เมียคนโปรด

4

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

งานวิวาห์ระหว่างหลานชายแท้ ๆ ของคุณศรีนวลกับเด็กในอุปการะอย่างณิรินจัดขึ้นที่บ้านสวนริมน้ำอย่างเรียบง่าย มีเพียงเปรมศักดิ์กับวลัยลูกชายและลูกสะใภ้ที่มาเป็นสักขีพยานแต่หน้าตาไม่ค่อยเบิกบานนักไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าบ่าวที่หน้าตาเรียบเฉยเย็นชาราวกับหุ่นเดินได้

“ยัยนิหน่ามานี่ซิ...” ผู้สูงวัยกวักมือเรียกหลานสาวคนเล็กที่โผล่หน้าออกมาเมียงมองเจ้าบ่าวสุดหล่อพอคุณศรีนวลเรียกจึงได้เดินต้วมเตี๊ยมเข้าไปหาอย่างเขินอายที่ต้องมายืนเผชิญหน้ากับผู้ชายที่แอบปลื้มมาเจ็ดวันเต็ม ๆ

โปรดปรานปรายตามองคนที่เขาคิดว่าเป็นเจ้าสาวแล้วอยากจะกลั้นใจตาย ตัวกลมขนาดนั้นยังจะกล้าใส่กระโปรงสีขาวฟูฟ่องแบบโนสนโนแคร์อีกแน่ะ…เฮ้อ! กรรมของกู...นึกซะว่าพาเด็กไปเลี้ยงไว้ดูเล่นก็ได้ว่า โปรดปรานพยายามปลุกปลอบใจขั้นสุด มิฉะนั้นเขาอาจจะโมโหจนระเบิดตัวเองก็เป็นได้

“ยัยนิหน่ามาไหว้ลุงเปรมศักดิ์ ป้าวลัยแล้วก็พี่โปรดปราน รู้จักกันเอาไว้สิ”

คุณย่าศรีนวลเพิ่งมีโอกาสได้แนะนำให้รู้จักกันเพราะที่ผ่านมายากที่จะได้เห็นหัวลูกชายกับลูกสะใภ้หากไม่เดือดร้อนจริง ๆ คงไม่มาแค่โทรมาถามไถ่นาน ๆ ครั้งก็ยังยาก

“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้าคุณพี่เขย” เด็กสาวยกมือไหว้ รอบวงพร้อมกับยิ้มจนตาหยีวันนี้นอกจากดีใจที่เห็นคู่บ่าวสาวหล่อสวยอย่างกับพระนางในซีรีส์แล้ว อาหารหวานคาวจัดเต็มแถมไม่มีใครว่างมาห้ามปรามขัดขวางความสุขทางปากของเธอนิหน่าถึงได้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ

“เอ่อ...นี่ไม่ใช่...เฮ้อ!...” วลัยอ้าปากค้างเมื่อเห็นความอุดมสมบูรณ์ของลูกสะใภ้ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่... “นึกว่าได้ลูกช้างเป็นสะใภ้เสียแล้ว” วลัยหลุดปากออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด

“พูดอะไรน่ะแม่วลัย” คุณศรีนวลเอ็ดลูกสะใภ้พร้อมกับมองตาเขียว หลานของฉันฉันว่าได้คนเดียวย่ะ...โถ...หลานรักของย่า

“เอ่อ...ขอโทษค่ะคุณแม่ ขอโทษนะหนูนิหน่า” วลัยเลิ่กลั่กปากพาซวยโดยแท้

“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า นิหน่าแต่งตัวสวยเกินไปจะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเจ้าสาวก้ไม่แปลกหรอกค่ะ” สาวน้อยตอบติดตลกเรื่องแค่นี้ไม่ได้ทำให้เธอสลดแต่ถ้าห้ามกินนี่สิเรื่องใหญ่

ณิรินเดินออกมาด้วยชุดไทยจิตรลดาสีงาช้างเกล้าผมมวยต่ำใช้หวีเสียบประดับเพชรน้ำงามเป็นช่อดอกไม้เล็ก ๆ แลดูเรียบแต่โก้ผสานกับความมั่นใจยามก้าวเดินทำให้ณิรินเป็นเจ้าสาวที่สง่างามตรึงทุกสายตาให้หยุดอยู่ที่เธอ

“เอาล่ะเริ่มพิธีการได้แล้ว” คุณศรีนวลเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นทุกคนมองเจ้าสาวตาค้างโดยเฉพาะเจ้าโปรดปรานมันน่าแกล้งยกเลิกซะตอนนี้อยากเห็นคนดิ้นตายกลืนน้ำลายตัวเองนัก

“ตาโปรด...”

