KUZEY
Sabahın erken saatlerinde, yalıdan üniversiteye gitmek için aceleyle çıktım. Hava soğuktu, Boğaz’dan gelen hafif rüzgâr yüzüme çarpıyordu. Arabama doğru hızlı adımlarla ilerlerken, telefonum çaldı. Arayan Utku’ydu. Normalde sabahın köründe, hele hele bu saatte, beni aramazdı. Günün nasıl geçeceğini kestiremiyordum, ama Utku’nun bu saatte araması pek hayra alamet değildi. Tuhaf bir hisle, elim anahtarlarımı cebimden çıkarırken, “Efendim,” dedim.
“Günaydın Kuzey,” dedi Utku, sesinde her zamanki sakin ama ciddi tonuyla. “Gece bir şey öğrendim. Sana söylemek için sabahı bekledim.” Sesi, sanki önemli bir sırrı paylaşacakmış gibi alçak ve temkinliydi.
Arabanın kapısını açtım. Sırt çantamı arabamın ön koltuğuna fırlatıp direksiyona geçtim. Motoru çalıştırmadan önce, “Seni dinliyorum,” de
