Elif mutluydu,huzurluydu. Hem nasıl mutlu olmazdı ki? Sevdiği adam yanında,karşısında da ailesi vardı. Hep beraber yemek yiyorlardı. Aile gibi!
Bir yandan da, Koray da mutluydu. Sevdiği kadını ailesi sevmişti. Bunu anne ve babasının gözlerinden anlıyordu. Hep beraber oturmuş annesinin akşam için hazırladığı yemekleri yiyorlardı. Tamam ilk annesi kötü kötü bakmıştı ama nedenini de biliyordu. Çünkü yemekler öyle fazlaca değildi. İki kişinin yiyeceği kadardı. Ama sevdiği kadın annesine sofrayı kurmak için yardım edip yemekleri övünce ister istemez annesi mutlu ve memnun olmuştu. Ama en çok da babasının Elif'i sevdiğini anladı. Elif'i kibar ve anlayışlı olunca ilk dakikadan babasının gönlünü çalmıştı. Belki de Elif'in bu halini annesine benzetmişti.
Kutay bey yavaş bir şekilde ağzını peçetey
