Marriage contract ♡ Lis and Alex

Chapter 4

"Hindi iyon problema." Nagbibigay siya ng hindi malinaw na sagot, ngunit tila siya ay tumatakbo mula sa tanong.

Matapos ang kanyang sagot ay binago ni Alicia ang paksa ay nagbibigay sa akin ng higit na katiyakan na hindi niya sinagot ang katotohanan. Ngunit hindi rin iyon interesado sa akin. Naging maayos naman ang tanghalian, tapos nag-imbenta si Rui na maglaro ng poker. Hindi ako naglaro, nagtitig lang. Si Rui sa kabila ng pagiging isang mahusay na manlalaro ay natalo sa lahat ng mga laban kay Lis, kailangan kong aminin na siya ay napakahusay.

"Oh, seryoso! Hindi ka naman marunong matalo, 'di ba?" malungkot na wika ni Rui. "Pumupunta si Alex para maglaro para lang magkaroon ako ng kasiyahan na makita siyang matalo." Tinatawag niya ako dahil dito ako ang kampeon ng mga torneo.

"Hindi ako."  Napatingin ako sa gilid ng mata ko at nakita ko ang pag-asa niyang mukha.

Kahit gusto ko siyang matalo, ngunit pagkatapos makita na inaasahan niya ang makipaglaro laban sa akin, sumuko na ako. Ayokong bigyan siya ng ganoong panlasa. Gaya ng inaasahan ko ang dahilan ng tanghalian na ito ay dahil nagpasya ang aking ina na tanggapin ang imbitasyon ng dalawang iyon, pupunta siya sa Las Vegas sa susunod na linggo.

"Alex, pakiusap, Anak ko," nagsusumamo siya sa boses.

"Inay, hindi ko kailangan ang lalaking iyon sa buhay ko. Ilang taon na ba tayong nakaligtas nang wala siya?"

"Ngunit hindi iyon ang dahilan kung bakit gusto kong pumunta Alex. Gusto kong pumunta dahil siya ay mamamatay, ang iyong ama ay mamamatay!" Isinisigaw niya ang mga salita, at ramdam mo ang desperasyon sa boses niya.

“Hindi ako naniniwala sa kwentong ito, Inay. Hindi ako naniniwala sa kung ano mang nanggaling sa lalaking iyon." Malungkot siyang umiling.

“Alam ko, pero magandang pagkakataon ito para patunayan mo na tama ka, na nagsisinungaling ang tatay mo."

Hindi ko matanggihan ang isang kahilingan mula sa aking ina, iyon ay isang katotohanan. Hindi niya napigilan ang kanyang kagalakan matapos marinig ang positibong tugon ko. Hindi man lang ako nasasabik, ngunit ito ay isang magandang pagkakataon para kausapin ang lalaking iyon tungkol sa lahat ng bagay na bumabara sa aking lalamunan sa loob ng maraming taon.

...

Pagdating namin sa airport, hinihintay na kami nina Alicia at Lis. Tumatakbo si Lis, at niyakap ang aking ina na tuwang-tuwa, na ikinagalit ko nang husto.

"Hindi mo alam ang saya na ibinibigay mo sa amin, Sara. Ang sweet mo."

Napaka-cynical niya.

"Ako ay labis na nababalisa at kinakabahan, alam mong napakakomplikado pagkatapos ng maraming taon." Kinakabahan talaga ang nanay ko.

“Sigurado akong magiging exciting ang reunion, Sara. Dumadaan din ako sa yugtong ito ng muling pagkakaugnay sa nakaraan, at kailangan." Si Alicia ay nagsasalita na may tiyak na kalungkutan.

"Itigil na nga ninyo iyan!" Niyakap ni Lis ang dalawa. "Ang nakaraan ay nakaraan, at diyan dapat manatili, kailangan ninyong dalawa na samantalahin ang pagkakataon para ayusin ang mga bagay-bagay, at maging masaya."

Nasusuka na ako marinig ko lang ang matinis niyang boses. Hindi man lang siya makapagsalita nang mahina. Nakakakuha siya ng mga nakakainis na biro para lang makakuha ng atensyon. Gusto niya lagi siyang sentro ng atensyon. Hindi ko matiis ang ganitong eskandalo niyang paraan, sa labas niyan. Pamaraan ng pagdamit, mukha siyang isang b***h.

Wala pang apat na oras ay nakapag-check in na kami sa isang hotel. Ngayon ay magpapahinga na kami, at bukas na ang araw para makilala ang matandang iyon.

"Alex, mangyaring huwag kang gumawa ng anumang bagay nang biglaan!" Nagsalita ang Inay  bago kami matulog.

Nakakatawa na makita ang ina ko na parang teenager. Simula paggising namin tuwang tuwa siya, at talbog. May mga pagkakataong parang kinikilig ako para tingnan kung natatandaan niya ang ginawa sa amin ng maldito na ito, pero nangako akong pigilan ang sarili ko, at tutuparin ko ang aking salita. Alas otso dumating si Lis para sunduin kami sa hotel. Napakaganda ng casino, isang konstruksyon na ginawa para ipakita ang pagiging milyonaryo ng may-ari, at ng kanyang mga regular.  Pagkapasok na pagkapasok namin ay dinala kami ni Lis sa isang kwarto para maghintay ng tamang oras para makapasok.

