HOMIGEN SERIES I: STAKE TO ONE [Completed]

CHAPTER 6

Sinabayan ni Xavier nang pagtuwad at pag-ungol ng malaswa sa gitna mismo ng mesa kaya upang makagant'y sinipa ko ang pwet ng lalaki na halos nakadagdag sa kasiyahan at pagkakagulo ng buong barkada.

Seriously speaking, I wasn't so sure if Xavier's advice will be able to solve my f*****g problem. And to think that I only have few weeks? It's very difficult to converse this from anyone, though, the only possible thing I shall do is to ask for f*****g help from an impossible miracle.

**

Sa mga nakaraang araw ay hindi pa rin lubos matanggal sa isip kung paano maisasagawa ang mga binabalak na "paghihiganti". Alam kong niloloko lamang ang sarili kung sasabihing hindi gusto ang mga pangyayaring sagupaan sa pagitan namin ng binata. ‘Maling-mali, ngunit bakit iyon pa rin ang gustong gawin sa ngayon? Naguguluhan ako!’

Basta napakahirap i-explain ang pakiramdam na sumasaloob sa'kin. Hindi maamin sa sariling sinasadyang gumawa ng paraan upang mapansin lamang ng binata. Ganito kabilis nabihag ang puso ko. I still have an aftershocked with his stolen kisses from me. This must be hard to admit but I have this fudge thing on him. I mean, I'm very attracted from the very first time I laid my eyes right down on his abs.

‘Presto, I finally blurted it out.’

Sa bawat pagbibiro ni Sir Michael ay naiisip kong mayroon din siyang inihuhulog na damdamin para sa'kin.

‘I’m very assuming! Gosh!’

Tumakas ako sa servant's quarter sapagkat hindi ako madapuan ng antok samantalang ang kaibiga'y maagang dinalaw ni dreamland. Isang himala para sa kababatang call center yata sa pagiging puyatera. Hindi malaman ang ikinikilos niya kanina na bigla na lamang magsusungit. Napapansin ko nitong mga nakaraang araw na medyo tahimik si Lena at kung minsa'y kung anu-anong weird na binabanggit tungkol sa pamamaalam.

‘Hay, maiba nga tayo! I've already miss bebe Mich short for bebe Michael.’

‘Why not?’

Paanong hindi? Ilang araw din kaming hindi nagkita kahit iisang bahay lamang sapagkat biglang nagbago ang pakikitungo ng lalaki, tipong nagsusungit tapos sa cold treatment niya 'ko pinapatay. Ni hindi alam kung anong nagawa sa binata? As if Leah is a non-existing specie. ‘What happened to Bebe Mich?’

‘You’re being dramatic, Leah! Well, ito yata ang nagagawa ng pag-ibig?’ Isang rason para hintayin ang lalaki kahit abutin ng magdamag. Maya-maya'y naputol ang pagmumuni-muni ng marinig ang pagbukas ng gate. Ilang sandali'y parang mayroong pumaradang kotse sa garahe.

Tinitiyak na kahit anong ingay ay hindi maririnig ni Donya Elena dahil puro sound proof ang mga kwarto sa mansion. Maya-maya'y bumukas ang main door ngunit bahagyang madilim kaya 'di masyadong maaninag kung sinong mga pumasok.

"Hey buddy, f*****g leave me here!" hindi ako puwedeng magkamali si Sir Michael ang nagsalita.

"Asshole you're drunk! Drink moderately man! Not killing yourself from an alcohol!" saway ng kasamang lalaki ngunit hindi ko masyadong maaninag ang kabuuan ng mukha. Nagpasiya akong lumapit at daluhan sila upang tulungan ang lalaki sa pag-akyat kay Bebe Mich sa kuwarto nito.

"S-sir?"

"Buti mayroong gising pa, tulungan mo nga 'ko rito, Miss."

"O-opo."

Matagumpay naming naiakyat ang binata sa kuwarto sa unang palapag. The man look so untidy yet very handsome.

"Iwan ko na 'tong kaibigan ko sa'yo, ha? 'Wag mong lalamutakin, miss." ngumisi ito.

"A-ano, ho?"

Shit! Paano niya nalaman?

"I'm just kidding miss." he smirked.

