Elif yorgundu,bünyesi ağırlaşmıştı. Her şeye kendini kapamış,sıfırlamıştı. Dış dünyanın sesi kulaklarına kapalıydı. Mutsuzluğu bedeninde hüküm sürüyordu. Böyle büyük bir ağırlık kaldırmamıştı bünyesi daha önce. Ailesinden olmamıştı hiçbir zaman. Onları kaybetme noktasına gelmemişti. Sesleri kulaklarından silinmiş,her gece uykusunda ağlamamıştı.
Yine görüyordu rüyasında babasını. Yine 5-6 yaşlarında salıncakta sallıyordu babası. Yine koşturup duruyordu. Yine ansızın yere düşüyor,babası hemen kollarının arasına alıp akıttığı inci tanelerini siliyordu.
"korkma bebeğim,baban burada" Elif yine hemen sarılı veriyordu babasının boynuna. "acıdı baba" diye mırıldanıyordu Elif.
Suat bey kızını bağrına basıp saçlarına öpücük kondurup "ben buradayım aşkım,baban burada. Her düştüğünde baban seni y
