Sing for Me, Love

CHAPTER 16

Luna

Kahit maagang natapos ang dinner meeting na iyon, minabuti ni Martin na umuwi na kami sa kanyang unit. Dahil naging maganda ang resulta ng lakad namin, hindi na mawala sa isip ko ang maaaring mangyari anumang oras. Napakalaking tulong talaga itong ibinigay niya sa akin. I can’t thank him enough. Ang dami niya nang nagagawa para sa akin. I felt spoiled every time I’m with him.

Nagpaalam siya sa akin matapos niya akong ihatid sa aking kwarto. He told me that he’ll stay in the library. Marami yata siyang nakabinbin na trabaho dahil bago namin nilisan ang restaurant na iyon ay nag-usap pa sila ng masinsinan ni Fred.

“Take a rest now, Luna.” He said. Nasa pintuan na kami pareho nang magsalita siya.

I nodded and gave him a small smile. “You should rest, too.”

“Later. I’ll just check on something.” Seryosong sabi niya sa akin. There’s no humor in his eyes.

Akma kong nang isasara ang pintuan nang bigla niya iyong pigilan. Niluwangan ko agad iyon sa takot ko na baka maipit ang kamay niya dahil inilusot niya iyon sa espasyo sa pagitan ng pintuan at hamba.

“M-May sasabihin ka pa?” I asked.

I saw him gulped. My eyes landed on his thin, red lips. It parted a bit. Nang ibinalik ko ang tingin ko sa kanyang mga mata ay pirming nakatingin lang iyon sa akin.

“Can I…” He can’t finish what he wanted to say. Para siyang nahihirapang sabihin iyon sa akin. He looked up the ceiling at mariin na pumikit. My brows raised. How hard is it to say what he wanted to tell me?

Hindi ako umimik. Hinintay ko siyang magsalita. Muli niya akong tiningnan. I gave him an assuring smile so he’d loosen up.

Humakbang siya ng isang beses sa harap ko. Kahit inaatake na ako ng nerbyos ay hindi ko iyon ipinahalata. I remained calm in front of him even though my knees are wobbling already because of nervousness.

“Can I kiss you good night?” His husky voice sent me goosebumps.

Natigilan ako sa gusto niyang mangyari. I smirked inwardly. Halik lang naman pala, Martin. I will gladly give it to you.

Pero hindi iyon ang ginawa ko. Instead, I mocked him. “Nasasanay ka ah? Porke’t exclusive tayo? Saka, ano ‘yong sinabi mo sa resto kanina? That I’m making you jealous?” I sensually said.

Humakbang din ako palapit sa kanya. Halos ilang pulgada na lang ang pagitan ng mga katawan namin. My fingers traced his prominent jaw. I saw and felt how it clenched. He looked away but I held his chin to remain his eyes on me. Sandali niya lamang akong tinitigan bago niya muling iniwas ang kanyang tingin.

“Don’t talk to me that way.” He said firmly.

Nangunot ang noo ko sa narinig. Oops. Wrong choice of words yata ako. I think I offended him.

Umatras ako ng isang hakbang palayo sa kanya. I played and massaged with my fingers. His gazed darted on my hands and saw how his forehead creased. Pagtingin niya sa akin ay nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha. He looked at me already with concern in his eyes.

“Why are you sorry?”

Umiling ako at ngumiti sa kanya. “Sorry… uh, nabastos ba kita? I shouldn’t talk to you that way. Next time---“

“What are you talking about?” umabante siya sa akin. I didn’t expect it that’s why I backed off.

Inabot niya ang aking kamay. “Baby…”

 Mas lalong nagwala ang puso kong kanina pa binubundol ng kaba. Sari-saring emosyon ang bumubuhos sa akin kapag tinatawag niya ako sa ganoong endearment. Pakiramdam ko, akin siya. Akin lang. Walang kaagaw, walang kahati.

“You’re voice is luring me, baby. Stop talking to me that way. It’s tempting me.” He whispered.

“Hindi ka na-offend---“

“There’s no way I’d be offended by that. It’s just…” he sighed. “Go to sleep now. We’re having a long day tomorrow.” Ngunit bago niya ako iniwan doon ay marahan niyang hinawakan ang aking ulo at saka hinalikan ako sa aking noo.