Sinipat ko nang maayos si Sir Michael na sadyang nakasubsob sa kama habang suot ang kaniyang manly outfit. A typical bachelor of a New Era.

Ang bango naman kahit nakatayo ka lamang 'tila sumisigid sa ilong ang perfume ng binata. Businessman ba siya o college student? 's**t! Ang manyak ng dating! Sinimulan ko munang magpainit ng tubig, ilang minuto ring nasa ibaba. Ayokong gisingin sina Manang Zeny at ibang katulong kaya ako na lamang ang gagawa. Baka makaistorbo naman kung gigisingin upang masolo este makakilos ng maayos. Nang maihanda ang mga dapat gamitin umakyat sa taas at dahan-dahang lumapit sa nakahigang Adonis.

"s**t! f*****g hurt!" ungol nito

"Sir, sandali lamang 'to, ah? Bibihisan kita 'wag kang magulo."

"Hmm."

"Promise, hindi ako titingin." I raised my left hand then change it to the right palm. Sumilay ang kagyat na ngisi sa kaniyang mapulang labi na halos ikahimatay dahil sa kaguwapuhang taglay ng binata. ‘I’m so dead! Please 'wag kang ngumiti ng ganyan dahil baka magahasa kita ng di oras!’

Sinimulang hubarin ang kaniyang sapatos habang nakapikit ang isang mata. ‘In a logical perspective way, how could I take off his garments if I'm not going to open at least one eye? O-M-G! One down and there's two more! Shall I continue? But of course—!’ Isinabay hubarin maging ang sando ng binata.

‘I have a bright idea!’

Pinunasan ko pati ang katawan ng amo kahit half-naked ang lalaki. I need to calm down my nerves right before I'll proceed to the best part. ‘Breathe in and breathe out!’

I unbuckled his belt then slowly unzipped the trouser but I didn't mean to interrupt the ranging volcano. I've felt sorry if I slightly touched my innocent palm onto his manhood.

Muling umungol ang binata kung kaya dali-daling inalis ang pagkakadakma "doon" at sadyang binaba ng mabilisan ang pantalon. ‘Walang malisya!’

Akmang pupunasan ang binata ngunit bahagyang nagulat sa ikinilos ng lalaki. He grabbed my arms to forcibly lay down beside him; Michael hugged me so tight from behind. It was a spoon position. He touched my paunch as if there was an offspring inside until then he whispered at the back of my ears using his bedroom voice.

"You like it, sweetie?"

Naramdaman ko ang mainit niyang hininga sa likod ng tenga maging ang labi ng binatang sumasayad sa'king balat. I've felt some churning butterflies inside my stomach. I wanna thwart this insanity towards this man behind me.

"Sir, aalis po ako m-matulog na po kayo." pinilit tumayo dahil baka ipagkanulo ng sariling katawan sa kakaibang sensasyong nararamdaman.

"Why you scared of me?"

"Sir, please?’

"Who's “jutay” by the way, huh?"

‘s**t! Alam na niya yata?’

He was totally drunk.

Nang tuluyang makaupo'y humarap sa binata at nakitang namumungay ang mga mata ni Sir Michael ngunit sa nagawang kilos ay nagbunsod nang isang pagkakamali sapagkat mabilis hinila ng lalaki kaya muling lumanding sa mga bisig ng binata hanggang ang mga labi'y ‘di sinasadyang mapadikit sa leeg ni Sir Michael dahilan upang tumawa ng pagak ang binata na 'tila nang-aakit. Michael slowly touched my cheeks with his bare fingers just to craned my face from him and granted me hot kisses which traveled down through my earlobe then the man also licked the side of it that resulted some ticklish sensations all over my senses. Nararamdaman ko ang mainit na hiningang dumadampi-dampi sa'king balat habang ang labi ng binata'y patuloy ang pagkilos sa kaliwang bahagi ng tainga.

"Mmm—f*****g good smell." I don't know where those moan came from. ‘Is it me or him?’

"You're f*****g hot Trish." he whispered.

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang init na nararamdaman kani-kanina lamang saka mabilis tinanggal ang pagkakayakap sa lalaki at nagmamadaling tumungo palabas ng silid.

