Killing Me Softly

Chapter 2

Krisanta’s POV

“Liam….”

“Hey, bonita…I am here…” I felt his arm surrounded my waist and his chin landed on my right shoulder. I could smile his breath. I close my eyes, I wanted to feel this moment, having him around—his presence and touch calm me more than anything or anyone.

“Please, just stay with me please. I can’t Liam…I can’t bear this pain..” my tears just started to pour down like a river. He hugged me so tight that I can’t even breathe.

“I will bonita, I will always be here with you…ouch! Don’t touch me like that, it hurts …” he whispered and closed his eyes. I smiled bitterly and pull off my hand when I squish his face from my shoulder . He’s hurting.

“Life is just so unfair—how long will I be like this?” I said.

“Shhhhh…in time bonita, you’ll be happy again..in time..I’ll always be here, waiting for you”

I blinked; fingers frozen above the keys of my laptop. My mind suddenly went blank, the words of my novel slipping through my thoughts like smoke. Bigla akong nawalan ng idea na isusulat dahil sa estrangherong damdamin na namang umuukilkil sa isip ko. A strange ache pressed against my chest—as if something sharp had pierced through—and I realized why: Liam. Liam, my character, my creation. Ang taong kinahuhumalingan ko ngayon sa nobelang isinusulat ko. He felt real. Too real. And the more I wrote about him, the more my heart hurt. Parang siya ang nagiging standard ko sa pagkilatis sa isang lalaki, a comforter, a gentleman in nature.

I wish you were real, Liam. I wish I didn’t have to breathe life into you only inside my head.

Yes, I’m writing a novel. No, I’m not a professional writer for that matter. I just write what I feel. I write to survive, not literally dahil I am living the comfort my mom and dad is giving me, nagsusulat ako para maka survive sa pagiging alone ko most of the time. I write to give life to the man who exists only in my imagination—the man I talk to when I’m sick of everything around me. Tama kayo, Liam is fictional, but the idea of him, the way I created him, has become my refuge. His character is my strength when life pulls me down. Sometimes I ask myself, Am I going insane? Am I turning into a psychopath? But no. I’m not crazy. I’m completely normal. In fact, I’m a Medical Technology student, and believe me, I know what normal is. I just happen to love writing stories, even if it’s a thousand miles away from the course I’m trying to finish. Minsan nga pinagtatawanan na ako ng mga kaibigan namin ni Ethan dahil daw masiyado akong nalululong sa pinagsusulat ko sa aking laptop, little did they know that I find comfort in it---sa character ni Liam.

Anyway, my name is Krisanta Perez, and I’m a fourth-year student at the University of the Philippines taking up BS in Medical Technology. Bakit ako nasa UP Diliman samantalang nasa UP Manila ang BS MT, it because UP Diliman has opened a special track for Medical Technology students under the College of Science, in collaboration with the UP Manila Health Sciences Extension, kaya iyon nandito ako sa eskwelang ito. I grew up in Spain. When I was ten, my parents separated, and my mom brought me back here to the Philippines to start over. She’s a nurse and my dad’s a doctor—he’s full-blooded Spanish, which is probably why people call me the “fierce mestiza.” My parents met in a hospital in the States, but when my dad had to return to Spain, he brought my mom with him. That’s where I was born. And maybe that’s where this story really begins.

“Knock knock!” tinig mula sa pintuan ng aking silid ang nakapagpalingon sa akin. There, standing, my bestfriend Ethan. Labas masok ito sa aking condo dahil nga magkaibigan na kami simula’t sapol, mga parents naming magkaibigan sa Spain kaya para na kaming magkapatid kung mag turingan. Nakabungisngis itong lumakad papalapit sa akin. He frowned when his eyes caught sight of my open laptop, so I quickly closed it. I glared at him angrily, still upset about what happened earlier.

“What’s gotten into your mind at ginawa mo iyon Kris?” pinamaywangan niya ako. Hindi ako sumagot dito, iniiwas ko ang aking tingin sa kanya. I am still piss of him. Parang feeling ko, itinakwil niya akong kaibigan kanina.

