KUZEY
Ömür sağ yanağını sol göğsümün üzerine yaslamış, sessizce ağlıyordu. Gözyaşları siyah tişörtümün kumaşına süzülüyordu. Her zaman neye nasıl tepki vereceğini bilen birisi olarak ilk defa nasıl davranacağımı bilmiyordum. Şaşkındım. Kollarım iki yana açılmış, ellerim bir an boşlukta, havada asılı kaldı; ona dokunamıyordum. Çünkü korkusundan dolayı bana sığındığını biliyordum. Bu sarılma yaşadığı dehşetin bir yansımasıydı sadece ve ben bu durumdan faydalanacak biri değildim.
Güvenlik görevlisi, az ileride, elleri belinde, bizi dikkatle izliyordu. Yüzünde hem meraklı hem de sorgulayıcı bir ifade vardı. Ömür’e “Bu saatte burada ne işiniz vardı? Kim yaptı bunu?” diye sordu.
Ömür, sanki bir suçüstü yakalanmış gibi, bedeninde bir anlık gerilim hissettim. “Ben ne yapıyorum?” dercesine san