KASALUKUYANG naglalakad patungo sa servant's quarter habang sunud-sunod ang luhang naglandas sa'king mga mata. Hindi akalaing ibang tao pala ang nakikita ni Sir Michael habang ginagawa iyon. ‘Sino ka para halikan ng isang mayamang katulad niya? Nangarap ka pa, Leah Martinez! Baka nakakalimutan mo ang katayuan mo bilang tagasilbi, muchacha, katulong, alalay, ha? Kahit anong gawin mo hindi ka matatanggap sa lipunang ginagalawan ng lalaking 'yon. Ang taas mo rin kasing mangarap Leah!’

Matapos makarating sa servant's quarter ay hiniga ang patang katawan sa double deck at tanging sa unan na lamang ibinuhos ang mga luhang walang tigil sa pagpatak.

‘Ang tanga tanga mo, Leah!’

**

My flight from Europe is in two weeks time for the reason that I have to attend an annual summit.

Hindi lamang ang bagay na 'yon ang pakay sa nasabing plano sapagkat isasama ko rin maging ang ilang naiwang negosyo na dapat asikasuhin sa katapusan ng buwan. Matanda na 'ko ngunit hindi kaya ni Michael ang ibang gawain sa kompanya. Hindi pinalaking robot ang anak kaya't alam kong nahihirapan ito at ang solusyon lamang na naisip ay pilitin ang lalaking magkaroon ng sariling pamilya. Pagnagkataon mayroong mag-aalaga sa kaniyang asawa o mayroong uuwiang mga anak. Isipin nang kontrabida ako sa tingin ni Michael ngunit ang tanging gusto ko lamang ay makita siyang totoong masaya.

He is my only son and I want nothing but the best for him. Bumuo ako nang plano upang maisakatuparan habang hiniling sa lalaking manatili sa mansiyon. Mali man ang hinihinging kapalit kapag 'di nagtagumpay sa mga bagay na pinagagawa sa kaniya, ngunit iyon na lamang ang natatanging paraan upang magkaroon ng sariling apo.

This is a bright sunny Monday and also the day of my flight, Mang Lito our driver currently putting all the baggages inside the compartment. We need to go to the airport around twelve noon and probably need to make haste.

‘Ayon sa anak, gigising siya ng maaga upang ihatid ako ngunit bakit hanggang ngayon walang Michael na nagpapakita? Nasaan kaya ang batang 'yon?’

Nagpasyang puntahan ang anak kaya nagtungo sa sala na sadyang malapit sa kumedor hanggang sa may naulinagang nag-uusap ng mahina.

“Maaari bang kalimutan na lamang natin 'yon? It was simple as that."

"O-opo, Sir."

"Alam mo kung saan ka dapat lumugar."

"Naiintindihan ko po kahit 'wag niyo nang ipagduldulan ang katayuan ko."

"Okay then, good clear as crystal, miss." anito hanggang sa bahagyang mayroong kumilos sa kusina kung kaya't napagdesisyunang umalis at bumalik sa kinapaparadahang saksakyan animo walang narinig. Ilang sandali'y bumungad sa'kin ang pagbaba ng anak na nakalukot ang mukha at malalim na pagkakakunot-noo.

"Hey, it's too early for that kind of face, hijo.”

"What do you mean, ma?" he irritably said.

"That face!” ginaya ko ang kaniyang mukha.

"C'mon, mom! Lahat na lamang napansin ninyo. Let's go—perhaps, you'll be late on your flight, it was already eleven." he looked on his watch then went inside the car.

"Ikaw lamang ang hinihintay ko, hijo. Baka kaya ka natagalan mayroon ka pang kinausap sa kung saan?" pambubuyo ng ina saka lumingon sa gawi ko ang binata kasabay ng mariing iling na halatang napipikon.

"Ma, stop it, I have no time for that."

"Fine! And wait— don't forget our deal, hijo. It doesn't mean that I will not be here for the past couple of weeks, you're not going to work out on finding a wife that you'll going to introduce to your Uncle Rick and lastly, to me right after I go back here in the Philippines. You know what could be your loss if you fail so, honey."

"I know Mom, you've just clearly stated your point."

"Find a decent woman, Michael Villaluna Ayala III."

"Do I need your help, Mom?" he sarcastically said.

"By all means, hijo.” I smirked but Michael didn’t say anything at all.

