ALİ İHSAN
Boktan geçen bir günün sonunda, yorgun argın şirketten çıkıp otoparka indim. Hava kararmıştı, şehir ışıkları yavaş yavaş yanıyordu ve içimde tuhaf bir huzursuzluk vardı. Akşam yemeğini dışarıda yemek için Bahar’ı aramak geldi aklıma. Telefonumu çıkardım, numarasını tuşladım ve kulağıma götürdüm. Ancak telefon kapalıydı. Şaşkınlıktan dona kaldım. Bahar’ın elinden düşmeyen, neredeyse bir organı gibi taşıdığı o telefonun ilk defa kapalı olduğunu görüyordum. “Niye kapalı şimdi bu!” diye mırıldandım kendi kendime, kaşlarımı çatarak.
Arabaya binip motoru çalıştırdım, ama içimdeki huzursuzluk artıyordu. Yolda önce evin hizmetçisini aradım, cevap yok. Sonra güvenliği aradım, o da cevap vermedi. “Neredesiniz *mına koyim!” diye bağırıp telefonu kucağıma fırlattım. En nefret ettiğim şeyd
