Yavuz Akın’nın gözlerinde ki hayal kırıklığını görmüştü. Elinden bütün doğru bildiklerini almış onu çaresiz bırakmıştı.
"Şimdi sana son bir hediyem var," dedi Yavuz, gözlerinde iblisçe bir parıltıyla. "Madem bir canavar olarak büyüdün, bu dünyada tutunacağın hiçbir dalın kalmamalı."
Yavuz, titreyen eliyle cebindeki küçük bir kumandaya dokundu. Ofisin dışındaki sessizlik, bir saniye sonra yerini o uğursuz, keskin nişancı tüfeğinin tok sesine bıraktı.
Çaaat!
Ses, hangarın metal çatısında yankılanırken Akın’ın ruhunda bir tel koptu. O an, zaman bir nehir gibi durdu. Yağmurun cama vuran tıkırtısı bile kesildi. Ve o ses geldi...
Dünyadaki tüm acıları içine sığdıran, bir kadının ruhunun paramparça oluşunu müjdeleyen o feryat
"BABAAAAA! HAYIRRRR!"
Asya’nın çığlığı, Akın’ın ciğerlerini yak
