Laura's Vengeance

He Didn’t Let Me Fall

The morning noise in the shelter began slowly the rustling of blankets, the soft whispers of women, and the sound of water from the faucet. Hindi ako makatulog nang maayos. Ang bawat sandali ng katahimikan ay nagdadala sa akin pabalik sa gabi ng kahihiyan, sa mga salita ni Tita Elena na bumubulong sa aking isip, "Basura lang ang katulad mo!"

Bumangon ako at nagpunta sa communal bathroom. Tiningnan ko ang aking sarili sa salamin. Ang aking mukha ay maputla, ang aking mga mata ay namamaga mula sa pag-iyak. But behind the weariness, I saw a new spark. It was no longer tears of sorrow, but a fire of determination.

"Magandang umaga," bati ng isang matandang babae, ang kanyang mukha ay may bakas ng pagsubok ngunit may ngiti sa labi. Siya si Aling Rita, isa sa mga matagal nang nakatira sa shelter. "Bagong mukha ka rito, ano?"

Tumango ako. "Opo. Laura po."

"Huwag kang mag-alala, Laura. Lahat tayo dito ay may kanya-kanyang pinagdaanan. Walang manghuhusga sa iyo rito," sabi niya, ang kanyang tinig ay may pag-unawa.

Ang mga salita ni Aling Rita ay nagbigay sa akin ng kaunting ginhawa. Sa wakas, isang lugar kung saan hindi ako hinuhusgahan, a place where I can be myself, even when I'm completely shattered.

Pagkatapos ng simpleng almusal, nagpunta ako sa DSWD office, tulad ng sinabi ng staff ng shelter. Ang proseso ay mahaba at nakakapagod. Kailangan kong ibahagi ang aking kwento, ang mga pinagdaanan ko, ang aking kalagayan. Every word feels like a knife cutting through my heart, but I have to stay strong.

"So, ibig sabihin, wala kang pera, walang trabaho, at wala kang kahit anong ari-arian?" tanong ng social worker, ang kanyang mukha ay seryoso.

"Opo, wala na po akong matitirhan." sagot ko, pilit na pinapanatili ang aking tinig na kalmado.

"At wala kang kaanak na puwedeng tumulong sa iyo sa ngayon?"

Umiling ako. "Ayokong maging pabigat sa kanila."

Pagkatapos ng ilang oras ng pakikipanayam at pagpuno ng mga papeles, sa wakas ay nabigyan ako ng temporary approval para manatili sa shelter. But the reality of my situation became even clearer, I had absolutely nothing.

Habang pauwi ako sa shelter, naglalakad sa kalsada, bigla kong nakita ang isang pamilyar na kotse. Isang itim na SUV. At sa likod ng manibela, si Russ.

Bigla akong napatigil. Si Russ. My best friend, the one who stood by me when we were kids. We haven’t seen each other in a long time, not since I started working for Devon. I’m ashamed to face him in my current state.

Sinubukan kong umiwas, magtago sa likod ng isang poste, ngunit huli na. Bumaba siya sa kotse, at lumapit sa akin.

"Laura?" tanong niya, ang kanyang boses ay may halong pagkabahala. “It’s really you. What’s going on? Why are you walking alone out here?”

Hindi ako makasagot. Ang mga luha ay nagsimulang mamuo sa aking mga mata. Ang lahat ng emosyon na pinipigilan ko ay nagsimulang umapaw. Ang kahihiyan, ang sakit, ang galit.

"Laura, ano 'yan?" tanong niya, ang kanyang mga mata ay nanliit nang makita ang aking namamaga na mukha. "May ginawa ba sila sa iyo?"

Hindi pa rin ako makasagot. Nagsimula akong umiyak, walang pigil. Ang mga hikbi ay pumupunit sa aking dibdib.

Lumapit si Russ at niyakap ako nang mahigpit. Hindi siya nagsalita. Hindi niya ako tinanong ng kahit ano. He just hugged me, his embrace was firm and full of understanding. The warmth of his body made me feel safe amid all the pain.

Ang kanyang katahimikan ay mas nakapagpagaan sa aking damdamin more than any words he could have said. Walang paghuhusga. Walang pagtatanong. No pity. Just pure comfort.

"Halika, sumama ka sa akin." sabi niya, nang kumalma ako nang bahagya.

"Saan?" tanong ko, ang aking boses ay basag pa rin.

"Kahit saan, Laura. Basta malayo dito. Malayo sa kanila," sagot niya.

Pumasok kami sa kanyang kotse. Hindi pa rin ako nagsasalita. Niyakap ko ang aking sarili, ang aking mga mata ay nakatingin sa labas ng bintana habang papalayo kami. Alam kong hindi niya ako iiwan. Alam kong nandiyan siya para sa akin.

"Gutom ka ba?" tanong niya pagkaraan ng ilang minuto.

Umiling ako. "Hindi."

"Sabihin mo sa akin ang lahat," sabi niya, ang kanyang mga mata ay nakatuon sa kalsada. "Lahat ng nangyari. Alam kong may malalim na dahilan kung bakit ka narito. Hindi ka lang basta naglalakad sa ganitong oras ng gabi, Laura."

Hindi ko na napigilan. Nagsimula akong magkwento. Ang lahat ng nangyari mula sa aking pagbubuntis, sa sapilitang pagpapa-abort, sa pagkawasak ng aking matris, sa kasalukuyang sitwasyon nina Devon at Celeste, hanggang sa kahihiyang dinanas ko sa baby shower. Ang bawat salita ay bumubuhos mula sa aking bibig, ang bawat detalye ay masakit, ngunit kailangan kong sabihin.

Tahimik lang si Russ na nakikinig. He didn’t comment. He didn’t show any emotion beyond concern. Ang kanyang tahimik na presensya ay sapat na.

When I finished, his hand reached out and held mine, isang mahigpit at nakakapanatag na hawak.

"Hindi ko alam kung anong sasabihin ko, Laura," sabi niya, ang kanyang tinig ay mahina. “You’ve been through so much pain. You don’t deserve that.”

“I have nothing left, Russ,” I whispered. “Nothing at all.”

Hinigpitan niya ang hawak sa aking kamay. "Hindi totoo 'yan, Laura. Mayroon ka pa. Mayroon kang sarili mo. At mayroon ka sa akin. Hindi kita iiwan."

His words wrapped me in warmth. For a moment, I felt hope, a tiny spark in the midst of my darkness. Si Russ. Ang aking matalik na kaibigan. Ang tanging taong nagpakita ng tunay na pagmamalasakit.

"Saan tayo pupunta?" tanong ko.

"Sa bahay ko," sagot niya. "May spare room ako roon. Puwede kang manatili hangga't gusto mo. Kailangan mong magpahinga at mag-isip."

"Wala akong pambayad sa iyo, Russ," sabi ko.

"Huwag kang mag-alala tungkol doon, Laura," sabi niya, at sa kauna-unahang pagkakataon sa gabing iyon, ngumiti siya nang bahagya. "Kaibigan kita. Kailangan mo ako ngayon. At hinding-hindi kita bibitawan."

Sa sandaling iyon, alam kong hindi ako nag-iisa. Sa gitna ng lahat ng sakit at pagtataksil, mayroong pa ring isang tao na nagmamalasakit. At sa pagkakataong iyon, iyon ay sapat na upang magbigay sa akin ng lakas na kailangan ko upang harapin ang kinabukasan. Even if I still didn’t know what the future held, one thing was certain that Russ wouldn’t let me go.