Günlerdir üzerinde sabahladığım hastane koltuğunda açtım gözlerimi. Ve alışık olduğum bel ağrısıyla yerimde doğruldum. Artık işe geliş saatini ezberlediğim hastane hademesini gördüğümde sabahın dokuzu olduğunu anlayıp sersem sersem yerimden kalktım. Daha kaç gün burada sabahlayacaktık bilmiyorum ama cidden artık bel ağrımdan yürüyemiyordum.
Atlas'ın durumu iyiydi. Kalbinde zedelenen damar yüzünden bekletiliyordu. Aslında doktor ikinci gün çıkabileceğini ama zor bir eylem yapmaması gerektiğini söylemişti. Ama ben ısrarla bir iki gün daha kalmasını istemiştim. Ve muhtemelen bu isteğim yarını bulmayacaktı. Atlas cidden hastane ortamından sıkılmıştı. Aynı ben gibi.
Yattığı odaya girmek için yürürken belim cidden beni öldürüyordu. Buradaki ikinci gecede Atlas'ın yanında yatarken yakalandığımd
