Mert eve geldiğinde saat epeyce ilerlemişti. Arabayla içinden geçtiği köyde, sokak lambalarından başka çevreyi aydınlatan bir ışık yoktu. Nemli hava, çiğ bulutlarıyla kaplanmış, ay bile ortada gözükmüyordu. Evden gittiğinden beri deli gibi çalışmış, yaptığı işten hırsını tam alamayınca kendini dışarı atmıştı. Eren ve birkaç arkadaşı ile birlikte gittikleri meyhanede bile kafası hala karısında olunca diğerlerini bırakıp dönmüştü.
Evin az gerisinde durdurduğu aracına yaslanmış, cebinden çıkarttığı sigarayı yakmadan havaya tutarak izlerken eve gittiğinde ne diyeceğini düşünüyordu. Saatlerdir hangisinin haklı olduğunu düşünmüyordu, karısının haklı olduğunun farkındaydı; sadece ona nasıl yaklaşacağını, ne açıklamada bulunacağını bilemiyordu. Ne diyecekti? ‘Kardeşim sana kardeş gözüyle bakmıyo
