PROLOGUE
Napapikit ako nang unti-unting niyang nilapit ang kaniyang mukha sa akin. Ilang dangkal na lang at maglalapat na ulit ang mga labi namin. Ilang segundo na lang din at mararamdaman ko na ang matagal nang hinahangad niyang pag-ibig.
All of the thoughts, emotions such as happiness and love vanished and was replaced by irritation as I felt no lips touch mine.
With a large knot creased in my forehead, I quickly opened my eyes, only to meet his brownish hazelnut eyes filled with mixed pain and doubt emotions. Mabilis niyang iniwas ang tingin at napatayo, kaya bahagyang lumayo ang katawan namin sa isa't isa.
"I'm s-sorry, Zy..." his voice cracked as he uttered these words.
The tone of his voice—it's giving me chills, more likely stabbing me right into my heart. Leaving a deep wound to it. Cold and breezy air from the air conditioner struck my whole naked body while watching him slowly shaking his head as if regretting something.
"I'm sorry. I'm sorry. I'm sorry." For how many times, he only said sorry. For what exact reasons? I don't know.
"This is wrong. I'm sorry, Qianzy. I shouldn't use you for my own needs—to satisfy our needs."
"We already agreed to do this, right? Why are you stopping?"
He got silent, his eyes focused on mine for a moment, and quickly withdraw them.
Mas lalong nakunot ang noo ko. Kanina kasi parang okay na kami. Nagkasundo na kami. At ang gagawin namin ay bilang mag-asawa na pero ngayon biglang ganito?
"You're confusing the hell out of me, King!" I exclaimed, wiping a small tear that fell from my right eye.
Wala akong ibang maisip na posibleng rason niya para tumigil at mag-sorry lang. Maayos na kami kanina, mag-asawa na kami kani-kanina lang pero bakit parang nabura na naman 'yong salitang 'yon sa kaniya?
Parang ganoon lang kabilis sa kaniyang bawiin ang sinabing papanindigan na ang pagiging asawa sa akin. This time should be full of love and it should be intimate as we are celebrating our anniversary. But he destroys it and I'm sure it's because of one person.
"It's b-because of her." It sounded more like an answer to my question. "It is because of my Ate," I sniffed and uttered the name of the only woman I considered rival to his heart. "My Ate Alisha."
Napayuko ako nang makita ang reaksyon niyang kulang na lang ay nahuli sa salang ginawa. Daig pa ang nakakakita ng multo nang marinig ang pangalan ng kapatid ko. Pain and guilt are visible on his face, which made my assumptions right.
Mahina akong napahikbi habang ang ulo ay nakayuko. Inaalala ang lahat na nangyari simula nang mawala si Ate at ibilin niyang pakasalan ako ni King hanggang sa manganak ako at heto, hanggang sa nandito kami ngayon sa kwarto namin, nagpaplanong magpakototo sa isa't isa at sinusubukang bawiin ang mga nasayang na oras namin bilang mag asawa sa papel lang. Sinusubukang ipakita ang natatagong damdamin namin sana sa isa't isa.
Saglit na tumahimik ang loob ng kwarto, kahit siya walang nasabi ni isang salita hanggang sa muli kong sinalubong ang tingin niya. May bahid pa rin ng mga luha ang mga mata, pilit ko siyang pinranka. Lakas loob na itanong ang isang tanong na matagal ko nang iniisip.
"Was it really you?" a lifeless voice came out of my mouth, still intently battling his confused yet teary-eyed stare.
Just in a split of seconds, the question that kept on bothering me, taunting my now 5 years married life every time it crosses my mind—giving me high hopes that maybe or in a very little chance he already fell for me before we were bound to marry. Also, giving me motivation or at least assurance that I can replace Ate Alisha in his heart as time will pass. That I and Amaris can have a special part in his life.
"I had already doubts about it. That before we were even got married, I felt like it wasn't you. Like it wasn't you whom I made love that Monday night, King." I paused and gulped for a moment, with all the emotions I've been keeping, I asked him, "If my intuition is right, then why did you still choose to waste your life and marry me?"