Sıcak rüzgarların estiği, insanı serinletmek yerine daha çok bunalttığı yaz günlerinden biriydi. Bulundukları yer, konum itibariyle yüksekte, şehirden uzakta olduğu için bir nebze daha serindi. Mert, rüzgarın dağıttığı saçını önemsemeden serseri bir hareketle yürüyerek eve doğru yürümeye başladı.
Evdekiler çoktan uyumuş, Canan Hanım ise konuşmak için Mert’i beklemişti. Eve girmek üzere olan oğluna seslenip yanına çağırırken ise oldukça ciddi görünüyordu. Aksi halde Mert, sabah konuşmak istediğini, yorgun olduğunu söyleyerek direkt karısının yanına gitmeye niyetliydi. Yavaş ve isteksiz adımlarla annesinin yanına gittiğinde oturmadan ellerini cebine sokarak sıkkın bir pozisyon aldı. “İyi geceler.” deyip, söyleyeceğini kısa kesmesini ima etti.
“Otur oğlum.” Canan Hanım, içmekte olduğu buz