**

LUNES NG UMAGA.

Ilang linggo ang lumipas matapos mangyari ang tagpong hindi inaasahan sa pagitan namin ng binata'y hindi na muling nakita si Bebe Mich, kaya ganun na lamang kaapektado ang aking trabaho. Kung minsan ay tatapikin ako ni Lena upang kumilos lamang. Ang hirap ng ganitong pakiramdam. ‘Inlababo ka sa anak ng amo mo? s**t' Leah! Hindi mo ba alam ang salitang disaster, ha? Eh yung one-sided love?’ Tulala ngunit hindi sa positibong bagay dahil kung pagmamasdan ang itsura sa harapan ng salamin, mapagkakamalang bubuyog ang mga mata sapagkat gabi-gabing dinadalaw ng lungkot at pagtangis.

Ipinagpapasalamat ko na lamang ang pagiging tulog mantika ng kaibigan. Maging ang mga katrabaho'y nag-aalala sa mga ikinikilos ko magmula pa noong isang araw.

‘Syempre, in-denial queen!’

Katulad na lamang ngayon, walang nagawa kundi sundan ng tanaw ang sasakyang papalabas sa malaking gate. Kasabay ng ugong ang pagtulo ng luha dahil sa tagusang mga salitang narinig mula mismo sa lalaking hinahangaan. ‘Grabe siya makapagsalita, halos tagos-buto!’

Ngayon nga ang araw nang alis ni Donya Elena, mami-miss ko ang biyenan na hilaw. Natigilan sa muling pagbabalik ng ala-ala sa nangyari kanina habang nasa kusina't nagpupunas ng kung anu-ano sa loob, hanggang sa mayroong marinig akong kaluskos kaya agarang napaharap sa gilid.

’S-sir Michael? s**t, I missed him!’

Matapos ang insidente noong nakaraang gabi'y halos dalawang linggo din hindi nasilayan ang binata. Binuksan ni Sir Michael ang refrigerator at kumuha ng fresh milk. Walang puknat na nakatitig sa lalaki animo kami lamang dalawa ang tao sa mundo. Ang pagbaba't pagtaas ng adam's apple ni Bebe Mich ang naging basehan upang hindi humiwalay ang mata sa binata. Hindi ko mapigilan na lalong humanga sa taglay niyang kakisigan ngayong araw dahil sa suot nitong formal business suit.

"Are you going to eat me?"

‘Shitty!’

"H-ha? Ah—eh, S-sir?"

"You're looking at me as if you're going to eat me."

"S-sorry po, Sir."

"Fine."

Tumalikod ang binata ngunit kung iyon ang inaakalang katapusan ng pag-uusap sa pagitan naming dalawa'y nagkakamali ako.

"Wait. Leah, right?" he asked then I nodded.

"Can you tell me if what's the real score between us last night?"

"Sir, ano hong ibig niyong sabihin?"

"Never mind I know you wouldn't understand what I had said."

"Sir, nakakaintindi po ako kahit paano ng English."

"I'm not saying you weren't. Let me be straight forward and it's for your own sake, miss. You weren't innocent in what happened last night and I just want you to think that as a gift out of my generosity is that clear?"

"Sir?"

“Maaaring kalimutan na lamang natin 'yon? It's simple as that."

"O-opo, Sir."

"Alam mo kung saan ka marapat lumugar."

"Naiintindihan ko po kahit 'wag niyo nang ipagduldulan ang katayuan ko."

"Okay, then good clear as crystal, miss."

Mas matindi pala kapag sinampal ka ng katotohanang nanggaling mismo sa bibig ng taong minamahal. Agarang kumilos sa kinatatayuan upang lumabas na lamang sana dahil baka hindi mapigilan ang totoong damdamin at tuluyang humulagpos ang mga luha, ngunit naunahan ako ng binatang umalis sa kusina. Walang nagawa kundi sundan na lamang siya ng tingin. Maya-maya'y lumabas at naglakad patungong sala dala-dala ang gamit panlinis habang tinatanaw ang papaalis na Red Volvo car at malamang lulan ng nasabing sasakyan sina Donya Elena't Bebe Mich.

‘It hurts.’

