The Cold-hearted’s First Love (Brilliantes Series #4)

CHAPTER 40

Chapter 40: Problem

IN THE next day, I can’t get up anymore sa sobrang bigat at sakit ng katawan ko. Lalo na ang balakang at mga hita ko. I was sore rin. Sumandal lang ako sa headboard ng kama at humugot nang malalim na hininga.

Napatingin naman ako sa bedside table at nakita ko roon ang contraceptive pills ko. Palaging nakalagay roon para hindi ko makalimutan na uminom at makikita ko siya. But dahil naging busy person na ako ay nakalimutan ko nang inumin iyon.

Sa gabi lang ako nakababawi sa fiancé ko at may nangyayari pa rin sa amin. Napahawak ako sa impis kong tiyan.

“God, mauuna pa yata ang baby kaysa sa kasal namin,” problemadong saad ko. Sa dami ng inilabas niyang seeds sa loob ko ay imposible na hindi ako mabubuntis agad. Stop na nga ang pag-inom ko.

Gayon pa man ay hindi ko na masyadong inisip pa. Kahit may mabubuo kami ay matatanggap ko naman ang baby namin. Alam kong siya rin naman. Iyon nga lang hindi ko maiwasan ang kabahan, lalo na...kung kaya ko bang maging isang mabuting ina para sa kanya?

Pinilig ko ang ulo ko. Kahit na lumaki ako na hindi ako inalagaan ni Mommy ay gagawin ko ang lahat para sa kanya. Hindi ako matutulad sa mommy ko na walang pakialam noon nang iwan niya ako at pinagtalunan pa nila ni Dad ang responsibilidad nila sa akin bilang anak nila.

I’ll be a good mother...soon.

I stilled nang bumukas ang door sa room ko at pumasok sa loob ang engineer ng buhay ko. Hindi yata siya papasok ngayon dahil casual lang ang outfit niya.

May dala siyang tray na naglalaman no’n ng breakfast ko, maybe. Tumaas ang sulok ng mga labi nang tapunan niya ako nang tingin. I frowned. Umupo siya sa edge ng bed at matiim niya akong tinitigan.

My gaze shifted to the walled clock. Hindi na ako na-shock pa when I saw the time. 11:19 in the morning. I heaved a sigh.

“Good morning, baby,” he greeted me sweetly and kissed my lips. Hinaplos ko ang braso niya at amoy na amoy ko ang matapang niyang perfume.

“Malapit na ngang mag-pm, oh,” saad ko.

“Does it hurt?” Sumimangot ako dahil kailangan pa ba talaga niyang magtanong?

“Isn’t it obvious, baby?” I fired back. He let out a short laugh before he kissed my temple.

“Sorry.” I stared at his expressive eyes. Ang mga mata niya na nagagawa akong tunawin sa pamamagitan lang nang pagtitig niya.

His handsome face na hindi nakasasawang pagmasdan palagi and sometimes mahirap din basahin ang facial expression niya. Ang maganda niyang ngiti ay paminsan-minsan ko lang din makikita pero dahil nga sa akin ay ilang beses na niyang ipinapakita iyon.

Ang mahaba niyang pasensiya ang mas nagpa-amaze sa akin ng sobra-sobra. Bihira na lamang ang mga lalaking katulad niya na palaging iniintindi ang mga babaeng mahal nila. Kahit wala na akong oras sa kanya ay palagi pa rin siyang nasa tabi ko at sinusuportahan ako.

Kaya ko bang pakawalan ang isang tulad niya na minahal ang buong ako? Na tanggap niya ang pagkatao ko? Parang hindi ko yata kaya iyon...

“Nagalit ka ba sa akin kahapon? Sorry, ah? Pabalik-balik ako sa company ko kahapon at nakalimutan na kita. Susunduin pa lamang sana kita,” paliwanag ko na tinanguan niya lang.

“I understand, baby. Well, nagtampo lang naman ako kagabi kasi ilang oras akong naghintay sa ’yo. Akala ko nga ay babalik ka pa pero hindi na pala. Sorry rin if I was rough and unstoppable last night. I just... missed you,” he muttered. I smiled at him.

“Engineer, palagi naman tayong nag-s-sèx—”

“Baby, stop it. Hindi ganoon ang tawag,” naiiling na sambit niya. “Kumain ka na lang. Alam kong kumakalam na ang sikmura mo,” aniya. He was feeding me at nakikipagkuwentuhan pa ako sa kanya.

“Date tayo tomorrow, okay? I’ll make it to you, Michael. Ayokong magtuloy-tuloy ang tampo mo sa akin at muling maulit,” ani ko. I reached for his face.

“Sure ka? Baka mamaya niyan ay ang mga designs mo na naman ang uunahin mo.” I laughed so hard. Mukhang pinagseselosan niya ang mga designs ko. Eh, mas mahal ko naman siya.

“Don’t worry. Malalaman mo rin ang reason ko kung bakit mas priority ko ang designs ko but still...malakas ka pa rin sa akin. You owned my heart and love, Engineer Michael,” I said sweetly and just like that ay namula ang magkabilang pisngi niya. Naglumikot ang eyes niya at hindi na makatingin pa sa akin nang maayos. “I love you, so dàmn much.”

“Fvck...” he muttered a curse at bigla na lamang siyang umalis sa kama. Tapos naman na akong kumain. Nanginig ang mga kamay niya at bayolenteng nagtaas-baba ang adams apple niya.

“Are you okay?” I asked him. He looked at me again then umiwas din. “Hindi ka ba papasok today?” Iniba ko na lamang ang topic kasi baka ma-heart attact pa siya sa gulat na lumalabas mula sa bibig ko.

“No. I’ll stay with you, Miss. Hindi maayos ang lagay mo.” I shrugged.

