Laura's Vengeance

Left Me With Nothing

The sound of the slap echoed through the mansion, followed by Celeste’s scream. I didn’t pay attention to what exactly happened next. All I knew was that suddenly, Devon appeared in front of me, his face filled with intense anger.

"What did you do, Laura?!" he hissed, his eyes blazing. "You tried to ruin everything! How could you do that?"

Ngumiti ako ng mapait. "Ruin? I only asked a question, Devon. And if everything fell apart because of it, then it only means your foundation was never strong to begin with."

Sa gilid ng aking paningin, nakita ko si Tita Elena na lumapit, ang kanyang mukha ay namumula sa galit. "Laura Reyes! Get out of our house! Right now!"

"Tita Elena, you can’t throw me out. I’m here as part of the staff." sagot ko, pilit na pinapanatili ang aking kalmado.

"Wala ka nang trabaho dito! Umalis ka! Hindi ka na parte ng pamilyang ito. Hindi ka kailanman naging parte nito! Isang basura lang ang katulad mo!" sigaw niya.

Ang salitang basura ay tumama sa akin. But I didn’t let them see the pain. Instead, I smiled, a smile full of bitterness.

“If that’s the case,” I said, “thank you for the ‘opportunity’ you gave me.”

I turned around and started walking toward the exit. Each step was heavy, but the determination in my heart was even heavier. Sa pagdaan ko sa kanilang mga bisita, nakita ko ang iba't ibang reaksyon, may naaawa, may nagbubulungan, may nakangisi. Ngunit wala akong pakialam. Ang tanging nararamdaman ko ay ang pagnanais na makalabas sa lugar na iyon.

Nang makalabas ako sa gate, naramdaman ko ang malamig na hangin. Malalim na ang gabi. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Ang apartment ko ay bahagi ng alaala ni Devon at ng mga pangarap na nawala. Ayokong bumalik doon. Hindi ko kayang humarap kay Aling Nena at ipaliwanag ang lahat.

I started walking, with no direction. My feet seemed to have a mind of their own, carrying me to places I didn’t recognize. The streetlights were dim, and cars passed by, each one seemed happy on their way to wherever they were going. I was the only one who seemed lost.

I felt the exhaustion not just in my body, but in my mind. I had been walking for hours, until I finally ran out of strength. Nakakita ako ng isang bus stop, walang taong naghihintay. Umupo ako sa bench, ang aking mga mata ay nakatingin sa kawalan.

Ang aking phone. Nakalimutan kong tanggalin sa aking bag. Kinuha ko ito. No texts, no calls. I had no one to call. Russ… we hadn’t talked in a long time. Ayokong guluhin siya sa mga problema ko. Si Aling Nena… baka nag-aalala na siya. Ngunit paano ko sasabihin sa kanya ang nangyari? That I had no job anymore, that I got kicked out, that the biggest humiliations of my life had come back to haunt me.

Tears fell from my eyes. This wasn’t the cry of sadness. It was the cry of anger, of frustration, of helplessness. I had no money. No place to stay. Nothing left. Everything had been taken from me.

Nagsimulang lumamig ang hangin. Nakita ko ang isang pulubi sa hindi kalayuan, nakabaluktot sa isang karton. Naawa ako sa kanya, ngunit mas naawa ako sa sarili ko. We were the same. Nowhere to go, no hope. I began to think. What will I do? Where will I go?

I remembered an old shelter for women, not far from where I was. I had seen it in the news before. A place for women who were victims of abuse or had lost their homes. I wasn’t a victim of physical abuse, but the emotional pain I had endured was enough to make me feel that I, too, needed a place to stay.

Pinilit kong tumayo. Ang aking mga paa ay nanghihina, ngunit ang ideya ng isang bubong sa aking ulo ay nagbigay sa akin ng kaunting pag-asa. Nagsimula akong maglakad muli, ang aking mga mata ay nakatuon sa paghahanap ng sign ng shelter.

Pagdating ko sa shelter, bandang hatinggabi, ang gate ay nakasarado. Pinindot ko ang doorbell, ngunit walang sumasagot. Pinindot ko ulit. At ulit. Sa wakas, may lumabas na babae, ang kanyang mukha ay may bakas ng pagod.

"Ano po 'yan?" tanong niya.

"Gusto ko lang po sanang humingi ng tulong," sabi ko, ang aking boses ay nanginginig. "Wala po akong matutuluyan. Kailangan ko po ng pansamantalang tirahan."

Sinuri niya ako mula ulo hanggang paa. "May referral ka ba mula sa DSWD?"

Umiling ako. "Wala po. Ngayon lang po ako naghanap ng tulong."

Bumuntong-hininga siya. "Puwede ka naming tanggapin ngayong gabi, pero kailangan mong mag-report sa DSWD bukas para sa evaluation. At hindi kami puwedeng magbigay ng kahit anong financial assistance."

"Salamat po," sabi ko, ang aking tinig ay halos hindi na lumalabas. "Maraming salamat po."

Ipinasok niya ako sa loob. Ang shelter ay malinis, ngunit simple. Mayroong ilang bunk beds sa isang malaking silid. Ang ibang babae ay natutulog na. Binigyan niya ako ng kumot at unan.

"May mga patakaran tayo dito," sabi niya. "Kailangan mong sundin ang mga ito. Walang gulo. Walang bisita. Walang anumang ilegal na gawain."

Tumango ako. "Opo."

Humiga ako sa pinakamalapit na kama. Ang unan ay matigas, at ang kumot ay manipis. Ngunit sa kauna-unahang pagkakataon sa araw na iyon, naramdaman ko ang bahagyang ginhawa. I had a roof over my head. I had a bed to sleep in.

But my mind wouldn’t stop. Devon and Celeste. Their faces. Their laughter. Their betrayal.

Nagsimulang bumuo sa aking isip ang mga salita ni Tita Elena

Hindi. Hindi ako basura.

Naalala ko ang aking sarili noong bata pa ako. Ang pangarap ko na maging matagumpay, na tulungan ang aking pamilya. Hindi ako lumaki para maging basura.

In the darkness of the shelter, a new determination began to grow in my heart. I wouldn't let them destroy me. I wouldn't let them win. I wouldn't let their betrayal be my end.

Nagsimula akong mag-isip ng mga plano. Paano ako makakabangon? Paano ako makakabalik sa kanila? Paano ko ipapamukha sa kanila na ang "basura" na tinapon nila ay may kakayahang bumangon, at durugin sila?

I wasn’t sure how just yet, but one thing was clear my downfall wasn’t my ending. It was the beginning of my rebirth. My rise.

And when that time comes, I will return not as a victim, but as a force they can’t stop.