**

RANDY'S POV

Kasalukuyang nasa hardin at kausap si Lena subalit hindi ko malaman kung bakit biglaan na lamang naiba ang timpla nang usapan sapagkat sa mga pahaging niyang mga salita tila mayroong pinagdadaanan ang dalaga na hindi matukoy kung ano.

"Lena, huwag ka sanang magagalit, ha? Puwedeng maitanong kung anong problema mo? Noong mga nakaraang araw ko pa napapansing matamlay ka?"

"Ah-eh, wala ito."

"Sigurado ka? Puwede mo namang i-share kung anong mga iniisip mo dahil makikinig ako."

Bumuntong-hininga ang dalaga bago muling nagsalita. Maya-maya'y unti-unting tumungo si Lena na sadyang kababakasan ng kakaibang lungkot animo ano mang oras ay babagsak ang kaniyang luha.

"Randy, nalulungkot ako dahil---baka umuwi na 'ko nang probinsiya sa susunod na linggo."

"Ha? Bakit?"

"Si Itay ay mayroong sakit kaya't kailangan ko siyang alagaan maging ang aking mga kapatid. Nagpaalam na 'ko kay Donya Elena bago siya umalis patungong Europe kaya't sa susunod na linggo ang huling araw ko rito sa mansiyon."

Walang maapuhap sabihin kaya't nanatiling tahimik. Bakit kung kailan mawawala na sa'yo ang tao'y doon mo lamang malalaman ang halaga nito? Siguro ganoon talaga ang kapalaran, minsan kailangang tanggapin na hindi kayo palaging magkasama.

"Nasabi mo na ba kay Leah?"

Umiling ang dalaga bilang sagot. Hanggang sa hindi ko napigilan ang sariling yakapin ang babae saka bahagyang pinunasan ang luhang naglandas sa pisngi ni Lena.

"'Wag ka sanang makalilimot, ha? Mayroon namang cellphone kaya puwede pa rin tayong mag-text 'saka kung bakasyon ni Leah maaaring sumama ako sa kaniya upang bisitahin ka." Anas ko rasong upang masilayan ang bakas na ngiti sa labi ng dalaga na siyang naging dahilan upang lalong gumaan ang aking loob.

**

Todo ang kasiyahang nadarama dahil sa wakas ay nalaman kong itinatangi rin nang lalaking napupusuan.

‘Yuhoo!’

Hindi na rin masama kung chat o text mate. LDR pala ang lagay namin ni Papa Randy kung sakaling mangyari ang pag-alis sa mansiyon. Alam kong nakakakilig ngunit, pero, datapwat, wapakelam dahil inlababo ang lola ninyo. ‘Sana ganito kaswerte si Leah kung sakaling mahanap ng kababata ang kaniyang "The One”. I want nothing but the best for my best friend because she deserves to be happy!—Speaking of Leah?’

Pagkatapos naming mag-usap ni Randy miloves ay pinayuhan nang binatang magsabi na rin kay Leah upang hindi gaanong magtampo ang kababata dahilan upang hindi mag-aksaya nang oras at kagyat hinanap ang dalaga.

‘Saan naman kaya nagsususuot ang lukaret?’

Maya-maya'y napansin ang kaibigan sa sala habang nagpupunas ng lampshade animo nakadroga dahil 'di maikakailang tulala.

‘Aish!'

Paanong hindi mag-aalala kung sakaling iiwan ang loka? Ilang pagkakataon nang naabutan ang babaeng tulala? Hindi ko alam kung ilang katol ang tinira o parang ginahasa ng tikbalang sa itsura at kilos. 'Malapitan nga! Baka kung anong gawin sa sarili at pati lampshade kagatin.'

"Hoy, babae!"

Nagulat ang dalaga dahil sinadyang lakasan ang pagtawag dito. Hindi ko alam kung anong puwedeng ipagkaganoon ni Leah magmula pa noong mga nakaraang araw tila palaging absent-minded ang kababata.

‘Saang planeta naman kaya nakarating ang diwa niya?—Is she crying?’

"Hoy, luka! Umiiyak ka ba? Sinong nang-away sa’yo?"

"W-wala may naisip lamang ako."

"Hoy, Leah Colorado Martinez, h’wag mo kong gawing ignorante! Sinong nagpa-iyak sayo, aber?"

