Apat na uri ng pagmamahal para sayo aking kaibigan

  Pagbaba ko sa aking sasakyan, nalanghap ko muli ang sariwang hangin na wala sa siyudad ng Maynila. Napangiti ako. Madami akong napansin na nagbago dito sa probinsiya mula noon, ngunit ang pakiramdam ko sa probinsiyang ito ay ganoon parin, kapayapaan at tahanan. Narito ang aking kapayapaan at tahanan na pinilit kong hinanap sa iba’t ibang lugar. Nostalgic sabi nga nila. Nostalgic nga siguro ang tawag sa nararamdaman ko ngayon sa aking pagbabalik sa probinsiyang kinalakihan, iniwan at ngayon ay binalikan. Binaybay ng aking kamay ang aking mukha upang alisin ang aking Ray Ban aviator at tumingila ako sa langit at hindi ko ulit maiwasan mapangiti. Ibang iba talaga ang probinsiya sa siyudad. Ibang iba talaga ang nararamdaman ko tuwing nandito ako. Nakita ko ang naglalakihang puno na mayroong matitingkad na berde at dilaw na dahon. Nakita ko rin ang naglilipadan ang malayong mga ibon. Dinama ko ang maliliit na sinag ng araw  kasabay ng pagdama ko sa sariwang hangin, napapikit ako at unti unti na nagsiksikan na bumalik ang mga memorya ng aking kabataan, at sa lahat ng memoryang yon, isang lalaki ang kailan man ay hindi ko makalimutan. Bigla kong pinahid ang munting patak ng luha sa aking pisngi na dala ng pag gunita sa memorya at kahapon na nag wakas at sa pag bukas ng aking mata, nakita ko siya.