3
837 Words
วันต่อมา
โปรดปรานขับรถมาที่บ้านสวนของคุณย่าหลังจากไม่เคยย่างกรายมานานหลายปีทันทีที่เลี้ยวรถเข้าเขตรั้วสูงตระหง่านความทรงจำในวัยเด็กก็หลั่งไหลเข้ามา ภายในพื้นที่กว่าสิบไร่ทางด้านท้ายติดกับแม่น้ำสายสำคัญที่เคยมาดำผุดดำว่ายจนกระทั่งจมน้ำเกือบตายจึงไม่ได้กลับมาที่นี่อีกเลย
ก่อนที่เขาจะก้าวขึ้นไปบนเรือนไม้สักทรงไทยพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งทำให้เขาตัดสินใจได้ในนาทีนั้นเอง เหลือเพียงคำตอบเดียวที่จะให้กับคนเป็นย่า
“มาได้สักทีนะ นึกว่าจะมาตอนเผาย่าเสียอีก” คุณศรีนวลตัดพ้อหลานชายคนเดียวที่หายหน้าหายตาไปหลายปีทั้งที่เข้าใจดีว่าโลกของคนหนุ่มสาวกับคนรุ่นราวใกล้ลงโลงนั้นไม่เหมือนกัน
“ผมขอโทษครับคุณย่าตอนนี้ผมกลับมาแล้วสัญญาว่าจะมาเยี่ยมคุณย่าบ่อย ๆ นะครับ”
“เฮอะ! ไม่ต้องมาสัญญิงสัญญาหรอกย่ะ เบื่อจะฟังพูดธุระของแกมาเลยดีกว่า”
“โธ่...คุณย่าครับทำไมต้องบังคับเรื่องแต่งงานด้วย นี่มันปีไหนแล้วเขาจัดทัวร์ไปเที่ยวดาวอังคารกันแล้วนะครับ”
“ฉันรู้ย่ะ ฉันก็ดูข่าวจากทีวีนะไม่ใช่ไมโครเวฟ”
“ถ้าอย่างนั้นคุณย่าคงเข้าใจคนรุ่นผมนะครับ”
“เพราะฉันเข้าใจยังไงล่ะ ถึงต้องทำอย่างนี้”
“ผมขอปฏิเสธ ผมไม่แต่งครับคุณย่า” เมื่ออ้อนไม่เป็นผลเขาก็เริ่มดื้อดึงขึงขัง
“คุยกับพ่อแม่เราแล้วไม่ใช่เรอะ” ผู้สูงวัยไม่ได้มีอาการตื่นเต้นไปกับท่าทีหัวแข็งของหลานชายตัวดีแม้แต่น้อย
“คุยแล้วครับแต่ผมรับไม่ได้มันไร้เหตุผล ผมแต่งงานกับคนที่ไม่รักไม่ได้จริง ๆ ครับ”
ชายหนุ่มรู้ว่าสิ่งที่พูดไปไม่ใช่สาเหตุสำคัญแต่มันน่าจะดีกว่าพูดออกไปตรง ๆ
“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจย่าจะได้ไม่ต้องจ่ายเงินก้อนนี้ออกไปให้เสี่ยงกับหนี้สูญเปล่า ๆ”
“คุณย่าครับผมรับรองว่าจะจ่ายหนี้พร้อมดอกเบี้ยให้ครบถ้วนทุกบาททุกสตางค์แต่ขอเวลาผมหน่อยนะครับ”
“แกจะเอาเครดิตจากไหนมารับรองกับย่า อยู่ต่างประเทศก็เป็นวิศวกรกินเงินเดือนเขาไม่ใช่รึ บอกตรง ๆ ว่าย่าไม่มั่นใจว่าแกจะบริหารได้ พอดีพอร้ายออกมาอีหรอบเดียวกับพ่อแกฉันไม่แย่เหรอ เงินสดเป็นร้อย ๆ ล้านมันไม่ได้งอกมาจากกระบอกไม้ไผ่เสียที่ไหนย่ากับปู่ของแกช่วยกันหามาสายตัวแทบขาด”
โปรดปรานพยายามคิดตามอย่างใจเย็นที่คุณย่าพูดมาก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผลแต่จะให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นไม่ไหวจริง ๆ วันดีคืนดีอาจจะโดนเมียทับคอหักตายกลายเป็นข่าวใหญ่ ยิ่งคิดก็ยิ่งสยอง
“เอาอย่างนี้...พวกแกแต่งงานอยู่กินกันจนกว่าจะหาเงินมาใช้หนี้ฉันได้ครบแล้วจะจบหรือหย่าย่าไม่ขอยุ่งเกี่ยว ไม่ต้องจ่ายดอกเบี้ยด้วยเอ้า!...”
ภายใต้ท่าทีนิ่งสงบ ผู้สูงวัยลุ้นสุดตัวขนาดเทหมดหน้าตักหวังว่าหลานรักจะไม่โง่จนเกินไปถ้ามันทำตัวเป็นไก่ได้พลอยก็ช่วยไม่ได้
ชายหนุ่มผู้รักอิสระยังไม่พร้อมมีพันธะกับใคร ด้วยวัยแค่ยี่สิบหกปีใช่เรื่องที่จะจบชีวิตโสดหรือวะ...น่าอนาถชะมัด โปรดปรานได้แต่ทอดถอนใจกับข้อเสนอสุดท้ายและล่าถอยกลับไปอย่างยอมจำนน…
นิหน่าปลีกตัวออกไปแอบกินขนมจนอิ่มแปร้ถึงเวลาที่ควรจะกลับไปดูแลคุณย่าเสียทีเพราะแขกคนสำคัญหุนหันออกไปเหมือนไม่ได้ดั่งใจไม่รู้ว่าขัดใจเรื่องอะไรเหมือนกัน สงสัยจะเป็นพวกมาขอซื้อที่ดินของคุณย่าแหง ๆ
“คุณย่าขาใครมาหรือคะ”
“เราเจอกับพี่เขาแล้วรึ”
“หนูเห็นรถผ่านไม่ได้คุยหรอกค่ะ ว่าแต่เขาหล่อจังนะคะเป็นดาราหรือเปล่าคะคุณย่า อย่าบอกนะคะว่าคุณย่าปล่อยเงินกู้ให้ระดับซุป’ ตาแล้วอ่ะ”
“ให้มันน้อย ๆ หน่อยยัยนิหน่า คนนั้นน่ะพี่โปรดปรานว่าที่พี่เขยเราไง”
“อู้หู้วววววว......คนหล่อกับคนสวยเหมาะสมกันอย่างกับข้าวเหนียวกับทุเรียนเลยค่ะคุณย่า” สาวอวบอุทานจนปากจู๋ก่อนจะค่อย ๆ ส่งยิ้มประจบคุณย่านางฟ้าผู้อารีของเธอ
“เฮ้อ! ยัยนิหน่าเห็นทีย่าจะต้องหาคนมาจัดการกับเราอย่างจริงจังเสียที” คุณศรีนวลถอนหายใจยืดยาวอย่างรู้ทัน ยิ่งสั่งให้ลดความอ้วนเหมือนยิ่งยุให้นางสวาปามเข้าไปใหญ่เพราะกลัวว่าจะเป็นมื้อสุดท้ายไม่รู้ว่าสมองบรรจุอะไรไว้สิน่า....
- Writer
