Nasa sa itaas pa rin kami at ako ay tahimik lamang na sa labas ng bintana nakatingin sa mga ulap.
Para bang kailan lamang ang lahat at narito pa rin sa isip ko ang mga nangyari na siyang nagpasakit sa aking dibdib.
Ang nakaraan
Pagkatapos ng dalawang buwan at mamatay ang aming magulang, si Albie at ako ay 'di pa rin lumabas ng bahay.
Ang aming mga kapitbahay ay sa amin nagtutulong na kami ay abutan ng kahit anong mga pagkain.
Naaawa sila at ito na lamang ang kanilang ganti sa mabait naming mga magulang na lagi bukas ang palad na tumulong sa aming mga kapitbahay.
"Ate, binigyan tayo ni Aling Mering ng lugaw at tokwa. Sabi niya pasensiya na lamang daw at walang sahog," ang sabi ni Albie na kita na ang maitim na ilalim ng mata.
"Ang babait ng kapitbahay natin. Siguro ay oras na para n
