอะไรก็ทำไปอย่ามาก้าวก่ายชีวิตเธอก็แล้วกันยิ่งทำเหมือนไม่มีตัวตนอยู่ใครอยู่มันยิ่งดี

หญิงสาวหิ้วกระเป๋าเข้าห้องนอนใหญ่ที่สุดตามที่คุณย่าท่านสั่งนักสั่งหนา พอเปิดประตูเข้าไปภายในห้องกว้างมีร่องรอยของการเข้าพักอยู่ก่อนแล้ว เขาอาจจะเลือกเองหรือเลือกตามคำสั่งคุณย่าก็สุดจะรู้

ณิรินนั่งลงเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าที่นิหน่าจัดให้อย่างเร่งรีบเพราะข้าวของของเธอจากอเมริกาที่ส่งมาล่วงหน้าเกิดปัญหาจึงยังมาไม่ถึง

ยิ่งรื้อก็ยิ่งกระอักกระอ่วนใจที่จะต้องสวมใส่ชุดสวยสีหวาน คงจะเป็นยัยนิหน่านั่นแหละที่ไปเลือกซื้อหามาให้เพราะเธอเองแทบกระดิกตัวไม่ได้ ถูกจับนวดหน้าขัดผิวอบตัวเตรียมเป็นเจ้าสาวจนวุ่นวายไปหมดถึงกระนั้นก็ไม่ปริปากบ่นสักคำ ก็ใครไม่อยากสวยบ้างล่ะ แต่ถ้ารู้ว่าคนที่ต้องแต่งงานด้วยเป็นเขาไม่สู้เอาเวลาไปนอนเกาสะดือเล่นยังจะดีเสียกว่า...

ทางด้านโปรดปรานหลังจากจิบเบียร์จนหมดกระป๋องจิตใจที่เร่าร้อนเริ่มเย็นลงคงถึงเวลาที่จะพูดกันตรงไปตรงมาในฐานะที่ต้องมาใช้ชีวิตเป็นสามีภรรยากันนานแค่ไหนไม่รู้แต่ไม่ใช่เร็ว ๆ นี้แน่

ชายหนุ่มเดินขึ้นบันไดทีละก้าวอย่างใจเย็นจนกระทั่งถึงหน้าห้องนอนใหญ่ที่เขาเข้ามาจับจองอยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่เปิดประตูออกมาก็ต้องแปลกใจที่ณิรินเลือกที่จะอยู่ห้องนี้เช่นกัน

ชายหนุ่มหยุดยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองดูภรรยาตามกฎหมายอย่างเงียบเชียบ เธอกำลังจัดข้าวของเขามองเพลินจนกระทั่งเธอหันมาจึงได้เอ่ยถามแก้เก้อ

“นึกว่าคุณจะแยกห้องนอนเสียอีก”

“ทำไมคะหรือว่าคุณจะแยกไปอยู่ห้องเล็กก็ได้นะฉันไม่ถือ”

ณิรินยังคงวางตัวเย็นชาท่าทีไม่แยแสแม้ต้องอยู่ร่วมห้องกับผู้ชายที่ได้ชื่อว่าสามี มิหนำซ้ำยังทำตัวธรรมชาติมากไม่มีความประหม่าให้เห็นแม้แต่น้อย

“ดี...คุณไม่ถือผมก็ไม่ถือ”

ร่างสูงปลดกระดุมเสื้อลงมาหลายเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแน่นตึงที่เคยตรึงสายตาสาว ๆ มานักต่อนักก่อนจะดึงชายเสื้อออกจากกางเกงปล่อยให้มันรุ่ยร่ายแล้วเดินมาทิ้งตัวลงบนที่นอนนุ่มเด้งกลิ่นหอมอ่อน ๆ สดชื่นผ่อนคลาย

“ช่วยรักษาความสะอาดหน่อยก็ดีนะคะ”

ณิรินอดไม่ได้จึงต้องเอ่ยปากบอกเสียงเรียบ คนแปลกหน้าสองคนต้องมาใช้ชีวิตร่วมกันชอบหรือไม่ชอบอะไรควรบอกกันไว้แต่เนิ่น ๆ ดีกว่ารอให้ถึงวันที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหมดความอดทน โชคดีที่เธอได้รู้จักตัวตนของเขาที่สนามบินก่อนไม่อย่างนั้นคงได้หลงใหลไปกับรูปร่างหน้าตาอันน่ากินจนหน้ามืดตามัวเป็นแน่

“ผมไม่ได้สกปรกขนาดนั้นมั้งว่าแต่คุณเถอะตรวจเลือดมาหรือยัง”