Hindi ko na yata mabilang kung ilang beses na akong nagpabaling-baling sa kama. I look at the time on my phone. Ilang minuto na lang ay alas dose na. I’ll be turning 18 in a few minutes!

Inubos ko ang oras ko sa pagda-download ng mga kanta online. The internet connection is superb that’s why I took advantage of it. Scrolling my timeline in f*******: also killed my time. Nawiwili ako sa panonood ng mga videos ng nagko-cover ng mga kanta when Jigo’s name appeared on my screen.

I cleared my throat before I answered his call.

“Hello.” I said in my casual voice.

He did not response. Tahimik sa kabilang linya.

“Hello, Jigo?” I repeated. I heard someone’s heavy breathing on the other line.

“Happy birthday, Luna.” Sabi niya sa kanyang mababang boses.

Nangiti ako sa sinabi niya. I checked my phone and I saw it is 12:01 a.m.

“Thank you, Jigs.” I chuckled. “Ang effort mo naman, hinintay mo talaga mag-alas dose?”

Hindi siya agad sumagot. Tanging ang malalim na paghinga niya lamang ang naririnig ko sa tawag niya. Hindi na rin ako umimik. Hinihintay ko na lang ang sasabihin niya ulit sa akin.

“Umuwi ka na rito. You missed the gig tonight.” He said in his husky voice.

Oh? May gig pala ngayon. Hindi iyon itinawag ni Migs sa akin. Maybe because he knew that I am with Martin the last time we talked.

“Y-You missed my s-surprise for you, too.” He stuttered.

“Surprise?” agap kong tanong sa kanya.

He only groaned in response. Hindi siya nagsalita.

“Where are you, Jigs?” I asked.

He grunted. May narinig akong paglangitngit ng isang bagay.

“In my room.” He continued. “Did I wake you up?”

Umiling ako na parang kaharap ko lamang ang kausap ko. “Hindi pa ako natutulog.”

Siya naman ngayon ang humalakhak ng bahagya. “Let me think that you expected my call kahit na ang totoo’y hindi naman talaga.”

Tumaas ang aking kilay. “Are you…drunk?”

“Just a couple of drinks. I celebrated your birthday in advance. I celebrated it alone.” Saka ko narinig ang paos na tawa niya.

Hindi ako nakaimik sa sinabi niya. Nakaramdam ako ng habag sa kanyang mga salita. I don’t want to think it that way but my instinct is telling me something.

I don’t want to assume too much. Maliban na lamang kung nakahain na talaga iyon sa aking harapan.

“Uuwi naman ako---“

“You’re still with him.” He’s not asking me.

I sighed. “I’m with a friend---“

“Cut the s**t, Luna. You don’t have friends. ‘yong lalaking taga-Maynila lang ang kinikilala mong kaibigan mo.” He said bitterly.

Natigilan ako sa sinabi niya. Nilukuban ng lungkot ang puso ko sa sinabi niya. His words hit me.

“Birthday na birthday ko, inaaway mo ako.”

Damn. Nakakaawang pakinggan ang boses ko. Pero hindi ko iyon sinasadya. It came out naturally.

“How do you do that? How easy it is for you to go with him but hard for you to open yourself up to me?”

Hindi na ako nakabuwelta sa sinabi niyang iyon dahil ibinaba na niya agad ang tawag. Why is he suddenly so… I sighed. Inayos ko ang pagkakahiga ko. Salita lang siguro ng lasing ‘yon. Maybe he didn’t really mean it.

May nakasalang pang ilang kanta for downloading sa cellphone ko. I let it be. Sigurado akong matatapos na iyon bago pa ako magising mamaya.

Kaso ang tunog ulit ng cellphone ko ang nagpagising ulit sa akin. Tiningnan ko ang bintanang hindi natakpan ng kurtina. Mag-uumaga na.

I did not check who is calling me. Sinagot ko na lamang iyon.

“He---“

“Luna! Uwian mo na ang nanay mo!” isang malakas na boses ang tuluyang gumising sa ulirat ko.

Mabilis akong napaupo sa narinig. My heart panicked. What is it again this time, Mama?

“B-Bakit po? Aunty Esther?” nahimigan ko ang kanyang boses.

“Dinala siya sa presinto dahil nagwala sa tindahan ni Asion. Pinagbabasag ‘yong mga paso sa harap ng bahay niya. Binato pa ‘yong tindahan at bintana niya. Nakuuu, Luna! Sakit talaga sa ulo ‘yang ina mo!”

