Saadet Hanım derin bir nefes aldı, ellerini dizlerine koyarak kendisini sakinleştirmeye çalıştı. Gözyaşlarını durdurmaya çabalıyor, ama yüzündeki hüzün ve suçluluk daha da derinleşiyordu. Yılların yükü omuzlarına bir kez daha çökmüş gibiydi. Başını hafifçe kaldırdı, gözleri Hasan’ın üzerindeydi.
“Hasan,” dedi, sesi boğuk ama kararlıydı. “Biliyorum, sana anlatmam gereken çok şey vardı. Ama bunu yapamadım. Korktum. Senin de anlamanı istiyorum; bir anne için, kendi evladının gözünde kötü görünmek… dayanılmaz bir şey.”
Hasan’ın yüzündeki öfke biraz olsun yerini bir kırgınlığa bıraktı. Yine de gözlerindeki derin acı, Saadet Hanım’ın sözlerini daha da ağırlaştırıyordu. "Anne," dedi, sesinde hıçkırığını bastırmaya çalışır bir tonla. "Kötü görünmek mi? O kadını o halde saklamak, yalnız bırakmak
