"It's okay, Ravyn. You may go, we can take it from here," mahinahong turan ni Tita Onessa, kaakibat ang marahan nitong pagpisil sa mga palad kong kasalukuyan niyang hawak.
"Thank you." Halos bumigat ang paglunok ko no'ng maramdaman ko pa ang mainit nitong yakap. Sa ginagawa nito ay tila lalo lamang akong nawawalan ng lakas ng loob na sabihin sa kaniya ang lahat ng nangyari sa amin ng anak nitong si Harvey kanina lamang.
Ilang segundo pa ay kumalas na rin ito mula sa pagkakayakap sa akin, dahilan upang muli ko nanamang masilayan ang matatamis nitong ngiti sa akin.
"Sige po, I'll go ahead," paalam ko sa kaniya, na siyang marahan naman nitong tinanguan.
Subalit bago pa ako tuluyang lumabas ay sumulyap na muna ako sandali kay Harvey. Ang sabi ng doktor niya ay wala naman daw kaming dapat
