ÖMÜR
Kuzey arabayı öyle hızlı kullanıyordu ki, korkudan koltuğa yapışmıştım. Kalbim adeta ağzımın içinde atıyordu, göğsümde bir baskı hissediyordum, sanki nefes alamıyordum. Elimdeki telefon titreşip duruyordu; Şüheda’dan gelen bildirim mesajları ekranda birikiyordu, ama ellerim öyle titriyordu ki ekranı bile açamıyordum. Zihnim allak bullak olmuştu, her şey bir kâbus gibiydi. Titreyen, neredeyse ağlamaklı bir sesle, “Bizi kim, neden takip etsin ki?” dedim. Sanki bir çocuk gibi ağlamamak için kendimi zor tutuyordum, korku ve çaresizlik içimi kemiriyordu.
Kuzey ise aksine, inanılmaz bir sakinlik içindeydi. Sanki her gün böyle kovalamacaların aksiyonların içinde yaşıyormuş, bu kaos onun için sıradan bir cumartesi akşamıymış gibiydi. Dikiz aynasından geriye kısa, keskin bir bakış fırlattı,