Mariin kong ipinikit ang aking mga mata. Here we go again. Wala talagang patawad. Before I slept a while ago, I wished for peace of mind. Kahit ngayong araw lang. Pero madamot yata ang tadhana ngayon dahil paggising ko pa lang, problema na agad ang bumungad sa akin.

I frustratedly combed my hair using my fingers. “Sige po, uuwi na po ako.” At saka ibinaba ko na ang tawag na ‘yon.

Ganito na lang talaga siguro lagi. Taga-salo na lang talaga ng problema ang papel ko sa mundong ito.

Inayos ko ang kamang hinigaan ko. Naglabas na ako ng damit sa aking bag. Mag-aayos na ako ng sarili ko. Naalala ko ang mga pinamiling damit ni Martin sa akin. Should I bring this home? Hindi na siguro. Binili niya lang naman ito dahil nandito ako. These things should stay here.

Mabilisan ang pagligo ko. May natira pa naman akong pera. Kung sakaling hindi ako maihatid ni Martin sa probinsya ay magba-bus na lamang ako. Hindi ko man kabisado ang mag-biyahe, hindi naman siguro masama ang magtanong. Kung sakali, sa terminal na lamang ako magpapahatid.

Binitbit ko na ang backpack ko palabas ng kwartong iyon. Bago ko iniwan iyon ay siniguro kong walang bakas ng kalat sa loob.

Pagbaba ko sa hagdanan ay dinig ko ang boses ni Martin sa library. Nakaawang ang pintuan noon kaya hindi ko sinasadyang marinig ang sinasabi niya.

“Yes, email me the reports. I’ll check it tonight.” He paused for a while. Oh, wala siyang kasama. He’s talking someone on the phone. Nagpatuloy siya sa pagsasalita. “Alright, Fred. Thank you.”

Pagkatapos niyang makipag-usap kay Fred ay muling nag-ring ang cellphone niya. Sinagot niya iyon. Masinsinan silang nag-usap ng kausap niya sa cellphone.

“I know. I’m not sure, Kuya. I’ll just call you. Bye.”

Sobrang busy niya talaga. Suddenly, I felt ashamed. Heto ako sa puder niya’t nagpapaako ng ilang araw. Lumiban pa siya sa trabaho dahil birthday ko ngayon. He told me last night that we’ll go somewhere. Magse-celebrate daw ng birthday ko. Pero unti-unti na akong tinatablan ng hiya dahil pakiramdam ko, nagiging pabigat na ako sa kanya.

Naramdaman ko ang yabag niya palabas ng silid na iyon. Kumaripas ako ng takbo papuntang kusina. Natigilan pa ako nang makita ko ang mga nakahaing pagkain sa mesa. The breakfast is ready.

Baka mahuli niya pa akong nakikinig sa usapan nila ay kung ano pang isipin niya. Tanaw ko siya mula rito sa pinagkukublian ko. I saw him went upstairs and knocked on my room. He even called my name twice. Nang walang sumagot sa kanyang tawag ay dahan-dahan niyang pinihit ang seradura at pumasok na roon.

I heard his panic voice calling me. Malakas na iyon. Nang makalabas siya sa kwartong ‘yon ay malakas ang boses niyang tinawag ang pangalan ko.

“Luna!” he said loudly.

Bumaba siya at tinungo ang music room. Nang hindi niya ulit ako nakita roon ay tinawag niya akong muli.

“Luna!” he hissed. I can see his frustration by his actions. Napasuklay na siya sa kanyang buhok gamit ang kanyang mga daliri. He took out his phone and dialed something.

Tinungo ko agad ang ref para kumuha ng tubig, kunwaring hindi ko narinig ang pagtawag niya sa akin. My phone rang loudly, kasabay noon ay ang mabibigat na hakbang ng isang tao patungong kusina. Who else could it be, eh kaming dalawa lang naman ang tao rito sa condominium niya.

Naihilamos niya ang isang palad niya sa kanyang mukha nang makita niya ako. Pinatay niya ang tawag niya sa cellphone at isinuksok iyon sa kanyang pantalon. Mabilis siyang lumapit sa akin, hinihingal, na para bang kay layo ng tinahak niya para hanapin ako.