“It’s up to you. Basta date tayo tomorrow.” He smiled and nodded.

Isa na sa pinakaimportanteng tao sa buhay ko ang fiancé ko. Nagpapasalamat nga ako na kaming dalawa ang pinagkasundo ng kasal at sa paraan na iyon ay nakilala ko siya. Naging akin at minahal ko kahit sa maikling panahon lamang.

Sobrang bilis nga na agad naming mararamdaman ang love na iyon and I know hindi pa gaano kalalim but sureness na ako na mas lumalalim pa ito habang patagal nang patagal ang aming pagsasama.

Hindi ako makakapayag na mawawala na rin siya bigla sa akin. Ayokong mangyari iyon.

Buong araw ay nakahiga lamang kami sa bed at yakap niya ako nang mahigpit. Walang salitang lumalabas mula sa bibig namin kasi pinapakiramdaman namin ang presensiya ng isa’t isa. Lalo na ang mabilis na t***k ng puso namin.

Panaka-naka ang paghalik niya sa sentido ko at sa balikat ko. Humigpit din ang yakap niya sa baywang ko kaya iyon din ang ginagawa ko sa kanya. Hanggang sa nakatulugan ko na rin iyon. Nagising lang ako noong dinner time na namin and siya ulit ang nagluto.

Iisang car lang ang dala namin at iyong hummer ko. Hinatid niya lamang ako kasi nga may date kami tonight para sabay na rin kami. He caressed my hair and kiss my temple.

“Before 6PM ay nandito na ako,” sabi niya na tinanguan ko. Niyakap ko muna siya bago ko siya pinakawalan.

“Mag-ingat ka sa pag-d-drive, ha?” He nodded at bahagya lang tumaas ang sulok ng mga labi niya. Hinalikan niya ako sa lips bago siya sumakay ulit sa hummer ko. Kinawayan ko siya at saka ako pumasok sa company ko.

Binati pa ako ng mga empleyado ko at hindi na sila tumatayo pa. Sinigurado ko na matatapos ang lahat ng work ko at ilang beses akong sumusulyap sa wristwatch ko para makita ko ang oras na lumilipas.

Bandang 4PM ay naghanda na agad ako kasi baka mamaya ay on his way na siya but...biglaan na tumawag sa akin ang isa kong interior designer at nagkaroon kami ng aberya.

Nagmamadali akong lumabas sa office ko at hindi ko na pinasama pa si Ms. Guerrero. Higit siyang kailangan sa kompanya namin.

Si Mr. Santana ang nabigyan ko ng task sa pag-organize ng malaking gusali. Isa itong kompanya na hindi basta-basta ang kliyente. Malaki naman ang tiwala ko sa kanya.

Pagdating ko roon ay tinanong ko siya kung ano ang nangyari because I saw the fire.

“What happened? Bakit may sunog sa gusaling ito, Mr. Santana?” Kitang-kita ko ang pagkaputla niya at sa panginginig ng mga kamay niya.

“Ma’am Novy. Hindi po namin talaga alam ang pangyayari. Patapos na po sa bandang opisina ng may-ari ang pag-organize namin pero dahil sa pagpasok namin ng iilan na equipment sa loob ay bigla na lamang pong...sumiklab ang apoy sa water spencer,” paliwanag nito sa akin at halatang natatakot siya sa posibleng mangyari.

“Doon ba nagsimula ang sunog? Sinuri ninyo nang mabuti ang equipment natin?” sunod-sunod kong tanong at tumango naman siya.

“Opo, ang mali lang po namin ay binuksan ang generator para lamang sa water spencer na aming dala. P-Pero...” Marahan kong tinapik ang balikat niya at hinarap ko ang client namin na naglalakad na ngayon patungo sa amin.

Isang babae na nasa mid-40’s pa lamang siya at halata rin sa hitsura nito ang pagiging maldita at strict. May hitsura at base pa lamang sa pananamit niya ay fashionista rin siya. Naka-i--intimidate ang presence niya but I don’t give a dàmn. But I need to be kind to her kasi lumalabas na pumalpak ang trabaho namin.

“Ano na ang gagawin ko sa building namin na tumumba na ang isa sa pinakamahalagang gusali nito? Babalik ba kami sa umpisa? What about the damage, Ms. Bongon?” walang pakundangan na tanong niya. Ang talim nang tingin niya sa empleyado ko na ngayon ay nasa likuran ko na at hindi na siya nakaimik pa.

“I’ll handle everything, Ma’am. We are the interior designer and we can fix something to your building. Just give us your trust and don’t think of backing out,” I said but she just smirked.

I can’t afford to lose our client. Hindi rin puwedeng may mag-b-back out kasi ang pera para sa service namin ay iyon din ang binibili namin sa mga equipment na kakailanganin. Unless na kusang loob din silang mag-p-provide no’n but kami rin ang sumusuri kung puwede ba itong gamitin.

“I’m done with your dàmn service, Ms. Bongon. I want my money back and do anything to fix my company!” she screamed with so much frustration.

“But we can’t do that if you are trying to pull out everything in the said contract, Ma’am,” laban ko sa kanya ngunit hindi nawala ang ngisi sa mga labi niya.

“I can sue you for this...”

Naalala ko naman ang sinabi sa akin ni Dad. Bilang isang CEO ay responsibility ko ang pagandahin ang business company ko at dapat maganda rin palagi ang reputation nito pero iwasan ko raw na mademanda ito gayong bago pa lamang kasi may posibilidad na ipasasara lamang ito.

I know rin na malaking responsibilidad ito. Pero tinanggap ko pa rin kahit kami ang higit na lugi, I don’t have any choice kundi ang pagbigyan ang kliyente ko. Mas importanteng maipirmi ko ang good reputation ng company namin.