Marriage contract ♡ Lis and Alex

Hello my loves ♡ .  Ito ang kwento nina Lis at Alex, mga karakter na nakita natin sa librong Love or Revenge. Sana ma-enjoy ninyo nang husto ang story nila. Isang halik sa puso at magandang basahin. ♡ - SAMPUNG TAON ANG NAKARAAN- LIS "So, pwede mo bang sabihin sa amin ang pangalan mo, iha?" Tanong sa akin ng lalaking kalbo. Mukhang mabait naman siya. "Elizabeth Marrie, ang pangalan ko," sagot ko, at ang babae sa sumunod na mesa ay nagta-type sa computer. "Ah, Elizabeth Marrie, maganda ang pangalang iyan. Pangalan ng prinsesa," wika niya na may magiliw na ngiti sa mukha.  Gusto ko siya, mukhang mabait siya. "Ilang taon ka na, iha?" tanong niya ulit. "Sampung taon na ako." Nakatingin siya sa akin na may matinding kalungkutan. "May mga pugad ka kung ganoon," pabirong, at nakangiti niyang sabi, pero para lang aliwin ako, "Pwede mo bang sabihin sa akin kung paano ka napunta dito?" "Pumunta ako sa gubat, naglalakad!" Ngayon ay mukhang nagulat, at halos hindi makapaniwala ang tingin na itinapon niya sa akin. "Sabi mo nakatira ka sa Pink house Orphanage, tama ba?" Tumango ako. "Ang bahay ampunan na ito ay nasa Route 66, dalawampung milya ang layo mula sa Kingman. Naglakad ka mula roon?!"  pagkumpirma niya muli. Ang tunay ay tumakas ako palayo kaya kailangan kong maglakad-lakad. Takot akong bumaba sa highway, dahil malalaman ito ni Salomon, at ibalik ako. "Oo. Nandito ako para tuligsain si Salomon, at humingi ng tulong. Hindi siya mabuti, sinasaktan niya ako, marami siyang nasasaktan… " "Sinasabi mo ba gusto mong magreklamo?"   Muli ang kanyang hitsura ay napuno ng kalungkutan. … ALEX "Alex, ano ito? Nakipag-away ka na naman sa school, Anak ko?" pagod na pagod na tanong ng nanay ko. Malungkot na tinitingnan niya ang detention paper. "Nay, ayaw ko sanang makipag-away, pero hindi ko obligadong tiisin 'yung mga spoiled na mayaman na bata na iyon na naglalagay ng kung ano sa bag ko." "Pero Alex, nabali mo ang ilong ng dalawang lalaki. Hindi mo na kaya ito, baka hindi na tayo matulungan ni Mr. Jose. Isang krimen ang physical aggression Alex." Sang-ayon ako, at humihingi ng paumanhin. "Okay, Nay. Hindi ko na gagawin iyon!" "Sana, Alex. Fourteen ka na, at oras na para mag-isip ka muna bago ka lumabas na binubugbog ang lahat, at lahat na lang." Umiling lang ako, at lumabas sa kwarto ko. Mula nang magtrabaho si Inay para kay Mr. José, kailangan naming lumipat sa upscale neighborhood na ito, na walang public school, at dahil dito ay kinailangan kong mag-aral sa isang pesteng private school. Narito ang mahusay na pagtuturo, mayroon kaming pinakamahusay sa bansa, ngunit ito ay dinaluhan ng isang grupo ng mga spoiled na mga mangmang. Ang tanging magandang bagay lamang ay si  Angel, ang batang babae na gusto ko, at may gusto rin sa akin… KASALUKUYANG ARAW "Dude, wala kang puso, 'di ba? Ang iyong ama ay naghihingalo, at nais lamang na makasama ka nitong mga huling araw!" sabi nng maldita na babae na tila kilala ang matandang puta na iyon. "Ano!"  sigaw pa niya sa sala ko. "Sinabi ko na, ayokong makipag-ugnayan sa matandang iyon. Wala akong ama! Umalis ka na sa bahay ko, letse!" Nasa iisang lugar pa rin siya, at tinitingnan ako pataas-baba na para akong isang piraso ng karne. "Hindi ako aalis dito hangga't hindi ka pumayag na pumunta roon!" Paghahamon niya sa akin,  "Alam ko ang kwento mo, sinabi ni Gui sa akin ang lahat, pero pinagsisihan niya ang lahat.  Hinanap niya kayong dalawa. Kaya pwede ba palamapasin mo na." Pinapatakbo ko ang aking mga kamay sa pamamagitan ng aking buhok, at huminga nang malalim upang hindi ko mahablot ang leeg ng maldita ito. "Tingnan mo masyado akong matiyaga sa iyo! Aalis ka ba o hindi." tanong ko sa pagitan ng ngipin ko. "Sinabi ko na ngang aalis lang ako kapag pumayag ka sa hiling ko."  Nagmamatigas pa rin siya, kaya hinawakan ko siya sa braso, at kinaladkad palabas ng bahay ko. Patuloy siyang nanggugulo sa pintuan ko hanggang sa tumawag ako ng pulis. Dalawampu't apat na taon, eksaktong dalawampu't apat na taon na wala akong matatawag na tatay. Ngayon ang damuhong na iyon ay nagpadala ng dalawang maliliit na kaibigan upang hilingin sa amin na patawarin siya. Hindi! Hinding-hindi ko mapapatawad ang bastos na iyon. Lumaki ako kasama ang aking ina dito sa Chicago. Simple lang ang buhay namin, minsan mahirap. Nagkaroon kami ng delikadong panahon nang nagkasakit ang nanay ko. Kailangan kong magtrabaho mula sa murang edad para tumulong sa mga bayarin. Nag-sign