Hasan’ın yüzü bembeyazdı, dudakları titriyor ama hiçbir ses çıkmıyordu. Annesinin sözleri beyninde yankılanıyor, her şey anlamını yitiriyor gibiydi. "O kadın senin annen, Hasan… ve oğlu sen oldun."
Bu cümle, bir ok gibi zihnine saplanmıştı. Gözlerini Zeynep’e çevirdi, ama Zeynep’in endişeli bakışları bile ona bir anlam veremiyordu. Derin bir nefes aldı, ama nefesi yarıda kesildi. Göğsünde bir sıkışma hissediyordu, sanki nefes almayı unutmuştu. Kulaklarında bir uğultu vardı, odadaki herkesin sesi birbirine karışmıştı.
"Hasan?" Zeynep’in yumuşak sesi kulağına ulaştığında, bir an kendine geldi. Ama bu yalnızca bir anlıktı. Yavaşça başını eğdi, gözlerini masaya dikti. Elleri titriyordu, kalbi o kadar hızlı atıyordu ki sanki duracak gibiydi.
“Hayır…” diye fısıldadı, sesi boğuk ve neredeyse d