“I thought you left me.” He said. Ngunit nangunot ang noo niya nang makita ang bag na bitbit ko. Ngumiti lang ako sa kanya, isinara ko ang ref nang makapagsalin na ako ng tubig sa aking baso at ibinalik ko ang pitsel sa loob.

“Saan ka pupunta?” I can feel his restraint voice when he asked me.

Inubos ko ang tubig na iniinom ko bago ako bumaling sa kanya.

“Uuwi na ako, Martin.” Pilit na ngiti ko sa kanya. “Magpapaalam na sana ako sa’yo.”

Tinungo ko ang lababo para linisin ang basong ginamit ko. Ibinalik ko iyon sa lalagyanan bago ko siya muling hinarap.

“Gusto mo na ba talagang umuwi? Hindi ba’t may usapan tayong mamamasyal ngayon?” Aniya.

Kinamot ko ang sentido ko. I have to convince him to what I wanted to happen without telling my real reason. Pero ayoko namang magsinungaling sa kanya. After all, marami na siyang nagawang mabuti para sa akin. He doesn’t deserve to be lied.

“Baka hinahanap na kasi ako ni Mama, eh. Ilang araw na akong hindi umuuwi.” Palusot ko sa kanya.

He tsked. “Why would she look for you? She drove you away, Luna. She even hurt you.”

Nag-iwas na ako ng tingin sa kanya. Lumapit siya sa akin at marahan akong hinawakan sa aking siko.

“Baby…” hinuli niya ang aking mga mata. Ipinirmi niya iyon sa pamamagitan ng paghawak niya sa aking baba.

“It’s your 18th birthday today. Don’t you want to celebrate it with me?” nanghihinang tanong niya sa akin.

Umiling ako, hindi sigurado sa isasagot sa kanya. Of course, I want to celebrate it with you. I want to be with you. Pero mas kailangan ako ng nanay ko, at siya, kailangan sa kumpanya nila.

“Pwede naman tayong mag-celebrate sa ibang araw, Martin. K-Kapag nagawi ka ulit sa a-amin.”

“Why should we have to postpone it if we can do it today?”

I sighed. Tumungo na ako. I played again with my fingers. Sinundan ng tingin niya ang ginagawa ko sa aking mga daliri. He held my fingers and stopped what I’m doing.

“Is there something that bothers you? May hindi ba ako alam? You can tell me.” Mahina niyang sabi.

He cupped my face now. Nagtama ang mga tingin namin sa isa’t-isa.

“You can count on me, baby.” He said, almost a whisper.

I bit my lower lip. Mas nararamdaman ko ang pagiging pabigat ko sa kanya. Lagi na lamang siyang nandyan para sa akin. Kahit noong una kaming nagkakilala, iniligtas niya ako. Hanggang ngayong nasa sitwasyon kong ito, nandito pa rin siya para saluhin ako.

Wala naman akong ibang ibinigay sa kanya kundi puro problema.

Nanghihina ako sa bawat titig niya sa akin. Naaakit ako sa kulay kayumanggi niyang mga mata. Para akong natutunaw sa klase ng paninitig niya sa akin. Kung muli niyang ipipilit ang gusto niyang mangyari habang tinitingnan niya ako ng ganito ay baka hindi na ako makatanggi.

Hinawakan ko ang kanyang mga braso. I tiptoed so I can reach for his lips. Halos hanggang balikat niya lamang ako dahil sa tangkad niya.

Pumikit ako. I kissed him. It was feathery but long kiss. Ninamnam ko ang init ng kanyang mga labi. I tried brushing my lips in his. Then I felt him returning my kisses.

Sa una ay nanunuya lamang iyon. Mababaw na halik lamang. Naramdaman ko ang mga kamay niya sa aking balikat. Akala ko ay pipirmi lamang iyon doon pero naramdaman ko ang gaan sa balikat ko. He removed my bag from my shoulder. Narinig ko ang pagbagsak no’n sa sahig. In a few seconds, inangat niya ako sa aking pagkakatayo. I automatically wrapped my legs on his waist and clung my hands on his neck.

Nakapikit lamang ang mga mata ko habang karga niya ako. Naglalakad siya pero hindi ko alam kung saan siya patungo. Nakaramdam na ako ng kaba sa aking dibdib. I initiated the kiss. I feel nervous but damn, I don’t want to stop this.

