chapter 4
1205 Words
KABANATA FOUR
Pinagtulungang kunin nila brent ang walang malay na si rence and an ppg diver.
"Please... please don't die ..." paulit-ulit na bulong ni brent bulong habang umaahon.habang nasa itaas naman sina Lorcan at lyricus na may hawak na rope
Habang si brian at Miguel
hawak ang diver.
"God..." hingal ni Rence, habol ang hininga, dumadausdos sa sahig na basang-basa sa ulan.
Hinubad niya ang helmet ng diver at nanlaki ang kanyang mga mata nila
Babae.
Naka-mask pa ang mukha nito pero kitang-kita ang maputlang kutis, ang nangingitim na labi, at ang unti-unting bumabagal na paghinga.
"s**t! No, no, no..." mabilis na tinanggal ni lyricusa ang mask. At oxygen tank "at ikinagulat siya ng makita ang itsura nito. ang at nagsimula siyang mag-CPR. At ganun din si lorcan kay rence
"Come on... come on... bro!!" Lorcan.
Matapos ang ilang minuto ng walang tugon, biglang-
"Khuuuhhh!" Malalim na ubo nila
Pareho silang napa ubo ng dugo.at duon lang sila naka hinga ng maluwag ,sakto naman may dumating na rescuer.
Pagdilat ni Rence, puro puti ang nakikita niya.
Saglit siyang napa-kurap-kurap, pilit inaaninag ang paligid. Mabigat pa rin ang kanyang ulo, parang may hangover.pero hindi dahil sa alak, kundi sa bigat ng lahat ng nangyari.
Nasa loob siya ng isang maliit na kwarto. Malamig ang hangin mula sa aircon, at naririnig niya ang mahihinang beep ng isang monitoring machine. Tumingin siya sa kanyang braso may nakakabit na dextrose.
"Anong nangyari...?" mahina niyang bulong, saka napatingin sa gilid.
Nandoon si Lorcan, nakaupo sa isang silya, habang naka dekwatro .
"Bro! Thank God, gising ka na!" Halos maiyak si lorcan habang hawak ang braso ni Rence. "Akala ko... akala naming wala na."
"Nasaan ako?" tanong ni Rence, mahinang-mahina ang boses.
"Sa medical bay sa pier." Si Miguel ang nagsalita" Bumalik agad ang yacht pagkasagip sayo. Buti nalang may mga divers nearby sakto nagpa-practice rescue drills sila malapit sa area. Nakita nila kaming at ini aahon kayo ,kaya they help us na madala kayo rito",he continued
"Rence don't do that again" seryosong wika ni brian ."Killing yourself is not always the answer. Life is precious... your life is precious. as a doctor alam mong madaming taong handang magbayad para madugtungan ang buhay nila.Paano nalang kung wala kami dun".he continuedKinuHere's a revised and polished version of the last part of your chapter, keeping the mystery and emotion intact while improving grammar, flow, and clarity:
Napangiti si Rence ng kaunti. Isang ngiting may halong sakit, pagod, at bahid ng kaunting pag-asa.
"Hindi ko siya kayang pabayaan... katulad ng nangyari kay Angela."
Muling natahimik ang lahat. Hanggang sa muling bumagsak ang luha ni Rence.
"Hindi ko siya malilimutan... Pero siguro, ito na yung sign na kailangan ko. Na kahit gaano pa ako nasasaktan, may dahilan kung bakit ako nabubuhay pa."
"Exactly, bro," sabay-sabay nilang tugon. "At kung kailangan mo ng sandalan, andito kami. Palagi."
"Yupyupyup," sabat naman ni Maxus habang tumatango-tango.
Pero biglang nagsalita si Lyricus, seryoso ang tono. "Pero guys... may isang bagay akong napansin."
Napatingin silang lahat sa kanya.
"Yung oxygen tank na gamit ng babae... kinakalawang."
"Ha? Imposible 'yon," sagot ni Brent. "Modern tank 'yon, diba?"
"Yun nga eh," tugon ni Lyricus. "Usually, it takes years bago kalawangin ang ganun. Pero yung sa kanya, sobrang luma na. Parang hindi lang ilang buwan sa ilalim ng tubig-parang taon."
Tahimik. Nagsimulang magsipagtayuan ang balahibo nila.
"What are you trying to say?" tanong ni Miguel, medyo nag-aalangan.
"Think about it," ani brent. "Nasa karagatan tayo malapit sa Bermuda Triangle. Nasa borders tayo ng Puerto Rico at Florida nung na-rescue natin siya. Alam niyo naman 'yung mga kwento-Flight 19, mga barkong nawawala, mga taong hindi na natagpuan... What if... isa siya sa kanila?"