“Maghintay kayo, dito ko kayo susunduin pagdating agad ni Gui." Nakangiting wika nito.

Sa suot niya mukha siyang nagtatrabaho. Siya ay may makapal na make-up, wala na ang mukha ng isang babae. Ikinabit din niya ang bangs na lalong ikinakikita ng mukha niya. Nang sunduin niya kami ay naka-overcoat siya, pagdating namin sa kwarto ay hinubad niya ito, at inilagay sa aparador. Nakasuot siya ng napakasikip na pulang damit, napakaikli at nakahubad ang likod.  Nakakadiring tignan ang suot niyang ganyan. Pansin niya ang sama ng tingin ko, kaya ibinaba niya ang kanyang ulo na kunwaring nahihiya.

Makalipas ang halos isang oras ay dumating siya para sunduin kami, kinakabahan ang aking ina. Pagkapasok na pagkapasok namin sa malaking game room ay hindi ko na kailangan pang itanong kung sino ang lalaki. Nandoon siya nakatingin sa amin, at kunwari kinikilig.

"Sorry Sarah, sorry… " Inuulit niya ang mga salita habang binibigyan niya ang aking ina ng isang mahabang yakap, binibigyan ako ng pagkahilo sa maliit niyang eksena.

"Si Alex 'yan, anak natin," hinila ako ni Inay, at hinarap sa akin ang lalaking kinaiinisan ko.

Nagulat ang lalaki, tinignan niya ako nang matagal bago ako niyakap. Gusto ko siyang itulak, pero nangako ako sa aking Ina na magpipigil ako kahit ngayon lang.

“Napaka-gwapo mo anak, proud na proud ako sa naging p*********i mo." Nagsasalita siya, at ramdam mo ang t***k ng puso niya habang yakap niya ako.

Sana wala akong maramdaman. Gustong-gusto ko, pero gusto ko 'yung yakap na 'yun, at mas lalo ko pang nalaman na kinakabahan din siya gaya ng nanay ko. Saglit lang kaming nag-uusap, lagi niya akong pinipilit na hilahin ang paksa, pero lagi akong tuyo sa mga sagot. Nakatingin siya sa aking ina na may matinding pagnanasa sa kanyang mga mata. Makikita mo ang pagnanasa sa kanila, sa katunayan ang kanyang mga mata ay may parehong kulay sa akin.

"So palagi kang pumupunta sa casino kung saan nagtatrabaho ang mga babae?" tanong ng nanay ko.

"Oo, gusto kong pumunta dito, at magsaya. Namuhay akong mag-isa simula nang umalis ka, kaya pumunta ako dito."

"Mabait talaga sila, mabait silang babae. Bakit dito sila nagtatrabaho? Sa akin mukhang nagustuhan mo talaga ang dalawang iyon."

"Kilala  ko si Lis, mga apat na taon na. Siya ay napakasayahin,  at medyo baliw. Nakatira siya dito sa casino Royale. Palagi ko silang tinuturing na anak ni Alicia. Alam mo na."  Nais kong matawa sa pananalita niyang ito, hindi man lang inalagaan ang sariling anak. “Dalawang taon nang nagtatrabaho si Alicia dito."

"Kakaiba talaga, dalawang napakagandang dalaga na nagtatrabaho sa ganitong lugar." Mukhang malungkot ang nanay ko.

"Hindi naman masama, kumikita sila ng dalawang libong dolyar kada buwan, may pahinga, bakasyon, at may matitirhan. May pagkiling ang mga tao dahil sa pananamit, ngunit ito ay isang normal na trabaho.  Sila lamang ang naghahain sa amin, naghahain ng inumin at naglalaro. Lahat sila magagaling na babae."

Nakatayo ako doon at nakikinig sa litanya nilang dalawa. Ang totoo ay hindi ko pa nakitang ganito kasaya ang nanay ko, sa kasamaang palad sa tingin ko ay hindi magiging madali ang pagbabalik sa kanya sa Chicago. Pumunta kami sa hotel, at kinuha ang aming mga bagahe. Nagawa ng matandang iyon na kumbinsihin ang aking ina na pumunta sa kanyang bahay, o sa halip ay hindi bahay, isang mansyon. Milyonaryo talaga ang matanda, sa baryo siya nakatira, iyon ang tawag niya sa baryo. Dahil mayroon siyang dalawang bahay, at isa pang maliit na club para sa mga party na may mga silid para sa mga bisita.

Nang isang araw dinala niya ako sa kumpanya, ang opisina ay nasa mall building. Pinagtitinginan tuloy ako ng mga tao, sa totoo lang, pinaghalong pagtataka at kuryosidad ang tingin nila sa amin ni Inay.  Ang matanda ay gumawa ng isang punto ng pagpapakilala sa amin sa  lahat bilang kanyang asawa at anak. Maayos naman ang takbo ng lahat nang makaramdam siya ng sama ng loob.  Nagmamadali ito hanggang sa maging matatag siya matapos uminom ng gamot.

Hanggang ngayon ay hindi pa namin tinatalakay ang paksa ng gayong sakit, ngunit sa sandaling dalhin niya kami sa kanyang opisina at hilingin sa amin na maupo na may dismayadong mukha, sa palagay ko ay oras na para marinig ang tungkol dito.

Nagpapatuloy…