“Eh sa kung hindi ba naman epal ang isang iyon, nagawa ko ba iyon ha?! Tangina, alam mo naman na sobrang stress ko na sa course ko tapos paglalaruan pa ako in public place! galit kong saad. Tumawa lang ito at sinundot ang pisngi ko. Inis akong tumayo mula sa pagkakaupo ko sa harap ng study table ko.

“Eh di sana nag apologize ka, mahirap ba iyon? Pride mo Krisanta, mas matangkad pa sa akin!” tumaas ang kilay nito. Sumimangot ako.

“Apologize?! Why would I do that ha?! He deserves it!” galit kong saad.

“Hindi siya ang gumawa non. Iyong mas nauna sa linya pero agad ding umalis bago ka pa nakapag react kaya iyong lider ng frat ang sumunod na nasa likuran mo!” Umiling iling nitong saad at umupo sa may sofa na malapit sa bed ko. Kinuha ang cellphone sa bulsa nito at doon ang centro ng atensiyon nito. Naipilig ko ang aking ulo ng marinig ko ang sinabi niya. So, hindi pala ang lalaking iyon ang gumawa, pero bakit hindi niya sinabi sa akin ng straight para marinig ko ang side niya? Hmp, tapos na iyon, bahala na siya kung ano ang iisipin niya towards me, hindi ko naman na makikita pa ang mga taong iyon.

“Not my fault anymore. Kung hindi ba naman tumayo siya agad sa likod ko, di hindi ko napagkamalan na siya ang gumawa non. And for the record, bastos parin siya, hinawakan niya ako na walang pahintulot” nakasimangot parin ako. I hear myself, medyo tagilid ang argument ko para depensahan ang sarili ko pero who cares.

“Whatever! Why are you here? Akala mo nakalimutan ko na ang ginawa mo kanina ha, para mo akong itinakwil?” nakahalukipkip kong saad, tinaasan ko ito ng kilay.. Ngumiti lang ito ng nakakaloko na tumingin sa akin.

“I just answered them. You’re not my girl right? Eh di iyon ang sinabi ko” tumatawang saad nito. Sa inis ko ay iniumang ko ang aking kamao sa tagiliran nito at napasinghap ng malakas ang loko ng maramdaman ang sakit ng ginawa ko.

“Damn! Ang bilis talaga ng kamay mong babae ka, buti nalang hindi kita nagustuhan” sumimangot na ito at hinaplos haplos ang tagiliran nito.

“Wow, ang gwapo lang ha, for your information Fernandez, I don’t like you, iwwwww, iniisip ko palang, nasusuka na ako” umakto pa akong nagsusuka, tawa lang siya ng tawa na tumayo at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko bago nagsalita.

“Get change.” Sabi nito. Kumunot noo akong nagtatanong na tumitig dito.

“At bakit naman aber? Can’t you see, I am busy!” inis kong sabi.

“I set you a blind date.” Maalumamay nitong sagot. Ipinilig ko ang aking ulo, still processing ang sinabi nito.

“You---what??! Are you kidding me?!”

“I am serious Kris. Ang boring na kasi ng life mo—lagi nalang iyang libro mo ang kinakausap mo o di kaya iyang laptop mo ang kinakalikot mo--

“Shut the f**k up!—ayaw ko.” Sinamaan ko ito ng tingin at bumalik ako sa aking pagkakaupo kanina, meaning I want him to realized na I reject his idea. Pero hinila niya ako at itinayo ulit.

“You need to face your blind date kung gusto mong maging payapa ang buhay mo Krisanta” nakataas ang kilay nitong sabi. Kumunot noo ako.

“Wow ha, payapa naman ang buhay ko, kaya huwag na huwag mong sabihin iyan sa akin”

“Do you even know kung sino ang sinuntok mo ha Krisanta?” humalukipkip ito sa harap ko.