"Wala nga! Namimiss ko lamang si Tiyang Berta." anas nito saka ngumiti ang kababata na ginantihan ko naman ng bahagyang hampas sa braso nito dahilang upang magkatawanan kami ng kaibigan ngunit napalis ang ngiti ko nang maalala kung anong pakay sa dalaga hanggang sa naputol ang dagliang pagmumuni-muni ng magsalita si Leah.

"Bakit ka nga pala narito? Tapos na ba 'yang mga gawain mo, ha? Baka makita na naman tayo ni Nana Guring na naghaharutan, tiyak mapapagalitan na naman tayo."

"L-leah, mayroon sana akong sasabihing importante. H’wag ka sanang magagalit, ha?"

Kinakabahan ako ngunit kinakailangang malaman ng kababata. Alam kong magugulat si Leah at magiging mahirap lalo para rito dahil ngayon pa lamang nag-aadjust ang kaibigan sa Maynila. Hindi naman ako papayag na uuwi rin siya dahil lamang babalik na 'ko sa probinsiya. ‘Bahala na nga!’

"Leah, ayoko man ang aking naging desisyon ngunit kailangan kong umuwi ng probinsiya sa susunod na linggo. Tumawag sa'kin si itay noong isang araw, hindi ko nasabi sa’yo dahil baka makadagdag pa sa mga iniisip mo. Ngayon lamang ako nagkalakas loob na sabihin sa'yo."

"B-bakit? Anong nangyari?"

"Nagkasakit si Itang. Walang magbabantay sa kaniya at maging sa mga kapatid ko. Hindi naman puwede si Inang sapagkat kailangan siyang mag-asikaso sa puwesto namin sa palengke. Pero 'wag kang mag-alala kapag naroon na 'ko, titignan-tignan ko rin ang tiyahin mo."

"Edi uuwi na rin ako para magkasama tayo. Ayokong mag-isa rito, Lena."

"Tange! Wag kang lukaret! Narito ka na, kaya ituloy mo na! Isa pa, kailangan mo nang malaking pera para sa bahay ninyo. Ibibilin ko sa'yo si Papa Randy, 'wag mong aagawin, ha?"

"Gaga ka talaga! Puro ka kalokohan! Syempre hindi, gagapangin ko lang!—Joke!" anas nito kaya’t bahagyang inambahan ng sampal ang kaibigan ngunit imbis iyon ang gawi'y niyakap ng mahigpit ang dalaga. Mahal na mahal ko si Leah at itinuturing siyang kapatid dahil ito lamang ang kayang i-BI, kulang na lamang iisang utot magshe-share pa kami.

"Leah, ‘wag mong pababayaan sarili mo 'saka kain-kain din pag may time, ha? Parang nagkakatol ka, friend." biro ko rito upang mahaluan kahit paano ng saya ang dramahan naming dalawa.

"O-oo. Mag-iingat ka saka pakisabi na lamang sa pamilya mo mag-ingat din sila maging sa itay mo. Sana gumaling kaagad para makabalik ka."

"Gaga, hindi pa 'ko aalis today—sa next Sunday pa, kaya 'wag kang atat! Excited much, friend?" litaniya nito sabay nagkatawanan na lamang kaming magkaibigan bago muling nagsimula sa mga kaniya-kaniyang gawaing nakatoka.

**

Nagulat ako sa paglapit ng kababatang si Lena ngunit ang mas ikinagulat ay ang biglaang pamamaalam ng dalaga. 'Nakakainis! Mawawalan pa yata ako ng kakampi!'

‘Paano ako? Sinong magiging kaibigan ko kapag umuwi na siya sa probinsiya?’

Nandito nga si Randy ngunit palagiang mayroong ginagawa? Halang puntahan ko para lamang makipag-chikahan? Pagkatapos idagdag pang wala si "biyenan”—chos! Sadyang nakalulungkot ang ganitong buhay. Ni hindi pa nga nakakaget-over sa unang heart break tapos another heart break na naman dahil sa bruhang kababata? Magmula ng sinabi ni Lena’ng uuwi na siya sa probinsiya, binibilang ko sa kalendaryo kung hanggang kailan bago ang napipintong "single moment days". Halos nakaka-apat na ekis na mula pa noong lunes. ‘Nagmumukha tuloy preso dahil sa pagbibilang ng araw kung kailan bibitayin sa pangungulila't kalungkutan sa gitna ng karimlan—char!