คนเป็นแม่สะกิดลูกชายที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นไปแล้วขนาดคุณย่าพูดด้วยยังเงียบจะมาตะลึงทำไมตอนนี้ก็วันนั้นมาเจอกันแล้วแล้วไม่ใช่หรือ

“ตาโปรด!”

“ครับคุณย่า...” ชายหนุ่มขยับเมื่อรู้ตัวว่ามัวแต่มองเจ้าสาวจนเสียอาการ หน้าตาสะสวยหุ่นดีไม่มีไขมันส่วนเกินให้เกะกะตาแต่รูปร่างแบบนี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยเห็นแต่ที่จ้องมองนิ่งนานเพราะรู้สึกคุ้นหน้าเธอมากแต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก

“หนูรินกับตาโปรดมายืนตรงนี้ลูกอีกเดี๋ยวพระท่านจะมาถึงแล้ว”

ผู้สูงวัยเป็นแม่งานจัดการทั้งหมดตั้งแต่เลี้ยงพระ จดทะเบียนสมรสซึ่งคุณย่าศรีนวลถึงกับเป็นคนเชิญท่านนายอำเภอมาด้วยตัวเองไม่เว้นแม้กระทั่งเรือนหอที่เตรียมไว้ให้คู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันบ้านหลังเล็กจะได้หลีกกันไม่พ้น พอเหมาะพอสมสำหรับคู่แต่งงานใหม่เรื่องนี้สร้างความหงุดหงิดใจให้กับคนเป็นแม่อย่างวลัยมากมายที่ลูกชายไม่ได้รับบ้านใหญ่โตหรูหราสมฐานะประธานบริหารคนใหม่ของบริษัทอสังหาฯ แต่สะใภ้อย่างวลัยมีหรือจะกล้าขัดใจแม่สามีที่เป็นแหล่งเงินทุนใหญ่ได้

หลังเสร็จสิ้นพิธีการที่ย่นย่อเหลือเท่าที่จำเป็นจึงตบท้ายด้วยการรับประทานอาหารร่วมกันก่อนจะแยกย้ายกลับบ้านใครบ้านมัน

“คุณย่าทานปลานึ่งนี่สิคะสดแล้วก็ย่อยง่ายด้วยค่ะ” ณิรินตักปลานึ่งบ๊วยให้คุณศรีนวลโดยไม่สนใจบรรยากาศอึดอัดบนโต๊ะอาหารโดยเฉพาะคนที่นั่งข้าง ๆ เธอยังไม่ได้พูดกับเขาสักคำ

“ขอบใจจ้ะ หนูรินก็กินเยอะ ๆ นะลูกจะได้มีเนื้อหน่อยย่าว่าผอมไปนะ ตาโปรดดูแลเมียหน่อยสิจ๊ะ”

“ครับคุณย่า” ชายหนุ่มตักเป็ดอบน้ำผึ้งให้กับภรรยาหมาด ๆ อย่างเสียไม่ได้รู้สึกไม่พอใจที่โดนเมิน เธอทำเหมือนเขากลายเป็นอากาศธาตุ...หยามกันชัด ๆ

“นี่แน่ะแม่วลัย หล่อนก็อย่าโขกสับลูกสะใภ้อย่างในละครล่ะ”

คุณย่าศรีนวลทำราวกับร่ายเวทมนตร์เป็นเกราะคุ้มภัยให้กับณิรินโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ทำเหมือนประกาศกลาย ๆ ให้ทุกคนรู้ว่าคนนี้คือหลานรัก รักยิ่งกว่าหลานในไส้

“ดิฉันไม่กล้าหรอกค่ะคุณแม่” น้ำเสียงห้วนขึ้นเล็กน้อยเมื่อเงินถูกโอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว

“แหม...คุณแม่ครับพูดเหมือนไม่ไว้ใจลูกหลานแท้ ๆ เลยนะครับผมชักน้อยใจแล้วเนี่ย”

