Pagpasok pa lang namin sa malaking double doors, sumalubong na sa akin ang pamilyar na amoy ng alta-sosyedad. Ito ang mundong kinalakihan ni Devon. Ito ang mundong pilit akong iniluwa noon dahil hindi raw ako bagay.
Naka-kapit ako nang mahigpit sa braso ni Lucien. He looked dashing in his black bespoke tuxedo. Ang dating tahimik na estudyante sa likod ng klase ay isa nang iginagalang na corporate lawyer at business tycoon. His posture was rigid.
"Relax," bulong niya sa akin, halos hindi gumagalaw ang mga labi. Hinawakan niya ang kamay kong nakapatong sa braso niya. "Your hand is cold, Lau."
Tumingala ako sa kanya at ngumiti, isang ngiting pinag-aralan ko sa harap ng salamin sa loob ng tatlong taon. "I'm not nervous, Lucien. I'm excited."
Pero ang totoo, ang puso ko ay parang tambol na