Kinaltukan naman siya ni Brian.
"Nag-aadik ka ba?" iling-iling na sabi nito, saka tuluyang lumabas ng silid.
"Hey-!" habol sana ni Brent, pero naunahan pa siya ng pagtawa ng iba.
Isa-isa silang nagsilabasan, bitbit ang kanilang pagod pero may bahid pa rin ng pag-aalala. Naiwan si Rence sa kama, habang si Brent, na huling lumabas, ay saglit na lumingon sa kanya.
Nagkunwaring matutulog si Rence, ipinikit ang mga mata at huminga nang malalim.
Tahimik.
Ilang segundo lang ang lumipas bago marinig ni Rence ang marahang pagsara ng pinto.
Doon lang siya dumilat muli.
Tumingala siya sa kisame, pinipilit intindihin ang lahat ng nangyari. Parang panaginip pa rin ang lahat-ang dagat, ang babae, ang halos ikamatay niyang pagtalon, ang kanyang muling paghinga.
At ang babae...
Napapikit siyang muli. Sa likod ng talukap ng kanyang mga mata, unti-unting bumabalik ang imahe ng babaeng niligtas niya-maputla, halos wala nang buhay, pero... may kung anong kakaiba. Isang presensya na parang... hindi mula sa kasalukuyan.
Maya-maya, bumukas ang pinto.
Dahan-dahan. Maingat.
Akala ni Rence ay si Brent na bumalik.
Pero hindi.
Isang nurse ang pumasok, kasama ang isang doktor. Tahimik silang nag-uusap habang tinse-check ang chart at mga monitor.
"How is she, yung kasama konh dinala rito?" hindi napigilang tanungin ni Rence.
Nagkatinginan ang doktor at nurse, tila nagulat sa kanyang paggising.
"Ah, you're awake," wika ng doktor. "The woman... she's stable now. Pero hanggang ngayon, wala pa rin siyang malay. And... she hasn't regained any memory either."
Napakunot ang noo ni Rence. "Wala siyang naaalala? Ni pangalan niya?"
"None," sagot ng nurse. "Hindi rin kami makahanap ng record niya. Wala siyang ID, at kahit sa mga registry ng divers, wala siyang match."
Tahimik si Rence.
"Can I see her?" tanong niya matapos ang ilang sandali.
The doctor hesitated. "She's still in a delicate state. But maybe... a familiar voice could help trigger her memory."
Gusto niyang sabihing hindi nito kilala pero Tumango nalang si Rence para mapuntahan niya ang dalaga, at dahan-dahang bumangon mula sa kAngelaOf course! Here's the continuation with a dramatic and emotional tone, as Rence comes face to face with something shocking:
Sa bawat hakbang papunta sa kabilang silid, bumibilis ang t***k ng kanyang puso. Hindi niya alam kung anong mas matimbang-ang kaba, ang kuryosidad, o ang hindi maipaliwanag na koneksyon na naramdaman niya sa babae.
At pagdating niya sa silid...
Hindi niya mapigilang hindi maiyak.
Tama ba ang nakikita niya?
Dahan-dahang lumapit si Rence sa kama. Nanginginig ang kanyang mga tuhod, at tila nauupos ang kanyang lakas sa bawat hakbang. Parang binagsakan siya ng langit at lupa.
Nasa harapan niya ngayon ang babaeng niligtas niya.
At sa kabila ng maputlang mukha, ng mga mata nitong nakapikit at walang malay... hindi siya maaaring magkamali.
"Angela...?"
Namutla si Rence. Hinawakan niya ang kamay ng babae-malamig, pero buhay.
"Hindi... imposible 'to. Imposible..."
Napaatras siya ng bahagya, nanginginig ang buong katawan. Hindi niya alam kung guni-guni lang ba ito, epekto ba to ng muntik niya ng pagka lunod?.nanaginip ba siya.kasw kung panaginip ito ayaw na niyang magising pa.
"Angela," muli niyang tawag, ngayong mas mahina, parang bulong ng isang pusong durog.
Walang tugon mula sa babae.
Ngunit sa pagitan ng katahimikan, biglang kumurap ang mga mata nito. Bahagya. Saglit lang.
Pero sapat na para manigas si Rence.
At sa isang iglap... dahan-dahang bumukas ang mga bata ng babae.
Mapungay. Malalim. Wala pa ring memorya.
Ngunit pagdungaw ng tingin nito kay Rence...
Isang mahinang tanong ang lumabas sa kanyang labi.
"... who are you?"
she said thos words without emotion.
to be continued
-cenestropy
04-16-25
- Writer