เปรมศักดิ์ช่วยภรรยาที่เคารพทำเป็นพูดทีเล่นทีจริงทั้งที่ออกมาจากใจเขาเป็นลูกชายคนเดียวแท้ ๆ แต่โดนมารดาดุด่าทุกทีที่เจอหน้าจนระยะหลัง ๆ ไม่ค่อยอยากมาเยี่ยมท่านแต่พอเกิดเรื่องก็ต้องแบกหน้ากลับมาแต่ครั้งนี้หนักหนาเจอกับสัญญาอันน่าอึดอัดมัดมือชกจำต้องยกลูกชายคนเดียวใส่พานให้กับเด็กกำพร้าถึงแม้ไม่ได้รังเกียจรังงอนชาติกำเนิดของหล่อนแต่มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรียังดีที่เจ้าโปรดปรานมันยินยอมถือว่ากตัญญู

“แกมันน่าไว้ใจนักนี่ อย่าให้ฉันฟื้นฝอยหาตะเข็บโตจนป่านนี้แล้วยังไม่รู้จักคิด”

ไม่รู้เป็นอะไรพอเห็นหน้าลูกชายแล้วอารมณ์มันขึ้น....ชอบทำเป็นเก่งแต่งตัวโก้แต่โง่ดักดาน...

“โธ่คุณแม่...วันนี้เป็นวันมงคลแท้ ๆ เราอย่าพูดเรื่องเครียด ๆ กันเลยนะครับ”

“ฉันล่ะเหม็นขี้หน้าแกจริง ๆ ยิ่งโตยิ่งโง่”

คุณศรีนวลอดโมโหไม่ได้เรื่องไม่เป็นเรื่องแท้ ๆ แก่ป่านนี้ยังให้เพื่อนหลอกยืมเงินไปได้ เงินตัวเองก็ว่าไปเถอะแต่ที่ร้อนรนเป็นไฟลนก้นอยู่นี่ก็เพราะดันใช้เงินหมุนเวียนของบริษัท...เฮอะ! มันน่าปล่อยให้ตำรวจจับข้อหายักยอกทรัพย์ซะให้รู้แล้วรู้รอดไป...

“คุณย่าขา ชิมน้ำซุปหน่อยนะคะ” ณิรินเบี่ยงเบนความสนใจของผู้สูงวัยก่อนจะโกรธจนความดันขึ้น

“สมน้ำหน้า หมาหัวเน่า” วลัยเอนตัวไปหาสามีก่อนจะพ่นวลีเด็ดใส่เรื่องอื่นอย่างไรไม่รู้แต่เรื่องนี้เธอเห็นด้วยกับคุณศรีนวลร้อยเปอร์เซ็นต์ ผัวโง่คนเดียวไม่พอยังทำเธอเดือดร้อนไปด้วย

“เฮอะ!” เปรมศักดิ์ได้แต่ฮึดฮัดขัดใจแต่เถียงไม่ออกนอกจากเมียเป็นใหญ่แล้วสิ่งที่เห็นตรงหน้ายิ่งตอกย้ำความเป็นหมาหัวเน่า

ในที่สุดช่วงเวลาอันน่าอึดอัดก็จบลงจนได้ หลังการร่วมรับประทานอาหารเย็นของสมาชิกครอบครัวสิ้นสุดลงทั้งหมดจึงแยกย้ายเดินทางกลับกรุงเทพฯทันทีจากนครชัยศรีไม่ไกลหากรถไม่ติดคงใช้เวลาไม่นาน

20.00 น.

โปรดปรานขับรถเอสยูวีสีดำตรงมาที่เรือนหอซึ่งเป็นบ้านเดี่ยวสองชั้นบนพื้นที่ประมาณร้อยตารางวาในหมู่บ้านไม่ไกลจากบริษัทถึงแม้ไม่ใหญ่โตหรูหรานักแต่ก็เหมาะสมกับครอบครัวใหม่ที่จะเริ่มต้นใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างสบาย

ตลอดการเดินทางทั้งคู่ต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเองไม่มีเสียงพูดจากันแม้ครึ่งคำและนั่นยิ่งทำให้คนที่ทำหน้าที่ขับรถอัดอั้นขบเขี้ยวเคี้ยวฟันดังนั้นทันทีที่จอดรถโปรดปรานจึงเดินตัวปลิวเข้าบ้านปล่อยให้เจ้าสาวลากกระเป๋าใบโตตามเข้ามาโดยไม่คิดจะช่วยเหลือหรือแม้แต่จะชายตาแล....ดูซิว่าใครจะหมดความอดทนก่อนกัน