Masyadong malalim pero in short—FOREVER ALONE!!!!! Teka nga bago pa mauwi sa totohanan ang mga naiisip ang kailangang gawi'y aliwin ang sarili upang makalimot!’

"Ooops! Kiri ops! Kiri oops! —Every time I see you!—La-la-la-la-la! Ooops! Kiri oops! Kiri oops! Every time I see you!!"

Nakipagpalit kaninang umaga si Minda sa paglilinis ng kuwarto sapagkat maselan daw si Sir Michael pagdating sa mga ganitong bagay. Pabor sa'kin kung ako ang maglilinis ng silid ni Bebe Mich. Aba'y hindi naman siguro malambot si Michael este Sir Michael, sadyang obsessive compulsive lamang! At dahil nga bida bida'y tumuntong sa sofa kung saan nagpasiyang palitan ang kurtina't pagpagan gamit ng dust ang bintana.

"Halukay ube! Halukay ube! Halukayin mo ng todo!"

Kumembot sa kaliwa, kembot sa kanan hanggang mas itinodo sa paghalukay ube. Pangarap ko talagang maging s*x bomb kaso kinulang sa purga. Kaka-halukay ube dance ay ‘di namalayan ang mga sumunod na pangyayari. Kung ang acceleration ay bibilis o ikukompara sa speed at volume ang Farenheit at Kelvin! ‘Argh—Shut up, Leah!

‘s**t! I’m going to fall—No!’

Kahit pa sabihing carpeted ang sahig ng naturang kuwarto'y masakit parin ang epekto kapag nagkataon. ‘Hala! hala!’ Iwinasiwas ang kamay at nagbabasakaling mayroong makapitan ngunit ang hindi ko alam, mayroong sasalong isang anghel na nanggaling sa lupa sinalo ng bato at tumama sa—char!

Mayroong matigas na bisig na nakaalalay sa'kin kaya mabilisang napalingon dito kalauna’y dagliang lumakas ang t***k ng puso ko sapagkat hindi lamang anghel ang nakita nang tumitig sa mga mata ng lalaki ngunit mas malala sa ini-imagine ng kahit sinong kababaihan. Eksaktong adjective na exaggerated ang pagbabasehan dahil siya ang tipong nakapangnunuot kalamnan, parang pati yata mata'y nagkahugis puso sa uri nang titig ng binata. Hindi ko alam ang gagawin ng mga oras na 'yon tila naumid ang dila sapagkat wala man lamang ni isang salitang namutawi sa mga labi dahil sa ayos namin ni Bebe Mich.

Are you planning to stay in my arms until' forever?" he arrogantly said.

‘Conceited man! Naku, kung hindi lamang kita bebe baka nahampas na kita!’

"Yes. Ah—eh—este—a-ano po kasi ulit?"

"Tsk!”

Bahagyang nagulat nang padarag niyang ibaba, kaya muntik akong ma-out of balance kung hindi mabilis na naitayo ng maayos ang sarili'y baka tuluyan ring lumagapak sa carpeted floor. Inayos ko ang suot at hinarap ang binata. ‘Jusko, Inday!—kahit yata sandamukal na simangot ang pagmumukha ng binata'y walang hindi perpekto sa itsura ni Sir Michael!’

"Give me some f*****g reason why you were dancing like crazy nuts over my sofa? Naglilinis ka o balak mo maging dance instructor?" kunot-noong sita ng binata. He folded his arms as if waiting for some valid explanations with regards in my weird gestures awhile ago.

"Ang totoo po kasi S-Sir, pangarap ko po talagang maging s*x bomb member kaso kinulang sa aruga noong bata pa—Ay, ah, este naku—Ah Sir, ang ibig kong sabihin naghahalukay ube ako para malibang habang naglilinis. Ayun, tama! I-Iyon ang ginagawa ko, Sir M-michael."

‘s**t, Leah Martinez! Anong katarantaduhan 'yang pinagsasabi mo?’

"What the f**k are you saying? Anong sexbomb?"