I don’t want to stop him.

I wanted more. I wanted to give him more.

Isinandal niya ako sa malamig na pader na iyon. Nahawi ko ang nakasabit na frame at dinig ko ang pagbagsak no’n sa sahig, dahilan para mapadilat ako.

“Martin!” I shrieked out.

Pero binalewala niya lamang iyon. Inalis niya ang pagkakasandal ko sa pader. He deepened his kisses. I moaned in delight. Ang mapusok na labi at dila niya ay pinupuntirya ang loob ng bibig ko. His kisses were hot and wet. Nakakapanghina. Nakakalasing ang sensasyon ng bawat hagod nito sa aking labi. At sa liit kong ito, napakadali lamang para sa kanya na buhatin ako.

Naramdaman ko ang pag-upo niya sa mahabang sofa sa sala. I am on his top. Idinilat ko ng bahagya ang aking mga mata para tingnan ang mukha niya. I saw his eyes closed, nangungunot ang kanyang noo. Maybe in frustration? Kanina pa kami naghahalikan eh.

I closed my eyes again.  I tried to break away from our kisses. Kailangan kong humigop ng hangin. Isang singhap lang ang nagawa ko dahil hinabol niya ang mga labi ko. We continued kissing. Ang mga kamay niya ay pumirmi lamang sa aking baywang habang ang akin naman ay nakasandal sa kanyang malapad na dibdib.

Hinawakan niya ang aking mukha. I felt his withdrawal from our kisses. Kahit gustung-gusto ko pa iyong ituloy, ayoko namang ipilit iyon. I will look like a cheap lady who is thirsty for a kiss.

Kumawala nang tuluyan ang mga labi namin sa mainit na halikan na iyon. I felt my lips numb. Mukhang nangapal rin dahil sa lupit ng halik niya. I tried my best to equal his hot kisses kahit na ang totoo’y bago lamang ang lahat ng iyon sa akin.

Because I am on his top while straddling him, hindi nakatakas sa akin na maramdaman ang bagay na iyon sa pagitan ng kanyang mga hita. It was hard, hot and huge. Hindi naman ako inosente para hindi malaman kung ano ‘yon.

He’s turned on.

Kapwa pa kami hinihingal mula sa mahabang halikan na iyon. He leaned his forehead on mine. Habol ko naman ang paghinga ko kasabay ng mabilis na pintig ng puso ko.

Then I realized how shameful it is because I initiated everything.

Lalaki lang naman siya. Hindi ko siya masisisi kung nagpatianod siya sa tuksong inihain ko.

His breathings were deep and labored. Inayos niya ang pagkakaupo ko. I am sitting sideways in his lap now. His hands are supporting my body while he slightly parted his thighs to support my weight. Isinandal niya ang kanyang ulo sa aking balikat

“M-Martin…” I said softly.

“Sshhh. Give me a minute, baby.” Hinigpitan niya ang yakap niya sa aking katawan. I let him do that. Kinalma ko rin ang aking sarili. Hanggang sa naramdaman ko rin ang pagkalma niya.

Inayos ko ang pagkakayakap ko sa kanya. I embraced him tighter. He kissed my head a couple of times bago niya hinawi ang buhok na tumatakip sa aking mukha.

“If you really want to go, let me take you home. I want to spend my time with you.” Aniya.

Dahan-dahan akong umiling. “Marami kang trabaho, Martin. You can’t compromise your work just to be with me.”

“Hindi rin naman ako makakapagtrabaho kung ganito. We already planned this day for both of us. Why are you suddenly backing off?”

I gulped. Hindi ko masabi ang totoong dahilan ko sa kanya.

“I will be travelling to North tomorrow. Ipagpabukas mo na ang kagustuhan mong umuwi. Isasama kita sa kasal ng kapatid ko.” Pangungumbinsi niya.

I want that, too. But my concern towards my mother is urgent.

Umiling ako ulit. I need to go home now. Hindi maatim ng konsensya ko ang magsaya habang ang ina ko ay nasa selda. Baka hindi pa nga kumakain iyon.

“I’m sorry. Maybe some other time.” Hinaplos ko ang kanyang mukha.

He sighed deeply in frustration. Isinandal niya na ang kanyang ulo sa sofa.

“f**k, long distance. I just want to be with you always.” Anas niya.