Mustafa’dan,
Babaannemden sonra dam da bana dar geldi ama gidecek yer bulamadım. Boş boş etrafa bakındıkça kafamda kurmaya devam edeceğimi anladığımda kapıdaki adamların yanına indim. Beraber büyüdüğüm, her zaman arkadaşım olarak gördüğüm korumalarla muhabbet etmek bile kafamı dağıtmaya yetmedi.
Doğup büyüdüğüm bu taş duvarlar, hiç şahit olmamaları gereken şeylere şahit olmuş, şimdi de tükürür gibi yüzüme çarpıp duruyordu. Kaçıp gitmemek için resmen fırsat kolluyordum.
Adamlarla muhabbetimize katılmak için kapıya çıkan Asaf, göreve çağırıldığı için apar topar konağı terk ettiğinde zaten sıkık olan canım hepten sıkıldı.
Asaf var diye uğramayı azalttığım konağa, babamın bir türlü düzelmeyen sağlığı yüzünden, el mahkum her akşam gelmem gerekecekti artık.
Gelecek günler gözümde büyüye