โปรดปรานลุกขึ้นนั่งปั้นหน้ายั่วโมโหอีกฝ่าย ดูซิจะทนได้แค่ไหน

มุมปากยกยิ้มกับแววตาท้าทายนั้น ณิรินเห็นแล้วสวิงสวายอยากจะรำแม่ไม้มวยไทยถวายสักหนึ่งชุด มือที่กำลังจัดแจงลำเลียงเสื้อผ้าเข้าตู้อยู่นั้นเปลี่ยนมาเปิดซิปหยิบใบรายงานผลตรวจสุขภาพส่งให้ทั้งที่อยากจะห่อของแข็งแล้วปาใส่หน้าจะได้เห็นชัด ๆ

หญิงสาวพยายามควบคุมอารมณ์เต็มที่ งานนี้ใครสติแตกก่อนถือว่าแพ้แม้ไม่ได้ออกปากท้ารบกันตรง ๆ แต่เธอมั่นใจว่าเขากำลังจงใจเล่นสงครามประสาทกับเธออยู่แน่นอน

“แล้วของคุณล่ะ” หญิงสาวแบมือไปข้างหน้า เขาไม่ไว้ใจเธอ เธอก็ไม่ไว้ใจเขาก็ถูกแล้ว คนแปลกหน้าไม่รู้ว่าผ่านสมรภูมิอะไรกันมาบ้างปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า

ชายหนุ่มล้วงกระเป๋าหยิบเอกสารที่มารดาขอร้องแกมบังคับให้ไปตรวจสุขภาพมาตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วก่อนจะส่งให้ภรรยาพร้อมกับเหยียดยิ้มมุมปาก ผู้หญิงคนนี้แตกต่างจากที่คิดเอาไว้ราวฟ้ากับเหว.....

ตอนที่มารดาบอกว่าคุณย่ายื่นข้อเสนอให้แต่งงานกับผู้หญิงที่ท่านอุปการะไว้ เขาคิดว่าจะเป็นผู้หญิงหงิม ๆ อวบอ้วนแลดูไม่ค่อยฉลาดนักแต่ตอนนี้คงต้องคิดใหม่ สงสัยเธอจะฉลาดรอบจัดจนไม่อยากให้สมบัติของคุณย่ากระเด็นมากกว่าบางทีสัญญาบ้า ๆ นี่ก็อาจจะเป็นเธอที่วางแผนทั้งหมดก็เป็นได้

“พวกเราควรตกลงบางเรื่องให้ชัดเจนก่อนคุณว่าไหม” ชายหนุ่มเริ่มเปิดประเด็นหลังจากขั้นตอนแรกผ่านไปไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ

“ก็ว่ามาสิ” เธอตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ

โปรดปรานชะงักไปเล็กน้อยด้วยไม่คิดว่าเธอจะยอมตกลงด้วยง่าย ๆ จึงบอกออกไปทั้งที่ไม่ได้เตรียมคิดไว้ล่วงหน้า

“ข้อหนึ่ง ห้ามหึงหวงเพราะเราไม่ได้รักกัน” ชายหนุ่มย้ำประโยคสุดท้ายเป็นพิเศษ

“ได้!...” ณิรินไม่ลังเลที่จะรับปากไม่หวั่นกับถ้อยคำเย็นชาที่เขาเอ่ยออกมาอย่างไว้ตัวหรือจะพูดให้ตรงก็คือคนหลงตัวเองนั่นแหละไม่รู้ว่าอีตานี่ไปเอาความมั่นอกมั่นใจมาจากไหนคนหล่อ ๆ เดี๋ยวนี้มีให้เห็นถมไปอย่างเขาก็ไม่เท่าไหร่หรอกเจอได้ตามหน้าฟีดเยอะแยะไป

“ข้อสอง ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของกันและกัน”

“ดี...แบบนี้ชอบ มีอะไรอีกไหม”

ณิรินไหวไหล่กับข้อตกลงหยุมหยิมไม่เห็นเป็นเรื่องสลักสำคัญนึกว่าเขาจะห้ามแตะเนื้อต้องตัวเขาเสียอีก ถ้าห้ามจริงนี่ฮาเลยนะแม่จะเปลี่ยนชื่อเป็นพ่อเนื้อทองจริง ๆ ด้วย

“เอาไว้ผมนึกออกแล้วจะบอกอีกที ทางคุณล่ะมีอะไรจะเพิ่มเติมหรือเปล่า”

“ไม่มี” หญิงสาวตอบทันทีโดยไม่เสียเวลาคิด

ทุกอย่างแลดูง่ายดายไปหมดจนโปรดปรานชักไม่ไว้ใจไม่ใช่ว่าเธอวางกับดักเอาไว้หรอกนะ.....ชายหนุ่มอดระแวงไม่ได้

“พูดรู้เรื่องแบบนี้ก็ดี”

โปรดปรานถึงกับไปต่อไม่ถูกไม่คิดว่าเธอจะไร้ซึ่งเงื่อนไขอย่างเช่น แต่งงานกันแต่ในนามห้ามนอนด้วยกันอะไรทำนองนั้น

“แค่นี้ใช่ไหมฉันไปอาบน้ำก่อนนะ ง่วง”

“เชิญ”

.........................................