"Hindi niyo po kilala ang sexbomb naku naman Sir! Saang planeta po kayo galing? Iyon po iyong pinapanood ko noon sa Flower Daisy Series, sila Rochel, Jopa-"

"I don't f*****g care. Never mind—aish!” mayroong bahid inis ang tono saka marahas itong bumuga ng hangin parang nakakaramdam ng frustration sa mga pinagsasabi ko. ‘Aba'y siya nga itong walang alam sa mundo!’ Nakahinga nang maluwag nang hindi na muling nagsalita ang binata at tumalikod na lamang pagkatapos kuhanin ang puting tuwalya sa closet ngunit bago tuluyang umalis ay tinapunan ako nang tingin na parang nagsasabing don't-ever-try-to-do-it-again-look!

I just responded an awkward smile.

Tuluyang naglapat ang pinto ng silid ngunit dinaluhan ito upang muling buksan 'saka sinundan ng tingin ang papalayong binata sabay sinaradong muli' pagkatapos napa-walling sa dingding.

‘Ang yummy niya!’

**

Ilang araw na'ng nakalilipas at hindi ko maiwasang malungkot sa nalalapit na pag-alis ng aking matalik na kaibigan. Tumingin sa secret calendar sa dingding katabi ng aking higaan at sadyang nilalagyan ng marka ang bawat pangyayari sa buhay bago ang nakatakdang pag-alis ni Lena. Hindi halos makatulog ng maayos sapagkat mamaya lamang ay uuwi na'ng kababata sa Masbate, kahit gustong sumunod ay hindi maaari dahil kailangan ko ang pera upang maisalba ang aming bahay ni Tiyang Berta. ‘Ang hirap maging mahirap!’

Madaling araw ng linggo ang alis ng dalaga at syempre kasama ko ang crush nitong si Randy upang ihatid si Lena. Pinayagan kami ni Nana Guring na umalis sandali sapagkat day-off naman naming lahat ng araw na 'yon.

‘Binalak ding handaan ang kababata ng almusal kaya't hindi na 'ko natulog tutal last day niya na sa mundo—chos! I mean, sa mansiyon pala. Nagluto ako nang tuyo sa'ka tuyo at tuyo pa, I love you kumbaga.’

‘Last supper ang peg! Tig-isa kami nina Randy tapos kalahati lamang ang kay Lena. Well, di makakareklamo 'yan sapagkat ako ang nagluto!’

Maya-maya'y bumaba na si Lena kasabay ng iba naming kasamahan sa trabaho, hindi ko maiwasang malungkot ngunit hindi ipinapahalata sa kababata upang hindi ito maapektuhan. Nakisalo ang ilang mga katrabaho at syempre nagluto rin sila nang kani-kaniyang pagkain. Ilang sandali, matapos naming kumai'y nag-asikaso na’ng bawat isa, hanggang sa tuluyang pumunta patungong terminal ng bus. Bitbit ni Randy ang mga bag ng dalaga samantala, hawak ko naman ang kamay ng matalik na kaibigan.

KASALUKUYAN kaming nasa terminal at hinihintay na lamang ang bus na sasakyan ni Lena pauwi ng probinsiya. Makalipas ang ilang minuto'y huminto ang nasabing bus sa paradahan saka namin inakyat ang mga bagahe ng dalaga.

‘Masbate Landlines? Di ba nga kapag airplane, airlines o kung bus anong tawag?’

Nagbeso-beso kami ng matalik na kaibigan, syempre hinayaan ko ang dalawang magkaroon ng momentum bago lumulan ang kababata sa sasakyan, hanggang sa tuluyang umalis ang bus palayo ngunit nanatiling nakatayo sa kalagitnaan ng terminal habang tinatanaw ang kababata.

"Goodbye my friend, good bye my friend! See you next time! Good bye--hay! Good bye!" I slowly dodged my hand and gave the lady a super sincere flying kiss.

"Hoy, Leah! Tara na!" naputol ang pag-eemote dahil sa sigaw ni Randy.

‘Nakalulungkot naman! Na-carried away tuloy ako ng bongga!’

"Sandali Randy, hintayin mo 'ko!" tawag ko, kapagkadaka’y ngumiti ang lalaki kasabay ng paglalakad palayo sa terminal.

'Naku, kailangang sumabay sa binata! Aba'y mahirap na baka tuluyan akong maligaw.’