“Hindi ako interesadong malaman kung sino siya”

“Siya lang naman ang Head ng isang malaking fraternity! Liam Morales---” marahas akong napalingon sa narinig ko. Biglang kumabog ng mabilis ang puso ko.

“Pakiulit ang sinabi mo?” Hindi ko alam pero parang sumikdo ang aking dibdib pagkarinig ko sa pangalan na iyon.

“Alin doon?” kunot noong tanogn nito.

“The name----

“Liam Morales, head ng fraternity” simpleng saad nito. Kinabahan AKO sa narinig kong pangalan. Napatingin ako sa aking laptop kung saan naroon ang isinusulat kong nobela. Liam! Are you for real?! At the back of my mind, may munting excitement akong naramdaman dahil sa narinig ko kay Ethan. May chance kaya na pwedeng maging totoo ang karater doon sa isinusulat ko? Siyan a ba iyon? Tadhana ba ang gumawa ng paraan para makilala ko siya? Ahhhhh! Hell no, kabaliktaran ang lalaking iyon sa Liam sa aking nobela.

“Kris, are you alright?” biglang tinapik ni Ethan ang pisngi ko. Tumango lang ako, hindi parin ako makapagsalita dahil sa pangalan na narinig ko.

"I think you’re not. Para kang tanga diyan. ANong mayron sa sinabi ko?”

“Wala. I am ok.” Umirap ako dito, akala niya siguro nakalimutan ko na ang ginawa niya.

“So, you’re gonna go for a date with Liam Morales?”

“I’ll think about it”

“Hell no, wala ka ng time mag isip. Alam mo kung ano ang sinabi niya sa akin ng kasamahan niya ha? He said “ Kung gusto ng kaibigan mong payapa ang buhay niya, she’ll date our master and we will forget what she did” kaya bago ka pa niya ipasundo sa sandamakmak niyang mga members, you better change and meet him”

“I don’t have time dealing with a frat, not my type” simpleng saad ko. Lumapit ito sa akin at tinitigan,

“As I have said Krisanta, wether you like it or not, you will face him. May kasalanan ka doon sa taong iyon, kung hindi mo ba naman sana sinuntok sa mukha, eh di payapa sana ang buhay mo”

“Kung hindi mo sana kinausap pa ang mga iyon, eh di payapa sana ang buhay ko! Ikaw na makipag date sa kanya!”

“Are you even listening? Ikaw ang demand nila dahil ikaw ang may kasalanan sa kanya. Kaya, magbihis ka na diyan, he’s here few minutes from now—

“Whatttt?! Sinabi mo kung saan ako nakatira??! I hate you Fernandez!” galit kong sigaw dito. Eto na naman ang Espanyol na ito, pinangungunahan na naman ako sa mga ginagawa ko sa buhay ko.

“Alangan naman na ako ang bugbugin dahil sa ginawa mo?

“Tangina! Ako ang bubugbog sayo kapag di ka pa umalis sa harapan ko!” galit kong saad at binato ko ito ng ballpen na hawak ko. Minsan itong kaibigan kong ito pahamak talaga, nananahimik ang buhay ko ginawang magulo dahil sa kagandahang loob nito. Ayaw niya na may mga taong nasasagasaan niya.

“Krisss-----

“Sabi nang umalis ka eh! Kita mo ito? Maglalanding sa mukha mo ito, at wala akong pakialam kung I break ka ng faceless mong girlfriend bwisit!” ipinakita ko sa kanya ang aking kamao. Alam nito na kapag galit ako ay ginagamit ko talaga ang dahas sa kanya. Umiling iling itong lumabas sa pintuan. Napahilamos ako ng aking mukha, hindi ko lubos maisip na sa nangyaring iyon ay makakagawa ako ng isang pagkakamali na magpapagulo sa tahimik pero magulong buhay ko. I opened again my laptop, hindi naman ako ngtipa ulit sa keyboard nito, nakatitig lang ako sa sinusulat ko, sa pangalan ng male lead character.