up ako sa MMA championship, at lumaban ng tatlo, apat na laban sa isang buwan para mabayaran ang mga bayarin. Ang swerte ko dahil para akong Iron Man sa ring. Hindi ako madaling matalo ayon sa coach ko. Ang pakikipaglaban ko ay inilihim ko mula sa aking ina. Ito ang aking nakagawian sa loob ng maraming taon hanggang sa wakas ay nakakuha ako ng trabaho sa isang kumpanya ng transportasyon. Malaki rin ang naitulong sa amin ni Mr Jose. Siya ang kinikilala  kong ama. Siya ang tumulong sa akin nang husto kaya ginamit ko ang kanyang apelyido na Montechio, at hindi ng apelyido ng aking ama na Foxy. At ginigiit ko hanggang ngayon sa aking ina na inirehistro niya ako sa kanyang pangalan. Tapos, ngayon,  biglang may dalawang babae sa pintuan namin na sinasabing kaibigan nila ang aking ama! Ang lakas ng loob ng  lalaking iyon para hilingin na pumunta kami sa Las Vegas para makita siya!? Hindi talaga! Hinayaan ko ang maliit na babae na magpalipas ng isang buong gabi sa kulungan, ngunit hindi pa rin siya sumuko. Sinabi niya na ang kanyang pangalan ay Elizabeth Marrie, ngunit gusto niyang tawagin siya sa palayaw na Lis. Siya, at ang kaibigan niyang si Alicia ay nagtatrabaho sa isang casino sa Las Vegas kung saan nakilala nila si William. Mahaba ang kwento nila sa nanay ko, at kinumbinsi pa niloa na nagbago na talaga ang lalaki iyon,  at hindi niya alam na nandito silang dalawa. Napaka-inosente ng nanay ko. Naniwala siya sa kwento, pero hindi ako. Sa totoo lang hindi uubra sa akin itong si Lis. Siya ay isang eskandaloso, suot ang mga bulgar na damit, at may mabahong bibig. Sabagay, maaari nga talaga niyang maging kaibigan ang walang hiyang iyon. … "Inay, hindi ako makikipagkita sa walang hiyang 'yon!" sumisigaw ako habang sinusubukang muli ng aking ina na kumbinsihin akong sumama sa kanya sa Las Vegas. "Alex please, nakikiusap ako sa 'yo. Pakiusap, anak ko!" Sinuklay ko ang aking mga kamay sa aking buhok at tumawa ng sarkastiko. Hindi ako makapaniwala, pinapakiusapan ako ng nanay ko para sa lalaking iyon. "Inay, nakikinig ka ba sa sarili mo? Nakikiusap ka na sumama ako. Nagmamakaawa ka dahil lang sa lalaking yun!" "Alex, siya ay mamamatay na, naghihingalo! Hindi mo ba narinig?" "Naniwala ka naman, Nay? Pakiusap Nay, ang dalawang ito ay kumatok sa pinto natin na may nakakaantig na kwento tungkol sa isang lalaking iniwan tayo ilang taon na ang nakakaraan, at naniniwala ka! Nakita mo ba kung paano sila magsalita, kung paano sila manamit?" Tinutukoy ko ang LIS, hindi ang isa. Ang isa ay tila mas mahusay ng kaunti. "Hindi siya ang nag-abandona sa atin, Alex. Ako ang nang-iwan. Kung may gusto kang sisihin, sisihin mo ako." Ngayon sinisisi pa niya ang sarili niya para tulungan ang lalaking iyon. "Sigurado akong hindi iyon,"  wika ko, at umalis ng hindi tumitingin sa kanya. Galit na galit ako sa buong kwentong ito, mahal ko ang nanay ko. Mahal na mahal ko siya pero hindi ko matanggap ang hinihingi niya sa akin. Ang patawarin ang lalaking iyon ay hindi ko talaga kayang gawin. Nagpasya akong pumunta sa isang bar na may live na musika. Tinawagan ko ang isang kaibigan na sumama sa akin. Kailangan ko talagang linisin ang aking ulo. Dumating kami sa Chicago fire bar. Isa itong themed bar na hango sa Chicago fire series, talagang astig. Pagdating ko sa pinto ay nakita ko si Rui na naghihintay sa akin sa bar. "Pre, dito!"  sigaw niya na nanginginig ang kamay. "Hi." wika ko pagkaupo ko sa tabi niya. “So ano, parang galit na galit ka sa phone?" "Sobrang sama ng loob ko, Pre. May nalaman akong isang kuwento tungkol sa lalaking tumatawag sa kanyang sarili na aking ama," sabi ko habang umiinom ng isang shot ng whisky. Tumingin sa akin si Rui na may naka-arko na kilay. Kadalasan ay hindi ko gusto ang mga inumin, masama ito sa kalusugan, para makainom ako kailangan kong maging maangas. Kinuwento ko sa kanya ang buong pangyayari, at sa tingin niya ay hindi katanggap-tanggap, paano pa kaya kapag sinabi ko na ang matanda ay isang milyonaryo na nagmamay-ari ng isang shopping mall chain sa Las Vegas, at iba pang mahahalagang negosyo. Umiinom kami, at napabuga ako ng hangin nang maramdaman kong may bumunggo sa likod ko, tapos may nagyeyelong likido na umaagos dito. "Paumanhin, Pusa. Ito ay masama. Hindi ko gusto na... "  Napatigil siya sa pagsasalita nang lumingon ako. Ang maldita na babaeng dumating sa bahay para guluhin ang buhay namin ay siyang nasa harap ko. Gustong talaga tapusin ng babaeng ito ang paghuhusga ko! Nagpapatuloy…